Wednesday, May 25, 2011

စာေပစံႏွစ္မ်ိဳး

လူထုစိန္၀င္း

။ ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးငါးႏွစ္ ေလာက္က အေနာက္ႏိုင္ငံ တကၠသိုလ္ႀကီး တစ္ခုမွာ ျမန္မာစာ သင္ၾကားေပး ေနတဲ့ ႏုိင္ငံျခားသား ပါေမာကၡ တစ္ေယာက္နဲ႔ စာေပကိစၥ တစ္ခု ေဆြးေႏြးခဲ့ ရပါတယ္။ သူျပဳစု ေရး သားေနတဲ့ ျမန္မာစာေပ အေၾကာင္း အက်ဥ္းခ်ဳပ္ စာအုပ္ထဲမွာ ပါေစခ်င္တဲ့ စာေရးဆရာမ်ားနဲ႔ ၀တၴဳ မ်ား စာရင္းေလး တစ္ခုကိုလည္း ထုတ္ျပပါတယ္။ ျမန္မာ စာေပနဲ႔ သူ႔ေခတ္ သူ႔အခါက ျမန္မာလူငယ္ မ်ား အေပၚ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ ၾသဇာ သက္ေရာက္မႈ ျပဳႏိုင္တဲ့ စာေရးဆရာမ်ားနဲ႔ ၀တၴဳမ်ားကို စဥ္းစားရ သေလာက္ ေရြးထုတ္ထားတာ လုိ႔လည္း ေျပာျပပါတယ္။

ပညာရွင္ရဲ႕စာရင္း
ပညာရွင္ တစ္ေယာက္ ေရြးထုတ္ထားတာ ျဖစ္ေၾကာင္း စာရင္း ၾကည့္လုိက္တာနဲ႔ သိသာပါတယ္။ မပါ သင့္မပါ ထုိက္တာမ်ဳိး လံုး၀ကို မပါပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လုိ႔ စာရင္းထဲမွာ ဆရာဗန္းေမာ္ တင္ေအာင္နဲ႔ သူ႔ ၀တၴဳေတြ အေၾကာင္း မပါတာကိုေတာ့ အံ့ၾသရတယ္။ ပညာရပ္ ဆုိင္ရာ နယ္ပယ္က လူသူ ေလးစားမႈ ခံရတဲ့ ပညာရွင္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ေမ့ေလ်ာ့ က်န္ရစ္တာေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္ဖြယ္ မရွိဘူး။ အေၾကာင္းရင္းကို ေမ့ၾကည့္ဖို႔ သင့္တယ္ ယူဆၿပီး ေမးလုိက္ပါတယ္။ ျမန္မာစာေပ အေပၚ တစ္နည္း နည္းနဲ႔ ၾသဇာ သက္ေရာက္မႈ ျပဳႏုိင္ျခင္း ဆုိတဲ့ သူကိုယ္တုိင္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ စံအရ ေျပာမယ္ဆုိရင္ ဆရာ ဗန္းေမာ္ တင္ေအာင္ေလာက္ ၾသဇာ လြမ္းမုိးႏုိင္တဲ့ စာေရးဆရာ အေတာ္ရွားတဲ့ အေၾကာင္း စစ္ၿပီးေခတ္ ေနာက္ပိုင္း လူငယ္လူရြယ္ အမ်ားစုဟာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ရဲ႕ စာေတြဖတ္ၿပီး အသိဥာဏ္ ႏိုးၾကားပြင့္လင္း လာခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ လူငယ္ အမ်ားစုရဲ႕ ဘ၀ကို ပံုသြင္း ထုဆစ္ေပးခဲ့သူ တစ္ဦး လုိပင္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူ႔စာရင္းထဲ ပါတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာ တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏုိင္ရဲ႔ ကေလာင္ နာမည္ပင္လွ်င္ ဗန္းေမာ္ တင္ေအာင္ရဲ႕ ၀တၴဳထဲက ဇာတ္ေကာင္ တစ္ေယာက္ကို စြဲလမ္းၿပီး ခံယူခဲ့တာ ပါလုိ႔ စာေရးဆရာ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ ကိုယ္တုိင္ ထုတ္ေဖာ္ ေျပာၾကားခဲ့တာ ျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း ရွည္ရွည္လ်ားလ်ား ရွင္းျပခဲ့ မိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ၀တၴဳေရး ဆရာမ်ား ထဲမွာ ဗန္းေမာ္ တင္ေအာင္ေလာက္ လူႀကီး လူငယ္မေရြး ခ်စ္ခင္ ေလးစားခံရသူ ဒီေန႔ထိ တစ္ဦး တစ္ေယာက္မွ မရွိေသးတဲ့ အေၾကာင္းလည္း အေလးအနက္ ေျပာၾကားခဲ့တယ္။

စာေပ႐ႈေထာင့္ကသာၾကည့္
မိတ္ေဆြ ပါေမာကၡက ေျပာခဲ့တာေတြကို သူလည္း သိရွိ႐ံုမက သေဘာလည္း တူပါတယ္။ ဗန္းေမာ္ တင္ေအာင္ရဲ႕ ၾသဇာ အင္မတန္ ႀကီးပါတယ္။ စစ္ၿပီးေခတ္ လူငယ္ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ စာေရးဆရာ ေတြထဲမွာ ဗန္းေမာ္ တင္ေအာင္ရဲ႔ ၾသဇာနဲ႔ ကင္းလြတ္သူ ဆုိလုိ႔ အာဏာရ အစိုးရ အ၀န္းအ၀ိုင္းက လူတခ်ဳိ႕သာ ရွိတယ္ ဆုိတာလည္း သူသိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လုိ႔ စာေပကို ေလ့လာတဲ့ အခါမွာ စာေရး ဆရာ ေရးသားခဲ့တဲ့ စာမ်ား၊ ၀တၴဳမ်ားကိုသာ ဖတ္ၿပီး စာေပ႐ႈေထာင့္ ကသာ ေလ့လာ အကဲျဖတ္ရပါတယ္။ ဆရာဗန္း ေမာ္တင္ေအာင္ ၾသဇာႀကီးတယ္ ဆုိတာက ႏိုင္ငံေရး ဘက္မွာသာ ျဖစ္တယ္။ စာေပ အေနနဲ႔ ၀တၴဳတုိ ၀တၴဳရွည္ တုိ႔ရဲ႕ ၾကန္အင္ လကၡဏာ မ်ားနဲ႔ အကဲ ျဖတ္ရာမွာေတာ့ အားနည္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခ်န္ထား ခဲ့တာပါလုိ႔ ရွင္းျပပါတယ္။

လူႀကီးလူေကာင္းလုိ
ဒါ့အျပင္ သူက ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ စစ္ၿပီးေခတ္ ေနာက္ပိုင္း စာေပ ေ၀ဖန္ေရးနဲ႔ စာေပ အကဲျဖတ္ေရးလုပ္ ၾကရာမွာ ႏုိင္ငံေရး ႐ႈေထာင့္က အျမင္ကို အထူး အေလးထားၾကတာကို ေတြ႔ရတယ္။ အေနာက္ ႏုိင္ငံ မ်ားမွာေတာ့ ႏုိင္ငံေရး အျမင္ကို ထည့္သြင္း မစဥ္းစားဘဲ စာေပအျမင္၊ စာေပစံနဲ႔သာ ေလ့လာအကဲ ျဖတ္ၾကပါတယ္လုိ႔ ဆက္ၿပီး ေျပာပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ဒီကိစၥကို စကား ျဖတ္ၿပီး တျခား “ေထြလာေကလာ” မ်ားကိုသာ ဆက္ၿပီး ေျပာျဖစ္ ၾကပါေတာ့တယ္။ ဘာေၾကာင့္ စကား ျဖတ္လုိက္ၾက တာလဲ ဆုိေတာ့ ဒီကိစၥကို ဆက္ေျပာ ေနလုိ႔လည္း အက်ဳိး ထူးလာစရာ မရွိ ဘူးဆိုတာ ႏွစ္ေယာက္ စလံုး သိေနၾကလုိ႔ပါပဲ။ ခင္မင္ ရင္းႏွီးခဲ့ၾကတာ ႏွစ္ပရိေစၦဒေတြ ၾကာလွၿပီ ဆုိေတာ့ သူ႔အေၾကာင္း ကိုယ္သိသလုိ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုလည္း သူက ေကာင္းေကာင္းသိ ေနတာကိုး။ ဒီေတာ့လည္း လူႀကီး လူေကာင္း ေတြလုိ “သေဘာ မတူတာကို သေဘာတူၾကသည္” (agree to disagree) နဲ႔ပဲ ရပ္လုိက္ၾက တာေပါ့။

ဘ၀ခ်င္း မတူရင္ အျမင္ခ်င္း မတူ
သူနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ၾကားမွာ သေဘာ မတူတာကို ညိႇႏိႈင္းလုိ႔ ဘယ္လုိမွ ရႏိုင္စရာ အေၾကာင္း မရွိပါဘူး။ ဒါ ေၾကာင့္ ဆက္မေဆြးေႏြး ေတာ့တာ ျဖစ္တယ္။ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို ေလ့လာ သံုးသပ္ၾကရာမွာ ရပ္တည္တဲ့ ေနရာခ်င္း တူမွ၊ ႐ႈေထာင့္ခ်င္း တူႏုိင္ၿပီး ျမင္တာခ်င္း တူႏိုင္ပါတယ္။ သူနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔က ရပ္ တည္တဲ့ ေနရာခ်င္းကိုက လံုးလံုးႀကီး မတူတဲ့ ေနရာတစ္ခုစီ ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူက စီးပြားေရး အရ ထိပ္တန္း ေရာက္ေအာင္ တုိးတက္ၿပီး ျဖစ္တဲ့ တုိင္းျပည္ႀကီး တစ္ျပည္မွာ ေနထုိင္သူ ျဖစ္တယ္။ သူေန ထုိင္ရာ ပတ္၀န္းက်င္ ကလည္း “ဆင္စြယ္ ရဲတုိက္ႀကီးမ်ား” ပတ္၀န္းက်င္ေလ။ သူ႔မွာ စား၀တ္ေနေရး ေရွ႔ေရးေနာင္ေရး အပူအပင္ အေၾကာင့္အၾက ဘာတစ္ခုမွ မရွိဘူး။ ဒီေတာ့ သူက ကမၻာႀကီးတစ္ခုလံုး ကို “ဂလိုဘယ္” အျမင္နဲ႔ ၾကည့္ႏုိင္စြမ္း ရွိတယ္။ အႏုပညာကို အႏုပညာအျမင္ သက္သက္နဲ႔ စာေပ ကို “စာေပစံ” သက္သက္နဲ႔ သံုးသပ္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေန ရွိတယ္။ သူ႔အျမင္၊ သူ႔႐ႈေထာင့္၊ သူ႔သံုးသပ္ ပံုကို မွားတယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ ရပ္တည္ေနတဲ့ ေနရာကေနၿပီး ၾကည့္ရင္ ဘယ္သူ မဆုိ ဒီလုိပဲၾကည့္၊ ဒီလုိပဲ သံုးသပ္မွာပါပဲ။ ဒါဟာ သဘာ၀ က်ပါတယ္။

ဂလုိဘယ္ထက္လုိကယ္က အေရးႀကီး
ကိုယ္ကက်ေတာ့ သူနဲ႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီးကို ဆန္႔က်င္ေနတဲ့ အေနအထားမွာ ရပ္တည္ေနသူ ျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံက အခုအခ်ိန္မွာ စက္မႈ ႏုိင္ငံႀကီးေတြလုိ ျဖစ္လာႏုိင္ဖုိ႔ က်ားကုတ္ က်ားခဲ ႀကိဳးစား ေနရဆဲ အဆင့္မုိ႔ အစစအရာရာ ျပည့္စံုတယ္ ရယ္လုိ႔ ရွိေသးတာ မဟုတ္ဘူး။ ပူပင္ေၾကာင့္စရာ ေတြ ကလည္း ရွိေသးတယ္။ ဒီေတာ့ ဘယ္မွာ စိတ္ေအးလက္ေအးနဲ့ “စိန္ျခဴး ၾကာေညာင္” လုပ္ေနႏုိင္ မွာလဲ။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံ ကိုယ့္လူမ်ဳိး၊ ကိုယ့္အေရး ကိုယ့္ကိစၥဆုိတဲ့ “လိုကယ္” ေရးေတြကိုေတာင္ ၿပီးျပည့္စံုေအာင္ မဖန္တီးႏုိင္ ေသးတာ “ဂလုိဘယ္” ေရးကို ဘယ္လုိ ေတြးၿပီး ဘယ္လို ျမင္မွာလဲ။ ေနာက္ၿပီး ေတာ့ စာေပတုိ႔ အႏုပညာတုိ႔လုိ ၾကည့္ျမင္ သံုးသပ္တဲ့ အခါမွာလည္း လတ္တေလာ လုိအပ္ခ်က္ အရ “ျပည္ထဲေရးနဲ႔ ၀မ္းေရး” အတြက္ ဘယ္ေလာက္ အေထာက္အကူ ျပဳသလုိ၊ ႏုိင္ငံသူ ႏုိင္ငံသားမ်ား အတြက္ ဘယ္လုိ မ်က္စိဖြင့္ နားဖြင့္ လုပ္ေပးသလဲ၊ ဘယ္ထိ အက်ဳိးေက်းဇူး ျဖစ္ထြန္းေစ သလဲဆုိတာ ေတြကိုသာ ဦးစားေပးၿပီး ၾကည့္ၾကရ မွာပဲေလ။ “တုိင္းကားျပည္ေရး” ထက္ေတာ့ ဘယ္ဟာကမွ ပို အေရးမႀကီး ႏုိင္ပါဘူး။ လြမ္းေရးတုိ႔ ဆြမ္းေကြၽးတုိ႔ ဆုိတာက တတ္ႏုိင္သူေတြရဲ႕ အလုပ္ပါ။ ႏြားေျခရာ ခြက္ကေလးထဲ ၾကည့္တယ္ေျပာေျပာ၊ ေတာက် လုိက္တာလုိ႔ပဲ ဆုိဆုိ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အတြက္ေတာ့ ေလာေလာဆယ္ ကာလမွာ “လိုကယ္” က “ဂလိုဘယ္” ထက္ ပိုအေရးႀကီးပါတယ္။ အင္တာနက္ ထက္ အိမ္တိုင္းေစ့၊ လွ်ပ္စစ္မီး ၂၄ နာရီ ရဖုိ႔က ပိုအေရးႀကီး ပါတယ္။

ၾသဇာ အသက္ေရာက္ဆံုး စာေရးဆရာ
ကိုယ့္ႏုိင္ငံ ကိုယ့္လူမ်ဳိးရဲ႕ အေျခအေနနဲ႔ လုိအပ္ခ်က္ အရ “လုိကယ္” အျမင္႐ႈေထာင့္ကပဲ ၾကည့္လုိက္ ရင္ေတာ့ သူ႔ေခတ္၊ သူ႔အခါက ျမန္မာ စာေပနဲ႔ ျမန္မာလူငယ္မ်ား အေပၚ ၾသဇာ အသက္ေရာက္ဆံုး စာေရးဆရာဟာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ ကလဲြၿပီး ဘယ္သူမွ မရွိဘူးလုိ႔ပဲ ဆုိခ်င္ပါတယ္။ ငါးဆယ္ခုႏွစ္နဲ႔ ေျခာက္ဆယ္ခုႏွစ္မ်ား အတြင္းက တုိးတက္တဲ့ လူငယ္မ်ား အျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသား လူငယ္ေတြနဲ႔ စာသမား၊ ကဗ်ာ သမားေတြ၊ လက္၀ဲ၀ါဒီမ်ားလုိ႔ ကင္ပြန္းတပ္ ခံခဲ့ရသူေတြ အားလံုး ေလာက္ နီးပါးဟာ ကားလမတ္တုိ႔၊ လီနင္တုိ႔ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ၿပီး ဆုိရွယ္လစ္ ၀ါဒေတြ ကြန္ျမဴနစ္ ၀ါဒ ေတြ သိလာၾကရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ ဒဂုန္တာရာ၊ ျမသန္းတင့္၊ လင္းယုန္နီ၊ ေအာင္လင္းစတဲ့ စာေရးဆရာေတြ ေရးတဲ့ စာေတြဖတ္ၿပီး သိလာ ခဲ့ၾကရတာ တုိးတက္တဲ့ လူငယ္ေတြ ျဖစ္လာ ၾကရတာပါ။ “ဂလုိဘယ္”ေတြ အတြက္ ရွိတ္စပီး ယားတုိ႔၊ ဘားနတ္ေရွာတုိ႔၊ ေတာ္လ္စတိြဳင္းတုိ႔ တေတြ တန္ဖုိး ရွိသလုိပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ “လိုကယ္”ေတြ အတြက္လည္း ဆရာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ဆုိ တာ တန္ဖိုးျဖတ္လုိ႔ကို မရႏိုင္တဲ့ စာေပ ပညာရွင္ႀကီး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေသာင္းထုိက္ဗဟုိက ၾကားတဲ့ေအာင္ ေၾကာ္ျငာေမာင္း ခတ္လုိက္ရပါတယ္ဗ်ား။

လူထုစိန္၀င္း
(ေပဖူးလႊာ မဂၢဇင္း၊ ဇန္န၀ါရီလ ၂၀၁၁)

0 comments:

အေပၚသို႔