အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား၏ အထၱဳပၸတၱိမ်ား

July, 19, 2009

က်ဆုံးေလၿပီးေသာ... ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္တကြ၊

အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားအား

ဦးၫြတ္အေလးျပဳပါ၏

=======

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း

၁၉၁၅ ခု၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၃ ရက္ေန႔တြင္ မေကြးတုိင္း၊ နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕၌ အမိန္႔ေတာ္ရ ေရွ႕ေန ဦးဖာ၊ ေဒၚစုတုိ႔မွ ေနာင္တစ္ေခတ္တြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဟူ၍ ဗမာ့ႏုိင္ငံသမုိင္း၌ တြင္ေစမည့္ သားရတနာကုိ ဖြားျမင္ခဲ့သည္။ ဇာတာအမည္မွာ ေမာင္ထိန္လင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း ငယ္စဥ္ကပင္ ေမာင္ေအာင္ဆန္းဟု တြင္သည္။ ငယ္စဥ္က နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕ ဆရာေတာ္ ဦးေသာဘိတ ေက်ာင္း၌ ေနခဲ့သည္။ ၁၉၂၈ ခုႏွစ္တြင္ ေရနံေခ်ာင္း အမ်ိဳးသား အထက္တန္းေက်ာင္းသုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕ပညာသင္ယူခဲ့ၿပီး ယင္းေက်ာင္းမွ ျမန္မာ၊ ပါဠိ (၂) ဘာသာ ဂုဏ္ထူးျဖင့္ (၁၀) တန္းေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ပညာထူးခၽြန္သူျဖစ္၍ အထက္တန္း စေကာလားရွစ္ႏွင့္ ဦးေရႊခုိဆု ရရွိခဲ့ဖူးသည္။

ထုိ႔ေနာက္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္သုိ႔ တက္ေရာက္ၿပီး ဆက္လက္ ပညာဆည္းပူးခဲ့သည္။ ၁၉၃၅-၁၉၃၆ ပညာသင္ႏွစ္မွစ၍ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသားသမဂၢ အမူေဆာင္အဖြဲ႔၀င္ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီး သမဂၢ၏ အာေဘာ္ အုိးေ၀မဂၢဇင္း အယ္ဒီတာလည္း ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ကုိေအာင္ဆန္း အယ္ဒီတာအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ေသာ အုိးေ၀မဂၢဇင္းတြင္ ယမမင္း အမည္ျဖင့္ အုိးေ၀ညိဳျမ ေရးသားေသာ "ငရဲေခြးႀကီး လြတ္ၿပီး သရမ္းေနသည္ (The Hell Hound At Large)" ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ေပးစာတစ္ေစာင္ ေဖာ္ျပခဲ့မႈသည္လည္း ၁၉၃၆ ဒုတိယ ေက်ာင္းသားသပိတ္ ျဖစ္ပြားေစခဲ့ေသာ အဓိက အေၾကာင္းရင္း တခ်က္ျဖစ္သည္။ ၁၉၃၆ ဒုတိယ ေက်ာင္းသားသပိတ္၏ သပိတ္ေမွာက္ေကာင္စီ အဖြဲ႕၀င္တစ္ဦးလည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။

ကုလား-ဗမာ အဓိက႐ုဏ္း ေပၚေပါက္ခဲ့သည္။ သမဂၢသည္ အဓိက႐ုဏ္းေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္သူမ်ားအား ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားကုိ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ၁၉၃၆ ခု သပိတ္အေရးေတာ္ပုံတြင္ ဖြဲ႔စည္းေပးခဲ့ေသာ ဆာျမဘူး ေကာ္မတီ အစီရင္ခံစာထြက္လာသည္။ အစီရင္ခံစာကုိ တကသမွ ကန္႔ကြက္ခဲ့သည္။ ေဒါက္တာဘေမာ္ အစုိးရ တကၠသုိလ္ အက္ဥပေဒၾကမ္း ျပဳလုပ္ရန္ စီစဥ္သည္ကုိလည္း လက္မခံခဲ့ေပ။ ၁၉၃၆-၁၉၃၇ ပညာသင္ႏွစ္တြင္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢ၏ ဒုတိယဥကၠ႒ ျဖစ္လာၿပီး ၁၉၃၈-၁၉၃၉ တြင္ ဥကၠ႒အျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ ၁၉၃၆ တကၠသုိလ္ သပိတ္အၿပီးတြင္ ေပၚေပါက္လာေသာ ဗမာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢႀကီးကုိ ဦးစီးတည္ေထာင္သူ တစ္ဦးလည္းျဖစ္ၿပီး ဗမာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢတြင္ ပထမဆုံး အတြင္းေရးမွဴး ျဖစ္ေလသည္။ ၁၉၃၇-၁၉၃၈ တြင္ ဗမာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢ ဥကၠ႒အျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ ၁၉၃၇ ခုႏွစ္တြင္ ၀ိဇၹာတန္းကုိ ေအာင္ၿပီး၊ ဥပေဒ ၀ိဇၹာတန္းသုိ႔ ဆက္တက္ခဲ့သည္။ ၁၉၃၈-၁၉၃၉ တြင္ တကသ ဥကၠ႒အျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ တကၠသုိလ္ အက္ဥပေဒျပင္ဆင္ေရး ေကာ္မတီတြင္ အဖြဲ႕၀င္အျဖစ္လည္း တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ ၁၉၃၈ ခုႏွစ္တြင္ တကၠသုိလ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အဖြဲ႕ျဖစ္သည့္ တကၠသုိလ္ေကာင္စီတြင္ ပထမဆုံး ေက်ာင္းသားကုိယ္စားလွယ္အျဖစ္ တာ၀န္ေပးအပ္ျခင္း ခံခဲ့ရသည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ တကသ ဥကၠ႒အျဖစ္ သက္တမ္းကုန္သည္အထိ မေနခဲ့ေပ။ ၁၉၃၈ ခုႏွစ္တြင္ တကၠသုိလ္မွ ထြက္ၿပီး သခင္ ကုိယ္ေတာ္မႈိင္း ႀကီးမွဴးေသာ တုိ႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးသုိ႔ ၀င္ေရာက္၍ သခင္ေအာင္ဆန္းအျဖစ္ ႏုိင္ငံေရးနယ္ပယ္သုိ႔ ေျခစုံပစ္ ၀င္ခဲ့သည္။ ၁၉၃၉ တြင္ တုိ႔ဗမာအစည္းအ႐ုံး၏ အတြင္းေရးမွဴးအျဖစ္ တင္ေျမႇာက္ျခင္းခံရသည္။

သခင္ေအာင္ဆန္းသည္ ဒုတိယကမၻာစစ္ ျဖစ္လာ၍ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ စည္းစည္းလုံးလုံး ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ရန္ ဖြဲ႔စည္းခဲ့ေသာ ဗမာ့ထြက္ရပ္ဂုိဏ္းတြင္ အတြင္းေရးမွဴးအျဖစ္လည္း တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရး ဆင္ႏႊဲရန္ ေပၚေပါက္ခဲ့ေသာ ျပည္သူ႔ အေရးေတာ္ပုံပါတီ (ေနာင္ ဆုိရွယ္လစ္ပါတီ) ၏ ျပည္ပ ဆက္သြယ္ေရးေခါင္းေဆာင္ တာ၀န္ကုိလည္း ယူခဲ့သည္။ ၁၉၄၀ မတ္လအတြင္း အိႏၵိယႏုိင္ငံ ရမ္းဂါးၿမိဳ႕၌ က်င္းပေသာ အိႏၵိယအမ်ိဳးသား ကြန္ဂရက္ ညီလာခံသုိ႔ တက္ေရာက္ခဲ့သည္။ သခင္ေအာင္ဆန္းအား အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕ အစုိးရကုိ ဆန္႔က်င္ေဟာေျပာမႈျဖင့္ ဖမ္းဆီးရန္ ဟသၤာတခ႐ုိင္ ရာဇ၀တ္၀န္က ဆုေငြ ၅ က်ပ္ျဖင့္ ဖမ္း၀ရမ္းထုတ္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၀ ၾသဂုတ္လအတြင္း ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕အစုိးရအား ဗမာ့ေျမေပၚမွ လက္နက္အားျဖင့္ ေမာင္းထုတ္ႏုိင္ရန္အတြက္ ႏုိင္ငံျခားမွ အကူအညီရယူရန္ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံသုိ႔ စြန္႔စားထြက္ခြာခဲ့သည္။ တ႐ုတ္ျပည္ အမြိဳင္၌ ေသာင္တင္ေနစဥ္ ဗမာႏုိင္ငံမွ ရဲေဘာ္မ်ား၏ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ေပးမႈေၾကာင့္ ဂ်ပန္အရာရွိ စူဖူကိေကအိခ်ိႏွင့္ အဆက္အသြယ္ရကာ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံသုိ႔ ေရာက္သြားသည္။ ဂ်ပန္ျပည္တြင္ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရး စီမံကိန္း စာတမ္းတရပ္ကုိ ေရးဆြဲကာ ဂ်ပန္စစ္အာဏာပုိင္မ်ားႏွင့္ ညႇိႏႈိင္းခဲ့သည္။ ယင္းစီမံကိန္းအရ ဗမာျပည္အတြင္းမွ မ်ိဳးခ်စ္လူငယ္မ်ားကုိ စုစည္းကာ အလီလီခြဲလ်က္ ဂ်ပန္ျပည္သုိ႔ ပုိ႔ေပးခဲ့သည္။ ဤမ်ိဳးခ်စ္ လူငယ္တစုသည္ပင္လွ်င္ ေနာင္ေသာအခါတြင္ ဗုိလ္ေတဇ (ခ) ဗုိလ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္သည့္ ရဲေဘာ္သုံးက်ိပ္ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ဤမ်ိဳးခ်စ္လူငယ္မ်ားသည္ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္ (ဘီအုိင္ေအ) ကုိ ထုိင္းႏုိင္ငံ ဘန္ေကာက္တြင္ ဖြဲ႕စည္းတည္ေထာင္ကာ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းသုိ႔ ဂ်ပန္မ်ားႏွင့္အတူ ၀င္ေရာက္ တုိက္ခုိက္ခဲ့သည္။

ဂ်ပန္ တပ္မေတာ္က ျမန္မာႏုိင္ငံကုိ သိမ္းၿပီးေသာအခါ အင္အားႀကီးထြားလာၿပီး ပရမ္းပတာ ျဖစ္လာေသာ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္ကုိ အင္အားေလ်ာ့ခ်ၿပီး ဗမာ့ကာကြယ္ေရးတပ္မေတာ္ (ဘီဒီေအ) အျဖစ္ ျပန္လည္ဖြဲ႔စည္းသည့္အခါ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ စစ္ေသနာပတိ ျဖစ္လာသည္။ ၁၉၄၂ ခု စက္တင္ဘာလတြင္ သူနာျပဳဆရာမ ေဒၚခင္ၾကည္ႏွင့္ လက္ထပ္သည္။ ဗမာႏုိင္ငံကုိ ဂ်ပန္က ေရႊရည္စိမ္ လြတ္လပ္ေရး ေပးေသာအခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ စစ္၀န္ႀကီးႏွင့္ စစ္ေသနာပတိ ျဖစ္လာသည္။ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးသမားမ်ားသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ ျပည္သူတုိ႔အား ဖက္ဆစ္ႏုိင္ငံ၏ လက္ေအာက္ခံႏုိင္ငံ တစ္ႏုိင္ငံသဖြယ္ သေဘာထား လာၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ၁၉၄၄ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လအတြင္းတြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ သခင္စုိးတုိ႔ ဦးေဆာင္ၿပီး ဖက္ဆက္တုိက္ဖ်က္ေရး ျပည္သူ႔လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (ဖတပလ) [ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရး ျပည္သူ႔လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (ဖဆပလ)] ကုိ ဖြဲ႔စည္းတည္ေထာင္က ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၇ ရက္ေန႔တြင္ ဗမာ့ကာကြယ္ေရး တပ္မေတာ္သည္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ တုိက္႐ုိက္ကြပ္ကဲ ၫႊန္ၾကားမႈျဖင့္ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္တုိ႔ကုိ အတိအလင္း စစ္ေၾကညာကာ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးကုိ ဆင္ႏႊဲခဲ့သည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး ၿပီးေနာက္တြင္ ဗမာ့တပ္မေတာ္ကုိ ဂႏၵီစာခ်ဳပ္အရ ဆက္လက္ဖြဲ႔စည္း တည္ေထာင္ၿပီးေနာက္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ တပ္မေတာ္မွ ႏႈတ္ထြက္ကာ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ ဖဆပလ ဥကၠ႒အျဖစ္ တုိင္းျပည္တာ၀န္ကုိ ဆက္လက္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။

ဒုတိယကမၻာစစ္ အၿပီးတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ဘုရင္ခံ ဆာေဒၚမန္စမစ္က ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အပါအ၀င္ ဖဆပလ ေခါင္းေဆာင္မ်ားအား ဘုရင္ခံ၏ အမႈေဆာင္ေကာင္စီတြင္ ရာထူးလက္ခံရန္ စကားကမ္းလွမ္းေသာ္လည္း ဖဆပလမွ ခ်မွတ္ထားေသာ စည္းကမ္းခ်က္မ်ား အတုိင္း မရ၍ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတုိ႔က လက္မခံခဲ့ဘဲ၊ ဘုရင္ခံ၏ စကၠဴျဖဴစီမံကိန္း တုိက္ဖ်က္ေရးကုိသာ ျပည္သူလူထုအား စည္း႐ုံးကာ အင္တုိက္အားတုိက္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သျဖင့္ ပုလိပ္သပိတ္အပါအ၀င္ အေထြေထြ အမႈထမ္းေပါင္းစုံ သပိတ္ႀကီး ေပၚေပါက္လာၿပီး၊ နယ္ခ်ဲ႕ အဂၤလိပ္တုိ႔၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ရပ္တန္႔သြားခဲ့ရသည္။ ၿဗိတိန္အစုိးရလည္း ဘုရင္ခံ ဆာေဒၚမန္စမစ္ကုိ အဂၤလန္သို႔ ျပန္ေခၚၿပီး ဘုရင္ခံအသစ္ အျဖစ္ ဆာဟူးဘတ္ရန္႔စ္ကုိ ခန္႔အပ္လုိက္သည္။ ဘုရင္ခံသစ္ ဆာဟူးဘတ္ရန္႔စ္က ဗုိလ္ခ်ဳပ္တုိ႔ အလုိက် အစုိးရဖြဲ႕စည္းရန္ စကား ကမ္းလွမ္းလာေတာ့သည္။ ထုိကမ္းလွမ္းခ်က္မ်ားကုိ ဖဆပလႏွင့္ ေဆြးေႏြး ညႇိႏႈိင္းၾကၿပီးေနာက္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဖဆပလ ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ဘုရင္ခံ၏ အမႈေဆာင္ေကာင္စီ၀င္ ရာထူးမ်ားကုိ လက္ခံယူလုိက္ၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ ၂၈ ရက္ေန႔မွ စ၍ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ဘုရင္ခံ၏ အမႈေဆာင္ေကာင္စီ ဒုတိယဥကၠ႒ ျဖစ္လာသည္။ ထုိေနာက္ တစ္ႏွစ္အတြင္း လုံး၀ လြတ္လပ္ေရးရရွိေရး ေဆာင္ပုဒ္အရ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးကိစၥ ေဆြးေႏြးရန္ ၿဗိတိသွ် ေလဘာအစုိးရ၏ ဖိတ္ၾကားခ်က္အရ ဗမာ့ကုိယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ကုိ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္ၿပီး ၁၉၄၇ ခု၊ ဇန္န၀ါရီလတြင္ လန္ဒန္သုိ႔ သြားေရာက္ခဲ့သည္။ ထုိေဆြးေႏြးပြဲမွ ျမန္မာႏုိင္ငံအား တစ္ႏွစ္အတြင္း လြတ္လပ္ေရးေပးမည့္ ေအာင္ဆန္း-အက္တလီ စာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆုိႏုိင္ခဲ့သည္။

သုိ႔ေသာ္ ျမန္မာႏုိင္ငံကုိ လြတ္လပ္ေရးေပးရာတြင္ ၿဗိတိသွ်တုိ႔က ေတာင္တန္းေဒသမ်ားကုိ ခ်န္ထားလုိေသာေၾကာင့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ေတာင္တန္းေဒသကုိပါ တပါတည္း လြတ္လပ္ေရးေပးရန္ ေတာင္းဆုိခဲ့ၿပီး ေတာင္တန္းေဒသႏွင့္ ဗမာျပည္မ ေပါင္းစည္းေရးအတြက္ အားသြန္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ျပန္သည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ႀကိဳးစား ႐ုိးသားမႈေၾကာင့္ ေတာင္တန္းေဒသ တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ ယုံၾကည္ကုိယ္းစားမႈကုိပါ ရရွိခဲ့ၿပီး၊ ျမန္မာႏုိင္ငံသမုိင္းတြင္ အေရးပါေသာ တုိင္းရင္းသားေပါင္းစုံ ေသြးစည္းညီၫြတ္ေရး သေကၤတျဖစ္သည့္ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ကုိ ခ်ဳပ္ဆုိႏုိင္ခဲ့သည္။ ထုိလုပ္ငန္းမ်ား ၿပီးစီး၍ လြတ္လပ္ေရးရရန္ ေသခ်ာေသာ အေျခအေနသုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ လြတ္လပ္ေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံ ဥပေဒေရးဆြဲၾကမည့္ တုိင္းျပဳ ျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္အတြက္ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးကုိ ၁၉၄၇ ခု၊ ဧၿပီလတြင္ ေအာင္ျမင္စြာ က်င္းပႏုိင္ခဲ့သည္။ ယင္းသုိ႔ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး ဗိမာန္ႀကီး ၿပီးခါနီးအခ်ိန္ လြတ္လပ္ေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံ တည္ေထာင္ေရး အားသြန္ႀကိဳးပမ္းေနဆဲတြင္ နယ္ခ်ဲ႕လက္ပါးေစ ဦးေစာႏွင့္ အေပါင္းအပါတုိ႔၏ ရက္စက္ယုတ္မာစြာ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္မႈ ေၾကာင့္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလုိင္လ (၁၉) ရက္ေန႔တြင္ အျခားေသာ လုပ္ေဖာ္ကို္င္ဖက္ တုိင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္ အာဇာနည္ႀကီးမ်ားႏွင့္အတူ က်ဆုံးခဲ့ရေပသည္။

-------------

သခင္ျမ

သခင္ျမသည္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ ၀န္ႀကီးအဖြဲ႕တြင္ ျပည္ထဲေရး ၀န္ႀကီး အျဖစ္ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ကြယ္လြန္သူ အမ်ိဳးသား အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး သခင္ျမသည္ ျပည္ၿမိဳ႕နယ္ ထုံးဘုိရြာ ဇာတိ ျဖစ္သည္။ အဖ ဦးဘုိးခၽြန္ႏွင့္ အမိ ေဒၚသက္လယ္တုိ႔မွ ၁၈၉၇ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တုိဘာလ (၇) ရက္ေန႔တြင္ ဖြားျမင္သည္။ ငယ္နာမည္ ေမာင္ဘေရႊျဖစ္သည္။ ႏွမ မျမေငြ တစ္ဦးသာရွိ၍ ေနာင္အခါ သီလရွင္၀တ္သြားၿပီး ေဒၚေခမာ၀တီ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ သာယာ၀တီ ေအဘီအမ္ေက်ာင္းမွ သတၱမတန္း ေအာင္ၿပီး ဆယ္တန္းကုိ ရန္ကုန္ ဘက္ပတစ္ အထက္တန္းေက်ာင္းမွ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ၁၉၁၈ ခုႏွစ္တြင္ ရန္ကုန္ေကာလိပ္ႏွင့္ ကုိးလ္ကတၱားတကၠသုိလ္တုိ႔မွ အုိင္အက္စီတန္းကုိ ဓာတုေဗဒဂုဏ္ထူးျဖင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ၁၉၂၀ ျပည့္ႏွင့္ တကၠသုိလ္ သပိတ္ေမွာက္ ေကာင္စီတြင္ ဒုတိယဥကၠ႒ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ယင္း သပိတ္ေနာက္ ေပၚလာေသာ အမ်ိဳးသားပညာေရး ေကာင္စီတြင္လည္း အဖြဲ႔၀င္တစ္ဦး ျဖစ္႐ုံမက ၾကည့္ျမင္တုိင္ အမ်ိဳးသား အထက္တန္းေက်ာင္းအုပ္လည္း လုပ္ခဲ့ဖူးသည္။ ၁၉၂၄ ခုႏွစ္တြင္ ဘီအက္စ္စီတန္းကုိ ဓာတုေဗဒ ဂုဏ္ထူးျဖင့္ အမ်ိဳးသားေကာလိပ္မွပင္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ၁၉၂၆ ခုႏွစ္တြင္ ေဒၚခင္ၫြန္႔ႏွင့္ လက္ထပ္သည္။

၁၉၂၇ ခုႏွစ္တြင္ ဥပေဒ ၀ိဇၹာဘြဲ႔ ေအာင္ၿပီးေသာအခါ သာယာ၀တီသုိ႔ ျပန္၍ ေရွ႕ေနအလုပ္ျဖင့္ အသက္ေမြးသည္။ ၁၉၃၀ ျပည့္ႏွစ္ ေတာင္သူလယ္သမား အေရးေတာ္ပုံတြင္ အေရးေတာ္ပုံသားမ်ားဘက္မွ ေရွ႕ေနလုိက္ရာမွ ထင္ရွားလာသည္။ ၁၉၃၆ ခုႏွစ္ ေရာက္ေသာ္ တုိ႔ဗမာအစည္းအ႐ုံး၀င္ရာမွ သခင္ျဖစ္လာၿပီး သခင္ျမဟု ထင္ရွားလာခဲ့သည္။ ထုိ႔ေနာက္ တုိ႔ဗမာအစည္းအ႐ုံး၏ ကုိယ္ပြားျဖစ္ေသာ "ကုိယ္မင္းကုိယ္ခ်င္းအဖြဲ႔" ၏ ဥကၠ႒ျဖစ္လာသည္။ ကုိယ္မင္းကုိယ္ခ်င္းအဖြဲ႕၏ တာ၀န္ေပးခ်က္အရ သာယာ၀တီေတာင္ပုိင္းမွ အမတ္အျဖစ္ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ရာ အေရြးခံရ၍ ၉၁ ဌာနေခတ္ ဥပေဒျပဳလႊြတ္ေတာ္အမတ္ ျဖစ္လာသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဥပေဒျပဳ လႊတ္ေတာ္အတြက္ ပထမဆုံး အေရြးခံရေသာ သခင္အမတ္ သုံးဦးအနက္ တစ္ဦးအပါအ၀င္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ထုိသုိ႔ အမတ္အျဖစ္ အေရြးခံရ ေသာ္လည္း အဂၤလိပ္ နယ္ခ်ဲ႕အုပ္စုိးမႈကုိ ဆန္႔က်င္သည့္ အေနျဖင့္ အမတ္လစာ မယူသည့္ သခင္အမတ္တစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္။

ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပုံပါတီ ဖြဲ႕ေသာအခါတြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ျပည္ပဆက္သြယ္ေရး တာ၀န္ယူၿပီး သခင္ျမက ျပည္တြင္း ေခါင္းေဆာင္ တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္တြင္မူ တုိ႔ဗမာအစည္းအ႐ုံး ဥကၠ႒အျဖစ္ တင္ေျမႇာက္ခံရသည္။ ရဲေဘာ္သုံးက်ိပ္ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံသုိ႔ စစ္ပညာသင္ သြားႏုိင္ေရးအတြက္ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ရသူ တစ္ဦးလည္းျဖစ္သည္။ ေဒါက္တာ ဘေမာ္ ဦးေဆာင္ေသာ ဂ်ပန္ေခတ္ လြတ္လပ္ေရး အစုိးရအဖြဲ႔တြင္ ဒုတိယ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ ဖဆပလကုိ ဖြဲ႔ေသာအခါ ျပည္သူ႔ အေရးေတာ္ပုံပါတီကုိ ကုိယ္စားျပဳ၍ သခင္ျမလည္း ပါ၀င္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္တြင္ ျပည္သူ႔ အေရးေတာ္ပုံပါတီကုိ ျမန္မာျပည္ ဆုိရွယ္လစ္ပါတီဟု ျပင္ဆင္ဖြဲ႔စည္းေသာအခါ သခင္ျမပင္ ဥကၠ႒ ျဖစ္လာသည္။ စစ္ၿပီးစ ဖဆပလ အဖြဲ႔၏ ဗဟုိအလုပ္အမႈေဆာင္ တစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္။ စစ္ၿပီးေခတ္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဦးစီးေသာ ၾကားျဖတ္အစုိးရအဖြဲ႔တြင္ ဘ႑ာေရးႏွင့္ အခြန္ေတာ္ဌာန ၀န္ႀကီး တာ၀န္မ်ား ယူခဲ့ရသူလည္း ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရးေကာ္မတီ ဥကၠ႒ႏွင့္ တုိင္းျပဳ ျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္ ယာယီသဘာပတိ တာ၀န္မ်ား အေပးခံရသည္။ ေအာင္ဆန္း-အက္တလီ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆုိရန္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္သည့္ လန္ဒန္သြား ဗမာကုိယ္စားလွယ္ အဖြဲ႔တြင္လည္း ပါ၀င္ခဲ့သည္။ လယ္သီးစား ဥပေဒဋီကာ ကုိလည္း ေရးသားခဲ့ေသးသည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ အျခား ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားႏွင့္အတူ မသမာသူတုိ႔ လက္ခ်က္ျဖင့္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလုိင္လ (၁၉) ရက္၊ စေနေန႔၊ နံနက္ ၁၀ နာရီ၊ ၃၇ မိနစ္တြင္ အသက္ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရရွာသည္။

----------

ဦးဘ၀င္း

နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕ ေရွ႕ေန ဦးဖာ၊ ေဒၚစုတုိ႔၏ သားသမီး ၉ ေယာက္အနက္ ဦးဘ၀င္းသည္ အႀကီးဆုံးသား ျဖစ္သည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ အကုိ အႀကီးဆုံးျဖစ္ၿပီး ၁၉၀၁ ခု၊ ဇြန္လ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ ဖြားျမင္သည္။ ၁၉၁၄ ခုတြင္ နတ္ေမာက္ အလယ္တန္းေက်ာင္းမွ သတၱမတန္း ေအာင္သည္။ ဗမာ ကုိးတန္း ေအာင္ၿပီးေနာက္ အလယ္တန္းဆရာျဖစ္ စာေမးပြဲ ေအာင္ေသာအခါ နတ္ေမာက္၌ပင္ ေက်ာင္းအုပ္ ေခတၱ လုပ္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေရနံေခ်ာင္း၌ ေက်ာင္းဆရာ၊ ဘီအုိစီ စာေရးဘ၀ျဖင့္ က်င္လည္ရင္း အဂၤလိပ္စာ အလြတ္ ပညာသင္ေက်ာင္း တက္သည္။ ၁၉၂၄ ခုတြင္ ေရနံေခ်ာင္း အမ်ိဳးသား အထက္တန္းေက်ာင္းမွ ဆယ္တန္းကုိ သုံးဘာသာ ဂုဏ္ထူးျဖင့္ ေအာင္႐ုံမက ပထမလည္း ရသည္။ ၁၉၂၉ ခုတြင္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္မွ သခ်ၤာဂုဏ္ထူးတန္း ေအာင္၍ ဘီအက္စ္စီ ဘြဲ႕ရသည္။ ပထမဆုံး တကၠသုိလ္ ဘြဲ႕ရ နတ္ေမာက္သားလည္းျဖစ္သည္။ ဘဲြ႕ရၿပီးေနာက္ ေရနံေခ်ာင္း အမ်ိဳးသား အထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ အထက္တန္းျပ ဆရာအျဖစ္ လည္းေကာင္း၊ ျဖဴးၿမိဳ႕ အမ်ိဳးသား အထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ အထက္တန္း ေက်ာင္းအုပ္အျဖစ္ လည္းေကာင္း ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ၁၉၃၅ ခုတြင္ ေတာင္တြင္းႀကီးၿမိဳ႕မွ ဦးစံ၊ ေဒၚေရႊေမတုိ႔၏ သမီး ေဒၚခင္ေစာႏွင့္ လက္ထပ္သည္။ စစ္ၿပီးေခတ္တြင္ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္ ဖဆပလ ဥကၠ႒ျဖစ္လာသည္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္တြင္ ေထာက္ပံ့ေရးႏွင့္ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရး ၀န္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္သည္။ တုိင္းျပဳျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္၊ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရး ေကာ္မတီ တြင္လည္း ပါ၀င္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၇ ခု၊ ဇူလုိင္လ ၁၉ ရက္၊ စေနေန႔၊ နံနက္ ၁၀ နာရီ၊ ၃၇ မိနစ္ အခ်ိန္တြင္ အျခား ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားႏွင့္ အတူ လုပ္ၾကံခံရၿပီး ကြယ္လြန္သည္။

-----------

ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ဳိ

ဒီးဒုတ္ ဦးဘခ်ိဳမွာ ေျမာင္းျမဇာတိ ျဖစ္သည္။ အဖ ဗမာ ေဆးဆရာႀကီး ဦးဘုိးစာႏွင့္ အမိ ေဒၚျမစ္တုိ႔မွ ၁၈၉၃ ခု၊ ဧၿပီလ ၂၄ ရက္ေန႔တြင္ ဖြားျမင္သည္။ အသက္ ၁၄ ႏွစ္တြင္ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕ ဆရာ ဦးေမာင္ေမာင္ ေက်ာင္းမွ သတၱမတန္းကုိ အထူးေအာင္၍ စေကာလားရွစ္ ပညာသင္ဆု ရရွိခဲ့သည္။ ထုိေနာက္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ စိန္ေပါလ္ေက်ာင္းတြင္ ဆက္လက္ပညာသင္ယူရာ ၁၀ တန္းကုိ အထူးေအာင္ေသာေၾကာင့္ ပညာသင္ဆု ထပ္ရသည္။ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္တြင္ ဘီေအ အထက္တန္းေက်ာင္း တက္ေနဆဲ မ်က္စိေရာဂါေၾကာင့္ တကၠသုိလ္မွ ထြက္ခဲ့ရသည္။ ေပါင္းတည္ႏွင့္ ဟသၤာတၿမိဳ႕မ်ားတြင္ အစိုးရ ေက်ာင္းဆရာအျဖစ္ အမႈထမ္းခဲ့သည္။ ပညာအုပ္လည္း လုပ္ခဲ့ဖူးသည္။ ၁၉၂၀ တြင္ ေဒၚလွေမႏွင့္ လက္ထပ္သည္။ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းမ်ား ဖြင့္လာေသာအခါ အစုိးရ၀န္ထမ္းမွ ထြက္ၿပီး အမ်ိဳးသားေကာလိပ္တြင္ ျမန္မာစာ ဆရာ ၀င္လုပ္သည္။ အစုိးရ အေထာက္အပံ့ မယူေသာ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းဆရာလည္း လုပ္ခဲ့ဖူးသည္။ တစ္ပတ္ တစ္ႀကိမ္ ထုတ္ "ျမန္မာ့ ရီဗ်ဴးဂ်ာနယ္" ကုိ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အျဖစ္ ဦးစီးထုတ္ေ၀ခဲ့သည္။ ထုိေနာက္ "ဒီးဒုတ္ဂ်ာနယ္" ကုိ ၁၉၂၅ ခုႏွစ္တြင္ ဦးစီးထုတ္ေ၀ရာတြင္ ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ိဳဟု ထင္ရွားလာသည္။

ဆရာႀကီးသည္ အဂၤလိပ္-ျမန္မာႏွင့္ ပါဠိစာေပမ်ားတြင္ ႏွံ႔စပ္ၿပီး ေဆးက်မ္း၊ ေဗဒင္၊ နကၡတ္ႏွင့္ အဂၢိရတ္ပညာမ်ားကုိလည္း လုိက္စားခဲ့ သည္။ ဗမာသီခ်င္းႀကီးကုိလည္း စည္းစနစ္က်စြာ တတ္ေျမာက္သူ တစ္ဦး ျဖစ္သည္။ တူရိယာ၊ ကဗ်ာ၊ ဂီတာကုိ ျမတ္ႏုိးၿပီး ေစာင္းေကာက္ ကုိလည္း ပုိင္ႏုိင္စြာ တီးတတ္သည္။ ဗမာ သီခ်င္းႀကီး၊ သီခ်င္းခန္႔မ်ားကုိ မူမွန္အတုိင္း ျဖစ္ေစရန္ "ဂီတ၀ိေသာ ဓနိ" က်မ္းကုိလည္း တည္းျဖတ္ခဲ့သည္။ ၁၉၃၈ ခုႏွစ္အတြင္း ဒီးဒုတ္ ေန႔စဥ္သတင္းစာကုိ ထုတ္ေ၀ခဲ့သည္။ ဆရာႀကီးသည္ သတင္းစာဆရာ၊ အယ္ဒီတာ၊ စာေရးဆရာ စသည့္ စာေပသမားတစ္ဦး အေနျဖင့္ ျပည္သူလူထု ႏုိင္ငံေရး အသိတရား ႏုိးၾကားေစသည့္ စာေပမ်ားကုိလည္း ေရးသားခဲ့သည္။ အဂၤလိပ္တုိ႔ေပးေသာ ဒုိင္အာခီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးႏွင့္ ၉၁ ဌာန အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတုိ႔ကုိ ဆန္႔က်င္ခဲ့သည္။ ေဖဘီယန္ (Fabian) ပါတီကုိလည္း တည္ေထာင္ခဲ့ၿပီး ဥကၠ႒အျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ ဗမာႏုိင္ငံ စာေရးဆရာအသင္း ဥကၠ႒လည္း ျဖစ္ခဲ့ေသးသည္။ ၁၉၃၆ ခုႏွစ္၊ တကၠသုိလ္ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေစာင့္ေရွာက္ေရးအဖြဲ႕၀င္ တစ္ဦးအျဖစ္လည္း တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ ဂ်ပန္ေခတ္ အဓိပတိ ေဒါက္တာဘေမာ္ အစုိးရလက္ထက္တြင္ အတုိင္ပင္ခံ လႊတ္ေတာ္အမတ္အျဖစ္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ စာေရးဆရာအသင္း နာယကလည္း ျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ လုံး၀လြတ္လပ္ေရး ရရွိ ႀကိဳးပမ္းရန္အတြက္ ဖဆပလ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဖြဲ႔စည္းေသာအခါ ၀င္ေရာက္ ေဆာင္ရြက္သည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ ဖဆပလ ၾကားျဖတ္အစုိးရအဖြဲ႔တြင္ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ တုိင္းျပဳျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရး ေကာ္မတီအဖြဲ႔၀င္အျဖစ္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္ျမတုိ႔ႏွင့္အတူ အထူး အပင္ပန္းခံ၍ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ခ်င္းျပည္နယ္ ထီးလင္းၿမိဳ႕တြင္ က်င္းပေသာ ခ်င္း-ဗမာ ခ်စ္ၾကည္ေရး ေက်ာက္တုိင္ဖြင့္ပြဲ အခမ္းအနားသုိ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကုိယ္စားအျဖစ္ လည္းေကာင္း၊ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီး အေနျဖင့္ လည္းေကာင္း တက္ေရာက္ခဲ့သည္။

၁၉၄၇ ခု ဇူလုိင္လ ၁၉ ရက္၊ နံနက္ ၁၀ နာရီ၊ ၃၇ မိနစ္တြင္ အျခား ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားႏွင့္အတူ လုပ္ၾကံခံရၿပီး မြန္းလြဲ ၁ နာရီ ၄၅ မိနစ္ အခ်ိန္တြင္ ကြယ္လြန္သည္။

-----------

ဦးရာဇတ္

အမ်ိဳးသား အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဦးရာဇတ္သည္ အၿငိမ္းစား တုိက္ပုိင္ အင္စပက္ေတာ္ မစၥတာ ေအရာမန္ႏွင့္ ေဒၚညိမ္းလွ တုိ႔၏ သားျဖစ္သည္။ ဆရာႀကီးကုိ မိတၳီလာ၌ ၁၈၉၈ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီ ၁၉ ရက္ေန႔တြင္ ဖြားျမင္သည္။ မႏၲေလး စက္စလီ ေယာက္်ားကေလး ေက်ာင္းမွ ဆယ္တန္းကုိ ပါဠိ၊ အဂၤလိပ္စာ ဂုဏ္ထူးတုိ႔ျဖင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ တကၠသုိလ္တြင္ ပညာသင္ေနစဥ္ ၁၉၂၀ ျပည့္ႏွစ္ တကၠသုိလ္ သပိတ္တြင္ ပါ၀င္ခဲ့သည္။

၁၉၂၁ ခုတြင္ မႏၲေလး ဗဟုိ အမ်ိဳးသား အထက္တန္း ေက်ာင္းႀကီကို ဦးစီးဖြင့္လွစ္ခဲ့ၿပီး ထုိေက်ာင္း၌ အထက္တန္းျပ ဆရာ လုပ္သည္။ ၁၉၂၂ ခုတြင္ အမ်ိဳးသား ပညာေရးအဖြဲ႔ႀကီး၏ ဘီေအစာေမးပြဲႀကီးကုိ ေအာင္ျမင္ခဲ့၍ ေအရာဇတ္ ဘီေအ (ေနရွင္နယ္) အမည္ခံခဲ့သည္။ ၁၉၂၂ ခုႏွစ္မွ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္တုိင္ ဗဟုိအမ်ိဳးသား အထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးအျဖစ္ ထမ္းရြက္ခဲ့သည္။ ဗဟုိ အမ်ိဳးသား အထက္တန္း ေက်ာင္းအုပ္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္စဥ္ ရဲၫြန္႔တပ္ဖြဲ႔စည္းၿပီး ေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ားကုိ စစ္ပညာ သင္ေပး႐ုံမက မ်ိဳးခ်စ္စိတ္လည္း သြင္းေပးသည္။ ၁၉၃၈ ခုတြင္ ေရႊဘုိသူ ေဒၚခင္ခင္ႏွင့္ လက္ထပ္သည္။ ၁၉၄၅ တြင္ စစ္အတြင္းက ပိတ္ထားခဲ့ရေသာ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းႀကီးကုိ ျပန္လည္ဖြင့္လွစ္ေသာအခါ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းတြင္ ဆရာျပန္လုပ္သည္။ အထက္ ျမန္မာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ ဖဆပလ အဖြဲ႔ ဥကၠ႒လည္း ျဖစ္လာသည္။ ဗမာ-မြတ္စလင္ အသင္းဥကၠ႒လည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရး ေကာ္မတီ၀င္တစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္ေသာ ၾကားျဖတ္အစုိးရအဖြဲ႔တြင္ ပညာေရးႏွင့္ အမ်ိဳးသားစီမံကိန္းဌာန ၀န္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ယူေနစဥ္ အျခားေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားႏွင့္အတူ မသမာသူတုိ႔၏ လက္ခ်က္ျဖင့္ ၁၉၄၇ ခု၊ ဇူလုိင္လ ၁၉ ရက္၊ စေနေန႔၊ နံနက္ ၁၀ နာရီ၊ ၃၇ မိနစ္တြင္ လုပ္ၾကံခံရၿပီး အသက္ဆုံး႐ႈံးခဲ့သည္။

----------

မန္းဘခိုင္

ကရင္အမ်ိဳးသား အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး မန္းဘခုိင္သည္ ဟသၤာတၿမိဳ႕နယ္ ယုန္တလင္းရြာ ဇာတိျဖစ္သည္။ အဖ ယုန္တလင္း ရြာသူႀကီး မန္းေပကုန္းႏွင့္ အမိေဒၚပုျဖစ္သည္။ ေမြးသကၠရာဇ္မွာ ၁၉၀၃ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တုိဘာလ ၂၆ ရက္ ျဖစ္သည္။ ဟသၤတာၿမိဳ႕၊ ေအဘီအမ္ေက်ာင္းတြင္ ပညာသင္ယူခဲ့ရာ ၁၉၂၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ သတၱမတန္းေအာင္သည္။ ကရင္ဘာသာသင္ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းကုိ ဦးစီးဖြင့္လွစ္ခဲ့သူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ၁၉၃၇ ခုတြင္ ပုသိမ္ေျမာက္ပုိင္းမွ အမတ္အျဖစ္ အေရြးခံရသည္။ ၁၉၃၈ ခုတြင္ ပဲခူးသူ ေဒၚခင္နီႏွင့္ လက္ထပ္သည္။ ၁၉၄၁ ခုတြင္ တရားေရးဌာန အတြင္း၀န္ျဖစ္ခဲ့သည္။

ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးတြင္လည္း ပါ၀င္ခဲ့႐ုံမက ကရင္-ဗမာ ခ်စ္ၾကည္ေရးကုိ အထူးေဆာင္ရြက္ခဲ့သူ တစ္ဦးလည္းျဖစ္သည္။ စစ္ၿပီးေခတ္တြင္ ဖဆပလ ဗဟုိအလုပ္အမႈေဆာင္ လူႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္လာသည္။ ကရင္လူငယ္မ်ား အစည္းအ႐ုံး ဥကၠ႒အျဖစ္ တင္ေျမႇာက္ျခင္းခံရသည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္ေသာ ၾကားျဖတ္အစုိးရ အဖြဲ႔တြင္ စက္မႈလက္မႈႏွင့္ အလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာန ၀န္ႀကီးလည္း ျဖစ္သည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ အတူ လုပ္ၾကံခံရ၍ ၁၉၄၇ ခု၊ ဇူလုိင္လ ၁၉ ရက္တြင္ ကြယ္လြန္ခဲ့သည္။

-----------

မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြားႀကီး စ၀္စံထြန္း

မုိင္းပြန္ေစာ္ဘြားႀကီး စ၀္ခြန္ထီးႏွင့္ ေျမာက္နန္းေဆာင္ မဟာေဒ၀ီ နန္းစိန္ဥတုိ႔၏ သား စ၀္စံထြန္းသည္ ၁၉၀၇ ေမလ ၃၁ ရက္ေန႔ဖြား ျဖစ္သည္။ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ ရွမ္းေစာ္ဘြား သားမ်ား အထက္တန္းေက်ာင္းမွ ဆယ္တန္းေအာင္သည္။ မႏၲေလး ပုလိပ္အတတ္သင္ေက်ာင္းလည္း တက္ခဲ့ဖူးသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ပုလိပ္အရာရွိအျဖစ္ ေခတၱ အမႈထမ္းခဲ့သည္။ ၁၉၂၈ ခုတြင္ ေစာ္ဘြားအျဖစ္ ခံယူလုိက္၍ မုိင္းပြန္ ေစာ္ဘြားႀကီး ျဖစ္လာသည္။ ၁၉၃၂ ခုတြင္ မုိးမိတ္ ေစာ္ဘြားႀကိး၏ သမီး စ၀္ခင္ေသာင္းႏွင့္ လက္ထပ္သည္။ ရွမ္းျပည္နယ္တြင္ သိပၸံနည္းက် စုိ္က္ပ်ိဳးေရးလုပ္ငန္းမ်ား ထြန္းကားလာေစရန္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့သူ တစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္။ အဂၤလန္ႏုိင္ငံမွ စုိက္ပ်ိဳးေရးဆုိင္ရာ ေခတ္မီစာအုပ္မ်ား၊ ကိရိယာ တန္ဆာပလာမ်ားႏွင့္ သီးႏွံ မ်ိဳးေစ့မ်ားကုိပင္ မွာယူခဲ့ဖူးသည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး ၿပီး၍ အဂၤလိပ္မ်ား ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔ ျပန္၀င္လာေသာအခါ ယင္းႏွင့္အတူ ပါလာေသာ စကၠဴျဖဴ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကုိ ဆန္႔က်င္ခဲ့သူျဖစ္သည္။ ေတာင္တန္းႏွင့္ ေျမျပန္႔ ေသြးခြဲ၍ အုပ္ခ်ဳပ္သည္ကုိ မလုိလား၍ ေျမျပန္႔ႏွင့္ ေတာင္တန္း စည္းလုံး ညီၫြတ္ေရးအတြက္ လုံးပမ္းခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ပင္လုံစာခ်ဳပ္ကုိ လက္မွတ္ေရးထုိးခဲ့သည့္ ေစာ္ဘြားလည္းျဖစ္သည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္ေသာ ၾကားျဖတ္အစုိးရ အဖြဲ႕တြင္ အတုိင္ပင္ခံ ေတာင္တန္းေဒသေရးရာ ၀န္ႀကီးျဖစ္လာသည္။ ထုိ႔ျပင္ တုိင္းျပဳ ျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္၏ ျပည္ေထာင္စုႏွင့္ ျပည္နယ္ဆုိင္ရာ ဆပ္ေကာ္မတီ၊ လူနည္းစုဆုိင္ရာ ဆပ္ေကာ္မတီ၏ ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရး ေကာ္မတီမ်ားတြင္ အဖြဲ႕၀င္လည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလုိင္လ (၁၉) ရက္ေန႔တြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတုိ႔ႏွင့္ အတူ လုပ္ၾကံခံရၿပီး ဇူလုိင္လ (၂၀) ရက္၊ မြန္းတည့္ ၁၂ နာရီတြင္ ကြယ္လြန္ခဲ့သည္။

-------------

ဦးအုန္းေမာင္

ဦးအုန္းေမာင္သည္ မင္းဘူးၿမိဳ႕၊ မစၥတာ အိပ္ခ်္ဒဗလ်ဴတရပ္(တ္)၀န္း၊ ေဒၚေရႊျမင့္တုိ႔၏ ဒုတိယသားျဖစ္သည္။ ေမြးသကၠရာဇ္မွာ ၁၉၁၃ ခု၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂ ရက္ ျဖစ္သည္။ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားဘ၀က ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ တပ္ရင္းတြင္ တပ္ခြဲ တပ္ေထာက္ အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ၁၉၃၄ ခုႏွစ္တြင္ ၀ိဇၹာတန္း ေအာင္သည္။ ၁၉၃၇ ခုတြင္ အုိင္စီအက္(စ္) စာေမးပြဲေျဖသူ ၃ ဦးအနက္ ပထမရသည္။ ၁၉၃၉ ခုတြင္ မႏၲေလးၿမိဳ႕၊ အေရွ႕နယ္ပုိင္ ၀န္ေထာက္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္တြင္ ျမစ္ႀကီးနား အေရးပုိင္အျဖစ္ ခန္႔အပ္ျခင္း ခံရသည္။ ထုိ႔ေနာက္ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး အတြင္း၀န္အျဖစ္ ခန္႔အပ္ျခင္းခံရသည္။ ၁၉၄၇ ခု၊ ဇူလုိင္လ ၁၉ ရက္ေန႔၊ စေနေန႔၊ နံနက္ ၁၀ နာရီ၊ ၃၇ မိနစ္တြင္ အျခား ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားႏွင့္ အတူ လုပ္ၾကံခံခဲ့ရသည္။

----------------

ရဲေဘာ္ ကိုေထြး

မႏၲေလးၿမိဳ႕ ေတာင္ျပင္ သိပၸံရပ္ ပင္စင္စား လယ္ယာစုိက္ပ်ိဳးေရး ၀န္ေထာက္ ဦးကုိကိုေလး၊ ေဒၚမင္းရီတုိ႔၏ ဆ႒မေျမာက္ သားျဖစ္သည္။ န၀မတန္းအထိ ပညာသင္ၾကားခဲ့သည္။ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ အရြယ္တြင္ ပညာေရး၀န္ႀကီး ဦးရာဇတ္၏ သက္ေတာ္ေစာင့္အျဖစ္ ခန္႔အပ္ျခင္း ခံရသည္။ ၁၉၄၇ ခု၊ ဇူလုိင္လ ၁၉ ရက္၊ စေနေန႔၊ နံနက္ ၁၀ နာရီ ၄၅ မိနစ္တြင္ အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားကုိ လုပ္ၾကံေသာ မသမာသူတုိ႔၏ လက္ခ်က္ျဖင့္ က်ဆုံးခဲ့ရသည္။

။-----------။

Read More...

Collapse...

“မွတ္မိသမွ် - ကိုေအာင္ဆန္း၏ ေက်ာင္းသားဘဝ”

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း (ဝါ) သခင္ေအာင္ဆန္း (ဝါ) ကိုေအာင္ဆန္းႏွင့္ ေက်ာင္းေနဘက္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဘက္ တဦးျဖစ္ခဲ့၍ ေက်ာင္း၌ေနစဥ္က မွတ္မိသမွ်ကို မွတ္တမ္းတင္လိုက္သည္။ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထက္ ၂ ႏွစ္ေစာ၍ တကၠသိုလ္သို႔ ေရာက္ရွိေနပါသည္။ ကိုေအာင္ဆန္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းဆင္းခ်ိန္ႏွင့္ သူအတန္းတက္ရန္ သုတ္သီးသုတ္ပ်ာလာခ်ိန္တို႔တြင္ ‘အင္းဝ’ ေဆာင္ေရွ႕တြင္ မၾကာ ခဏ ဆုံစည္းမိတတ္ၾကပါသည္။ ေနာက္ ကိုေအာင္ဆန္းႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခင္မင္ရင္းႏွီးလာခဲ့ၾကသည္။

ကိုေအာင္ဆန္း၏ ေက်ာင္းသားဘဝ ဝတ္ပုံဆင္ပုံမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖို႔ အထူးအဆန္းမဟုတ္ေသာ္လည္း အမ်ားအဖို႔ အေတာ္ႀကီး ထူးဆန္းေနသလိုျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ရွပ္အက်ႌကို ၾကယ္သီးအျပည့္မတတ္ဘဲ ပင္နီ အေပၚအက်ႌကို ကပိုက႐ိုဝတ္၍ မႏၱေလးလုံခ်ည္အႏြမ္းကိုပင္ ဆင္ျမန္းက ဆံပင္စုတ္ဖြားႏွင့္ သင္ၾကားပို႔ခ် ခ်က္မ်ားလိုက္ရန္ မွတ္စုစာအုပ္လက္တြင္ကိုင္ၿပီး စိုက္စုိက္ စိုက္စုိက္သြားတတ္သည္ကို ယခုတိုင္ပင္ မွတ္မိ လ်က္ရွိပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသိမိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ေတြ႔လွ်င္ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ၿပဳံး၍သာ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ေရွ႕ ဆက္စိုက္စိုက္ စိုက္စိုက္ သြားေလ့ရွိပါသည္။ တခုခုကို အစဥ္အာ႐ုံစိုက္ၿပီး ေနေသာအသြင္မွာ အၿမဲထင္ရွား ၍ေနပါသည္။ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ေက်ာင္းတြင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ‘ေဟးလား - ဝါးလား’ စကားဖဲြ႔ေလ့မရွိ ပါ။ သင္ၾကားပို႔ခ်သမွ်ကို အၿမဲအာ႐ုံစိုက္ၿပီး နားေထာင္ မွတ္သားေလ့ရွိပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ကိုေအာင္ ဆန္း စာေမးပဲြတိုင္း ေကာင္းစြာ ေအာင္ျမင္သည္ခ်ည္းျဖစ္ပါသည္။

ကိုေအာင္ဆန္းႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးလာၿပီး သူ၏ အခန္းသို႔ သြားေရာက္လည္ပတ္ေသာအခါ သူ၏ အခန္းမွာ မေသသပ္ဆုံး အခန္းတခု အၿမျဖစ္ေနသည္ကို ေကာင္းစြာသတိျပဳမိသည္။ တခါတရံ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ညလုံးေပါက္ စာဖတ္ေလ့ရွိပါသည္။ စာသင္ခန္းတြင္ ႏႈတ္ဆိတ္သေလာက္ သူ၏ အခန္းေရာက္၍ စကားစမိ လွ်င္ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ အာေပါင္အာရင္းသန္သန္ႏွင့္ စိတ္ပါလက္ပါ ေျပာေလ့ရွိပါသည္။ မည္သည္ကို ေလ့လာ ေလ့လာ ႏႈိက္ႏိႈက္ခၽြတ္ခၽြတ္ အပင္ပန္းခံၿပီး ေလ့လာတတ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိုေအာင္ဆန္း စကားေျပာလွ်င္ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ေျပာလည္းေျပာႏိုင္ပါသည္။ သူ၏ ေျပာဟန္ထဲမွ ‘ဒီမယ္ - ဒီမယ္’ ဟု ေျပာပုံ မ်ား ‘ကိုယ့္လူ - ကိုယ့္လူ’ ဟု ေျပာပုံမ်ားမွာ နားထဲတြင္ စဲြ၍ ယေန႔တိုင္ ရွိေနပါေသးသည္။

တညေနတြင္ သထုံေဆာင္၌ ေနေသာ ကိုေက်ာ္ၿငိမ္း (ယခု ဒုဝန္ႀကီးခ်ဳပ္)၊ ကိုေအာင္ဆန္းႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သုံးဦးသာ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းႏွင့္ အင္းလ်ားလမ္းေထာင့္ (ယခု ကုလားလက္ဘက္ရည္ဆိုင္နား) တြင္ ေရာင္းေနေသာ အေၾကာ္ဆိုင္၌ တဝစားၾကၿပိး အင္းလ်ားကန္ဘက္ကို ေလွ်ာက္ၾကပါသည္။ ဘဂၤါလီလူငယ္ မ်ား၏ ေျခာက္လွန္႔သတ္ျဖတ္ေရးဝါဒ (Terrorism) ကို သူရြံရွာမုန္းတီးပုံ အားရပါးရ ေျပာၿပီးလွ်င္ သူသည္ တဦးခ်င္း လူစြမ္းေကာင္းဝါဒကို မုန္းတီးေၾကာင္း၊ စုေပါင္းစည္း႐ုံးလုပ္ကိုင္ျခင္း (organized action) ကိုသာ ယုံၾကည္ေၾကာင္း တနာရီေက်ာ္ေက်ာ္ခန္႔ ေျပာႏိုင္ခဲ့ပါသည္။

ကိုေအာင္ဆန္းစာဖတ္ပုံမွာ အေတာ္ႀကီး စံနစ္က်လွပါသည္။ ပထမ စာအုပ္၏ မာတိကာကို ေကာင္းစြာ မွတ္ သားပါသည္။ ေနာက္ တခန္းစီဖတ္လ်က္ ဖတ္ၿပီးသားအခန္းမ်ား၏ အခ်ဳပ္သေဘာကို မွတ္စုစာအုပ္ျဖစ္ေစ၊ စာရြက္လြတ္၌ျဖစ္ေစ မာတိကာေခါင္းစဥ္ခ်၍ အတိုခ်ဳပ္ (summary) မိမိဘာသာ မိမိေရးသားေလ့ရွိပါသည္။ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ေက်ာင္းစာႏွင့္ အျပင္စာ ႏွစ္ခုလုံးကို ေက်လည္ေအာင္ ဖတ္ႏိုင္ေသာ သတၱိရွိသူျဖစ္ ေလသည္။

ထိုေခတ္အခါက ေပၚေပါက္ေနေသာ ျပႆနာမ်ား၊ အေျခအေနမ်ားကို မၾကာခဏဆိုသလို ကိုေအာင္ဆန္း ႏွင့္ ေဆြးေႏြးၾကပါသည္။ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ အၿဖီးအျဖန္းမပါဘဲ လိုရင္းအခ်က္မ်ားကို ျပတ္ျပတ္သားသား တစ္တစ္ခြခြ ေဖာ္ထုတ္ေလ့ရွိပါသည္။ စာေရးရာတြင္လည္း အဂၤလိပ္ဘာသာႏွင့္ျဖစ္ေစ၊ ျမန္မာဘာသာႏွင့္ ျဖစ္ေစ၊ ထိထိမိမိ ထင္ရွားေပၚလြင္ေအာင္ ေရးသားႏိုင္ပါသည္။ ၂ ဘာသာစလုံးကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ေရးႏိုင္သူမ်ားနည္းပါးေသာ္လည္း ကိုေအာင္ဆန္းမွာ ထိုသို႔ ေရးႏိုင္သူတဦးျဖစ္ပါသည္။

ကိုေအာင္ဆန္း ဥပေဒတန္း ပထမႏွစ္သင္ၾကားေနခိုက္ ထိုစဥ္က ကြယ္လြန္သူ ေဒါက္တာသိန္းေမာင္ ဦးစီး ေသာ ျမန္မာပိုင္ အဂၤလိပ္သတင္းစာ ‘နယူးဘားမား’ တြင္ အခ်ိန္ပိုင္ အယ္ဒီတာအျဖစ္ ဝင္ေရာက္လုပ္ကိုင္ခဲ့ ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထိုသတင္းစာတြင္ပင္ အခ်ိန္ပိုင္း သတင္းအယ္ဒီတာအျဖစ္ လုပ္လ်က္ရွိပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၂- ဦးစလုံးသည္ ညေန ၃- နာရီခဲြေက်ာ္မွ သတင္းစာတိုက္သို႔ ေရာက္ၾကပါသည္။ သတင္းစာ တိုက္ေရာက္လွ်င္ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ေနာက္တေန႔အတြက္ သတင္းေခါင္းႀကီးကို ႀကိဳတင္စဥ္းစားလာခဲ့ သည့္အတိုင္း ထိုင္ရာမထဆိုသလို တထိုင္တည္းႏွင့္ အၿပီးေရးေလ့ရွိပါသည္။ ကိုေအာင္ဆန္းေရးခဲ့ေသာ သတင္းစာေခါင္းႀကီးပိုင္းမ်ားမွာ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရးမ်ားသာ ျဖစ္ၾကပါသည္။ အဂၤလိပ္စာကိုေရားရာ၌ ႏိုင္နင္းသည္ႏွင့္အမွ် ခက္ခဲလွေသာ ျပႆနာတို႔ိကု ရွင္းလင္းပီသစြာ ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ခဲ့သျဖင့္ နယ္ခ်ဲ႕အစိုးရႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးရပ္ကြက္တို႔တြင္ ကိုေအာင္ဆန္း၏ ‘ေခါင္းႀကီးပိုင္း’ မ်ားကို ေလးေလးစားစား ရွိခဲ့ၾကရေလသည္။

ျမန္မာေဆာင္းပါးမ်ားကိုမူ ‘မဟာဒဂုန္’ မဂၢဇင္းႀကီး၌ ေရးေလ့ရွိခဲ့ပါသည္။ ျမန္မာေဆာင္းပါးမ်ား ေရးေသာအခါ တြင္လည္း ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ျမန္မာသံ ပီပီသသႏွင့္သာ ေရးေလ့ရွိခဲ့ပါသည္။ ေဟာေျပာရာ၌မူ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ‘ေဒါ’ မ်ားမ်ားပါၿပီး ေျပာခ်င္ေဇာႀကီးေနသည္ကို မၾကာခဏ ႀကဳံရတတ္ပါသည္။ ‘အိုးေဝ’ မဂၢဇင္းစာတည္းအျဖစ္ ကိုေအာင္ဆန္းေဆာင္ရြက္ေနစဥ္မွာ ‘ငရဲေခြးႀကီးလြတ္လာေလၿပီ’ ဟူေသာ အဂၤလိပ္စာက႑ပါ ေဆာင္းပါးမ်ာ တကၠသိုယ္နယ္ေျမသာမက တႏိုင္ငံလုံး သိမ့္သိမ့္တုန္ခါသြားခဲ့ပါသည္။ ထို ေဆာင္းပါးတြင္ ဖြင့္ခ်လိုက္ေသာအခ်က္မ်ားကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ေက်ာင္းသားအေရးေတာ္ပုံ ေပၚခဲ့ရေလ သည္။ ဗမာ့ႏိုင္ငံေရးျဖစ္စဥ္တြင္ မွတ္တိုင္ႀကီးတခုဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။

သမဂၢကိစၥမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ရာတြင္လည္း ကိုေအာင္ဆန္းသည္ အပင္ပန္းခံကာ အေသာက္ အအိပ္အေန ကို ပမာမျပဳဘဲ လုပ္ေလ့ရွိပါသည္။ အလုပ္လုပ္ရမွာကို ဘယ္ေသာအခါမွ် ေၾကာက္ရြဲ႕ျခင္း မရွိသူမ်ားတြင္ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ထိပ္ဆုံးက အၿမဲရွိပါသည္။ ဇြဲလည္း အလြန္ျပင္းထန္ပါသည္။ ဘာလုပ္လုပ္ စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ လုပ္တတ္၍ သူလုပ္သမွ်မွာ ခရီးးေရာက္ေလ့ရွိပါသည္။

ေက်ာင္းသားဘဝ၌ ဟန္ေရးျပျခင္းကို စက္ဆုတ္ၿပီး ထိထိမိမိ ေလ့လာမွတ္သားကာ ဇြဲရွိရွိႏွင့္ လုပ္သားကိုင္ သားက်ေသာ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ သခင္ေအာင္ဆန္းအေနႏွင့္ ၎၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေနႏွင့္ ၎ ႏိုင္င့တာဝန္တို႔ကို မေမာႏိုင္၊ မပန္းႏိုင္ ဆက္လက္ထမ္းေထာင္ၿပီး ႏိုင္ငံလြတ္လပ္ေရးမုခ္ဦးသို႔ အေရာက္ပို ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းမွာ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူတိုင္း အားက်နည္းယူဖြယ္ပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။

ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူတိုင္း ကိုေအာင္ဆန္း နည္းတူ ႏိုင္ငံအတြက္ ႀကိဳးပမ္း အားထုန္ႏို္င္ၾကပါေစ။

သခင္ေက်ာ္စိန္

(၁၉၆၀-၆၁ ခုႏွစ္ထုတ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ႏွစ္လည္စာေစာင္ အတြဲ(၄)၊ အမွတ္ (၂) မွ ထုတ္ႏႈတ္ေဖာ္ျပပါ သည္။)

Read More...

Collapse...

ျမန္မာ့အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား၏ အထၳဳပၸတၱိမ်ား

က်ဆုံးေလၿပီးေသာ... ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္တကြ၊

အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားအား

ဦးၫြတ္အေလးျပဳပါ၏

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း

၁၉၁၅ ခု၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၃ ရက္ေန႔တြင္ မေကြးတုိင္း၊ နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕၌ အမိန္႔ေတာ္ရ ေရွ႕ေန ဦးဖာ၊ ေဒၚစုတုိ႔မွ ေနာင္တစ္ေခတ္တြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဟူ၍ ဗမာ့ႏုိင္ငံသမုိင္း၌ တြင္ေစမည့္ သားရတနာကုိ ဖြားျမင္ခဲ့သည္။ ဇာတာအမည္မွာ ေမာင္ထိန္လင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း ငယ္စဥ္ကပင္ ေမာင္ေအာင္ဆန္းဟု တြင္သည္။ ငယ္စဥ္က နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕ ဆရာေတာ္ ဦးေသာဘိတ ေက်ာင္း၌ ေနခဲ့သည္။ ၁၉၂၈ ခုႏွစ္တြင္ ေရနံေခ်ာင္း အမ်ိဳးသား အထက္တန္းေက်ာင္းသုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕ပညာသင္ယူခဲ့ၿပီး ယင္းေက်ာင္းမွ ျမန္မာ၊ ပါဠိ (၂) ဘာသာ ဂုဏ္ထူးျဖင့္ (၁၀) တန္းေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ပညာထူးခၽြန္သူျဖစ္၍ အထက္တန္း စေကာလားရွစ္ႏွင့္ ဦးေရႊခုိဆု ရရွိခဲ့ဖူးသည္။

ထုိ႔ေနာက္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္သုိ႔ တက္ေရာက္ၿပီး ဆက္လက္ ပညာဆည္းပူးခဲ့သည္။ ၁၉၃၅-၁၉၃၆ ပညာသင္ႏွစ္မွစ၍ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသားသမဂၢ အမူေဆာင္အဖြဲ႔၀င္ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီး သမဂၢ၏ အာေဘာ္ အုိးေ၀မဂၢဇင္း အယ္ဒီတာလည္း ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ကုိေအာင္ဆန္း အယ္ဒီတာအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ေသာ အုိးေ၀မဂၢဇင္းတြင္ ယမမင္း အမည္ျဖင့္ အုိးေ၀ညိဳျမ ေရးသားေသာ "ငရဲေခြးႀကီး လြတ္ၿပီး သရမ္းေနသည္ (The Hell Hound At Large)" ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ေပးစာတစ္ေစာင္ ေဖာ္ျပခဲ့မႈသည္လည္း ၁၉၃၆ ဒုတိယ ေက်ာင္းသားသပိတ္ ျဖစ္ပြားေစခဲ့ေသာ အဓိက အေၾကာင္းရင္း တခ်က္ျဖစ္သည္။ ၁၉၃၆ ဒုတိယ ေက်ာင္းသားသပိတ္၏ သပိတ္ေမွာက္ေကာင္စီ အဖြဲ႕၀င္တစ္ဦးလည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။

ကုလား-ဗမာ အဓိက႐ုဏ္း ေပၚေပါက္ခဲ့သည္။ သမဂၢသည္ အဓိက႐ုဏ္းေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္သူမ်ားအား ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားကုိ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ၁၉၃၆ ခု သပိတ္အေရးေတာ္ပုံတြင္ ဖြဲ႔စည္းေပးခဲ့ေသာ ဆာျမဘူး ေကာ္မတီ အစီရင္ခံစာထြက္လာသည္။ အစီရင္ခံစာကုိ တကသမွ ကန္႔ကြက္ခဲ့သည္။ ေဒါက္တာဘေမာ္ အစုိးရ တကၠသုိလ္ အက္ဥပေဒၾကမ္း ျပဳလုပ္ရန္ စီစဥ္သည္ကုိလည္း လက္မခံခဲ့ေပ။ ၁၉၃၆-၁၉၃၇ ပညာသင္ႏွစ္တြင္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢ၏ ဒုတိယဥကၠ႒ ျဖစ္လာၿပီး ၁၉၃၈-၁၉၃၉ တြင္ ဥကၠ႒အျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ ၁၉၃၆ တကၠသုိလ္ သပိတ္အၿပီးတြင္ ေပၚေပါက္လာေသာ ဗမာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢႀကီးကုိ ဦးစီးတည္ေထာင္သူ တစ္ဦးလည္းျဖစ္ၿပီး ဗမာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢတြင္ ပထမဆုံး အတြင္းေရးမွဴး ျဖစ္ေလသည္။ ၁၉၃၇-၁၉၃၈ တြင္ ဗမာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢ ဥကၠ႒အျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ ၁၉၃၇ ခုႏွစ္တြင္ ၀ိဇၹာတန္းကုိ ေအာင္ၿပီး၊ ဥပေဒ ၀ိဇၹာတန္းသုိ႔ ဆက္တက္ခဲ့သည္။ ၁၉၃၈-၁၉၃၉ တြင္ တကသ ဥကၠ႒အျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ တကၠသုိလ္ အက္ဥပေဒျပင္ဆင္ေရး ေကာ္မတီတြင္ အဖြဲ႕၀င္အျဖစ္လည္း တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ ၁၉၃၈ ခုႏွစ္တြင္ တကၠသုိလ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အဖြဲ႕ျဖစ္သည့္ တကၠသုိလ္ေကာင္စီတြင္ ပထမဆုံး ေက်ာင္းသားကုိယ္စားလွယ္အျဖစ္ တာ၀န္ေပးအပ္ျခင္း ခံခဲ့ရသည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ တကသ ဥကၠ႒အျဖစ္ သက္တမ္းကုန္သည္အထိ မေနခဲ့ေပ။ ၁၉၃၈ ခုႏွစ္တြင္ တကၠသုိလ္မွ ထြက္ၿပီး သခင္ ကုိယ္ေတာ္မႈိင္း ႀကီးမွဴးေသာ တုိ႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးသုိ႔ ၀င္ေရာက္၍ သခင္ေအာင္ဆန္းအျဖစ္ ႏုိင္ငံေရးနယ္ပယ္သုိ႔ ေျခစုံပစ္ ၀င္ခဲ့သည္။ ၁၉၃၉ တြင္ တုိ႔ဗမာအစည္းအ႐ုံး၏ အတြင္းေရးမွဴးအျဖစ္ တင္ေျမႇာက္ျခင္းခံရသည္။

သခင္ေအာင္ဆန္းသည္ ဒုတိယကမၻာစစ္ ျဖစ္လာ၍ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ စည္းစည္းလုံးလုံး ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ရန္ ဖြဲ႔စည္းခဲ့ေသာ ဗမာ့ထြက္ရပ္ဂုိဏ္းတြင္ အတြင္းေရးမွဴးအျဖစ္လည္း တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရး ဆင္ႏႊဲရန္ ေပၚေပါက္ခဲ့ေသာ ျပည္သူ႔ အေရးေတာ္ပုံပါတီ (ေနာင္ ဆုိရွယ္လစ္ပါတီ) ၏ ျပည္ပ ဆက္သြယ္ေရးေခါင္းေဆာင္ တာ၀န္ကုိလည္း ယူခဲ့သည္။ ၁၉၄၀ မတ္လအတြင္း အိႏၵိယႏုိင္ငံ ရမ္းဂါးၿမိဳ႕၌ က်င္းပေသာ အိႏၵိယအမ်ိဳးသား ကြန္ဂရက္ ညီလာခံသုိ႔ တက္ေရာက္ခဲ့သည္။ သခင္ေအာင္ဆန္းအား အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕ အစုိးရကုိ ဆန္႔က်င္ေဟာေျပာမႈျဖင့္ ဖမ္းဆီးရန္ ဟသၤာတခ႐ုိင္ ရာဇ၀တ္၀န္က ဆုေငြ ၅ က်ပ္ျဖင့္ ဖမ္း၀ရမ္းထုတ္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၀ ၾသဂုတ္လအတြင္း ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕အစုိးရအား ဗမာ့ေျမေပၚမွ လက္နက္အားျဖင့္ ေမာင္းထုတ္ႏုိင္ရန္အတြက္ ႏုိင္ငံျခားမွ အကူအညီရယူရန္ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံသုိ႔ စြန္႔စားထြက္ခြာခဲ့သည္။ တ႐ုတ္ျပည္ အမြိဳင္၌ ေသာင္တင္ေနစဥ္ ဗမာႏုိင္ငံမွ ရဲေဘာ္မ်ား၏ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ေပးမႈေၾကာင့္ ဂ်ပန္အရာရွိ စူဖူကိေကအိခ်ိႏွင့္ အဆက္အသြယ္ရကာ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံသုိ႔ ေရာက္သြားသည္။ ဂ်ပန္ျပည္တြင္ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရး စီမံကိန္း စာတမ္းတရပ္ကုိ ေရးဆြဲကာ ဂ်ပန္စစ္အာဏာပုိင္မ်ားႏွင့္ ညႇိႏႈိင္းခဲ့သည္။ ယင္းစီမံကိန္းအရ ဗမာျပည္အတြင္းမွ မ်ိဳးခ်စ္လူငယ္မ်ားကုိ စုစည္းကာ အလီလီခြဲလ်က္ ဂ်ပန္ျပည္သုိ႔ ပုိ႔ေပးခဲ့သည္။ ဤမ်ိဳးခ်စ္ လူငယ္တစုသည္ပင္လွ်င္ ေနာင္ေသာအခါတြင္ ဗုိလ္ေတဇ (ခ) ဗုိလ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္သည့္ ရဲေဘာ္သုံးက်ိပ္ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ဤမ်ိဳးခ်စ္လူငယ္မ်ားသည္ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္ (ဘီအုိင္ေအ) ကုိ ထုိင္းႏုိင္ငံ ဘန္ေကာက္တြင္ ဖြဲ႕စည္းတည္ေထာင္ကာ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းသုိ႔ ဂ်ပန္မ်ားႏွင့္အတူ ၀င္ေရာက္ တုိက္ခုိက္ခဲ့သည္။

ဂ်ပန္ တပ္မေတာ္က ျမန္မာႏုိင္ငံကုိ သိမ္းၿပီးေသာအခါ အင္အားႀကီးထြားလာၿပီး ပရမ္းပတာ ျဖစ္လာေသာ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္ကုိ အင္အားေလ်ာ့ခ်ၿပီး ဗမာ့ကာကြယ္ေရးတပ္မေတာ္ (ဘီဒီေအ) အျဖစ္ ျပန္လည္ဖြဲ႔စည္းသည့္အခါ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ စစ္ေသနာပတိ ျဖစ္လာသည္။ ၁၉၄၂ ခု စက္တင္ဘာလတြင္ သူနာျပဳဆရာမ ေဒၚခင္ၾကည္ႏွင့္ လက္ထပ္သည္။ ဗမာႏုိင္ငံကုိ ဂ်ပန္က ေရႊရည္စိမ္ လြတ္လပ္ေရး ေပးေသာအခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ စစ္၀န္ႀကီးႏွင့္ စစ္ေသနာပတိ ျဖစ္လာသည္။ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးသမားမ်ားသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ ျပည္သူတုိ႔အား ဖက္ဆစ္ႏုိင္ငံ၏ လက္ေအာက္ခံႏုိင္ငံ တစ္ႏုိင္ငံသဖြယ္ သေဘာထား လာၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ၁၉၄၄ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လအတြင္းတြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ သခင္စုိးတုိ႔ ဦးေဆာင္ၿပီး ဖက္ဆက္တုိက္ဖ်က္ေရး ျပည္သူ႔လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (ဖတပလ) [ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရး ျပည္သူ႔လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (ဖဆပလ)] ကုိ ဖြဲ႔စည္းတည္ေထာင္က ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၇ ရက္ေန႔တြင္ ဗမာ့ကာကြယ္ေရး တပ္မေတာ္သည္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ တုိက္႐ုိက္ကြပ္ကဲ ၫႊန္ၾကားမႈျဖင့္ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္တုိ႔ကုိ အတိအလင္း စစ္ေၾကညာကာ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးကုိ ဆင္ႏႊဲခဲ့သည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး ၿပီးေနာက္တြင္ ဗမာ့တပ္မေတာ္ကုိ ဂႏၵီစာခ်ဳပ္အရ ဆက္လက္ဖြဲ႔စည္း တည္ေထာင္ၿပီးေနာက္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ တပ္မေတာ္မွ ႏႈတ္ထြက္ကာ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ ဖဆပလ ဥကၠ႒အျဖစ္ တုိင္းျပည္တာ၀န္ကုိ ဆက္လက္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။

ဒုတိယကမၻာစစ္ အၿပီးတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ဘုရင္ခံ ဆာေဒၚမန္စမစ္က ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အပါအ၀င္ ဖဆပလ ေခါင္းေဆာင္မ်ားအား ဘုရင္ခံ၏ အမႈေဆာင္ေကာင္စီတြင္ ရာထူးလက္ခံရန္ စကားကမ္းလွမ္းေသာ္လည္း ဖဆပလမွ ခ်မွတ္ထားေသာ စည္းကမ္းခ်က္မ်ား အတုိင္း မရ၍ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတုိ႔က လက္မခံခဲ့ဘဲ၊ ဘုရင္ခံ၏ စကၠဴျဖဴစီမံကိန္း တုိက္ဖ်က္ေရးကုိသာ ျပည္သူလူထုအား စည္း႐ုံးကာ အင္တုိက္အားတုိက္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သျဖင့္ ပုလိပ္သပိတ္အပါအ၀င္ အေထြေထြ အမႈထမ္းေပါင္းစုံ သပိတ္ႀကီး ေပၚေပါက္လာၿပီး၊ နယ္ခ်ဲ႕ အဂၤလိပ္တုိ႔၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ရပ္တန္႔သြားခဲ့ရသည္။ ၿဗိတိန္အစုိးရလည္း ဘုရင္ခံ ဆာေဒၚမန္စမစ္ကုိ အဂၤလန္သို႔ ျပန္ေခၚၿပီး ဘုရင္ခံအသစ္ အျဖစ္ ဆာဟူးဘတ္ရန္႔စ္ကုိ ခန္႔အပ္လုိက္သည္။ ဘုရင္ခံသစ္ ဆာဟူးဘတ္ရန္႔စ္က ဗုိလ္ခ်ဳပ္တုိ႔ အလုိက် အစုိးရဖြဲ႕စည္းရန္ စကား ကမ္းလွမ္းလာေတာ့သည္။ ထုိကမ္းလွမ္းခ်က္မ်ားကုိ ဖဆပလႏွင့္ ေဆြးေႏြး ညႇိႏႈိင္းၾကၿပီးေနာက္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဖဆပလ ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ဘုရင္ခံ၏ အမႈေဆာင္ေကာင္စီ၀င္ ရာထူးမ်ားကုိ လက္ခံယူလုိက္ၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ ၂၈ ရက္ေန႔မွ စ၍ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ဘုရင္ခံ၏ အမႈေဆာင္ေကာင္စီ ဒုတိယဥကၠ႒ ျဖစ္လာသည္။ ထုိေနာက္ တစ္ႏွစ္အတြင္း လုံး၀ လြတ္လပ္ေရးရရွိေရး ေဆာင္ပုဒ္အရ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးကိစၥ ေဆြးေႏြးရန္ ၿဗိတိသွ် ေလဘာအစုိးရ၏ ဖိတ္ၾကားခ်က္အရ ဗမာ့ကုိယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ကုိ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္ၿပီး ၁၉၄၇ ခု၊ ဇန္န၀ါရီလတြင္ လန္ဒန္သုိ႔ သြားေရာက္ခဲ့သည္။ ထုိေဆြးေႏြးပြဲမွ ျမန္မာႏုိင္ငံအား တစ္ႏွစ္အတြင္း လြတ္လပ္ေရးေပးမည့္ ေအာင္ဆန္း-အက္တလီ စာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆုိႏုိင္ခဲ့သည္။

သုိ႔ေသာ္ ျမန္မာႏုိင္ငံကုိ လြတ္လပ္ေရးေပးရာတြင္ ၿဗိတိသွ်တုိ႔က ေတာင္တန္းေဒသမ်ားကုိ ခ်န္ထားလုိေသာေၾကာင့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ေတာင္တန္းေဒသကုိပါ တပါတည္း လြတ္လပ္ေရးေပးရန္ ေတာင္းဆုိခဲ့ၿပီး ေတာင္တန္းေဒသႏွင့္ ဗမာျပည္မ ေပါင္းစည္းေရးအတြက္ အားသြန္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ျပန္သည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ႀကိဳးစား ႐ုိးသားမႈေၾကာင့္ ေတာင္တန္းေဒသ တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ ယုံၾကည္ကုိယ္းစားမႈကုိပါ ရရွိခဲ့ၿပီး၊ ျမန္မာႏုိင္ငံသမုိင္းတြင္ အေရးပါေသာ တုိင္းရင္းသားေပါင္းစုံ ေသြးစည္းညီၫြတ္ေရး သေကၤတျဖစ္သည့္ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ကုိ ခ်ဳပ္ဆုိႏုိင္ခဲ့သည္။ ထုိလုပ္ငန္းမ်ား ၿပီးစီး၍ လြတ္လပ္ေရးရရန္ ေသခ်ာေသာ အေျခအေနသုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ လြတ္လပ္ေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံ ဥပေဒေရးဆြဲၾကမည့္ တုိင္းျပဳ ျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္အတြက္ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးကုိ ၁၉၄၇ ခု၊ ဧၿပီလတြင္ ေအာင္ျမင္စြာ က်င္းပႏုိင္ခဲ့သည္။ ယင္းသုိ႔ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး ဗိမာန္ႀကီး ၿပီးခါနီးအခ်ိန္ လြတ္လပ္ေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံ တည္ေထာင္ေရး အားသြန္ႀကိဳးပမ္းေနဆဲတြင္ နယ္ခ်ဲ႕လက္ပါးေစ ဦးေစာႏွင့္ အေပါင္းအပါတုိ႔၏ ရက္စက္ယုတ္မာစြာ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္မႈ ေၾကာင့္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလုိင္လ (၁၉) ရက္ေန႔တြင္ အျခားေသာ လုပ္ေဖာ္ကို္င္ဖက္ တုိင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္ အာဇာနည္ႀကီးမ်ားႏွင့္အတူ က်ဆုံးခဲ့ရေပသည္။

သခင္ျမ

သခင္ျမသည္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ ၀န္ႀကီးအဖြဲ႕တြင္ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။
ကြယ္လြန္သူ အမ်ိဳးသား အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး သခင္ျမသည္ ျပည္ၿမိဳ႕နယ္ ထုံးဘုိရြာဇာတိျဖစ္သည္။ အဖ ဦးဘုိးခၽြန္ႏွင့္ အမိ ေဒၚသက္လယ္တုိ႔မွ ၁၈၉၇ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တုိဘာလ (၇) ရက္ေန႔တြင္ ဖြားျမင္သည္။ ငယ္နာမည္ ေမာင္ဘေရႊျဖစ္သည္။ ႏွမ မျမေငြ တစ္ဦးသာရွိ၍ ေနာင္အခါ သီလရွင္၀တ္သြားၿပီး ေဒၚေခမာ၀တီ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ သာယာ၀တီ ေအဘီအမ္ေက်ာင္းမွ သတၱမတန္း ေအာင္ၿပီး ဆယ္တန္းကုိ ရန္ကုန္ ဘက္ပတစ္ အထက္တန္းေက်ာင္းမွ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ၁၉၁၈ ခုႏွစ္တြင္ ရန္ကုန္ေကာလိပ္ႏွင့္ ကုိးလ္ကတၱားတကၠသုိလ္တုိ႔မွ အုိင္အက္စီတန္းကုိ ဓာတုေဗဒဂုဏ္ထူးျဖင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ၁၉၂၀ ျပည့္ႏွင့္ တကၠသုိလ္ သပိတ္ေမွာက္ ေကာင္စီတြင္ ဒုတိယဥကၠ႒ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ယင္း သပိတ္ေနာက္ ေပၚလာေသာ အမ်ိဳးသားပညာေရး ေကာင္စီတြင္လည္း အဖြဲ႔၀င္တစ္ဦး ျဖစ္႐ုံမက ၾကည့္ျမင္တုိင္ အမ်ိဳးသား အထက္တန္းေက်ာင္းအုပ္လည္း လုပ္ခဲ့ဖူးသည္။ ၁၉၂၄ ခုႏွစ္တြင္ ဘီအက္စ္စီတန္းကုိ ဓာတုေဗဒ ဂုဏ္ထူးျဖင့္ အမ်ိဳးသားေကာလိပ္မွပင္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ၁၉၂၆ ခုႏွစ္တြင္ ေဒၚခင္ၫြန္႔ႏွင့္ လက္ထပ္သည္။
၁၉၂၇ ခုႏွစ္တြင္ ဥပေဒ ၀ိဇၹာဘြဲ႔ ေအာင္ၿပီးေသာအခါ သာယာ၀တီသုိ႔ ျပန္၍ ေရွ႕ေနအလုပ္ျဖင့္ အသက္ေမြးသည္။ ၁၉၃၀ ျပည့္ႏွစ္ ေတာင္သူလယ္သမား အေရးေတာ္ပုံတြင္ အေရးေတာ္ပုံသားမ်ားဘက္မွ ေရွ႕ေနလုိက္ရာမွ ထင္ရွားလာသည္။ ၁၉၃၆ ခုႏွစ္ ေရာက္ေသာ္ တုိ႔ဗမာအစည္းအ႐ုံး၀င္ရာမွ သခင္ျဖစ္လာၿပီး သခင္ျမဟု ထင္ရွားလာခဲ့သည္။ ထုိ႔ေနာက္ တုိ႔ဗမာအစည္းအ႐ုံး၏ ကုိယ္ပြားျဖစ္ေသာ "ကုိယ္မင္းကုိယ္ခ်င္းအဖြဲ႔" ၏ ဥကၠ႒ျဖစ္လာသည္။ ကုိယ္မင္းကုိယ္ခ်င္းအဖြဲ႕၏ တာ၀န္ေပးခ်က္အရ သာယာ၀တီေတာင္ပုိင္းမွ အမတ္အျဖစ္ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ရာ အေရြးခံရ၍ ၉၁ ဌာနေခတ္ ဥပေဒျပဳလႊြတ္ေတာ္အမတ္ ျဖစ္လာသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဥပေဒျပဳ လႊတ္ေတာ္အတြက္ ပထမဆုံး အေရြးခံရေသာ သခင္အမတ္ သုံးဦးအနက္ တစ္ဦးအပါအ၀င္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ထုိသုိ႔ အမတ္အျဖစ္ အေရြးခံရ ေသာ္လည္း အဂၤလိပ္ နယ္ခ်ဲ႕အုပ္စုိးမႈကုိ ဆန္႔က်င္သည့္ အေနျဖင့္ အမတ္လစာ မယူသည့္ သခင္အမတ္တစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္။

ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပုံပါတီ ဖြဲ႕ေသာအခါတြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ျပည္ပဆက္သြယ္ေရး တာ၀န္ယူၿပီး သခင္ျမက ျပည္တြင္း ေခါင္းေဆာင္ တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္တြင္မူ တုိ႔ဗမာအစည္းအ႐ုံး ဥကၠ႒အျဖစ္ တင္ေျမႇာက္ခံရသည္။ ရဲေဘာ္သုံးက်ိပ္ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံသုိ႔ စစ္ပညာသင္ သြားႏုိင္ေရးအတြက္ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ရသူ တစ္ဦးလည္းျဖစ္သည္။ ေဒါက္တာ ဘေမာ္ ဦးေဆာင္ေသာ ဂ်ပန္ေခတ္ လြတ္လပ္ေရး အစုိးရအဖြဲ႔တြင္ ဒုတိယ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ ဖဆပလကုိ ဖြဲ႔ေသာအခါ ျပည္သူ႔ အေရးေတာ္ပုံပါတီကုိ ကုိယ္စားျပဳ၍ သခင္ျမလည္း ပါ၀င္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္တြင္ ျပည္သူ႔ အေရးေတာ္ပုံပါတီကုိ ျမန္မာျပည္ ဆုိရွယ္လစ္ပါတီဟု ျပင္ဆင္ဖြဲ႔စည္းေသာအခါ သခင္ျမပင္ ဥကၠ႒ ျဖစ္လာသည္။ စစ္ၿပီးစ ဖဆပလ အဖြဲ႔၏ ဗဟုိအလုပ္အမႈေဆာင္ တစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္။ စစ္ၿပီးေခတ္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဦးစီးေသာ ၾကားျဖတ္အစုိးရအဖြဲ႔တြင္ ဘ႑ာေရးႏွင့္ အခြန္ေတာ္ဌာန ၀န္ႀကီး တာ၀န္မ်ား ယူခဲ့ရသူလည္း ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရးေကာ္မတီ ဥကၠ႒ႏွင့္ တုိင္းျပဳ ျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္ ယာယီသဘာပတိ တာ၀န္မ်ား အေပးခံရသည္။ ေအာင္ဆန္း-အက္တလီ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆုိရန္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္သည့္ လန္ဒန္သြား ဗမာကုိယ္စားလွယ္ အဖြဲ႔တြင္လည္း ပါ၀င္ခဲ့သည္။ လယ္သီးစား ဥပေဒဋီကာ ကုိလည္း ေရးသားခဲ့ေသးသည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ အျခား ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားႏွင့္အတူ မသမာသူတုိ႔ လက္ခ်က္ျဖင့္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလုိင္လ (၁၉) ရက္၊ စေနေန႔၊ နံနက္ ၁၀ နာရီ၊ ၃၇ မိနစ္တြင္ အသက္ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရရွာသည္။

ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ဳိ

ဒီးဒုတ္ ဦးဘခ်ိဳမွာ ေျမာင္းျမဇာတိ ျဖစ္သည္။ အဖ ဗမာ ေဆးဆရာႀကီး ဦးဘုိးစာႏွင့္ အမိ ေဒၚျမစ္တုိ႔မွ ၁၈၉၃ ခု၊ ဧၿပီလ ၂၄ ရက္ေန႔တြင္ ဖြားျမင္သည္။ အသက္ ၁၄ ႏွစ္တြင္ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕ ဆရာ ဦးေမာင္ေမာင္ ေက်ာင္းမွ သတၱမတန္းကုိ အထူးေအာင္၍ စေကာလားရွစ္ ပညာသင္ဆု ရရွိခဲ့သည္။ ထုိေနာက္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ စိန္ေပါလ္ေက်ာင္းတြင္ ဆက္လက္ပညာသင္ယူရာ ၁၀ တန္းကုိ အထူးေအာင္ေသာေၾကာင့္ ပညာသင္ဆု ထပ္ရသည္။ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္တြင္ ဘီေအ အထက္တန္းေက်ာင္း တက္ေနဆဲ မ်က္စိေရာဂါေၾကာင့္ တကၠသုိလ္မွ ထြက္ခဲ့ရသည္။ ေပါင္းတည္ႏွင့္ ဟသၤာတၿမိဳ႕မ်ားတြင္ အစိုးရ ေက်ာင္းဆရာအျဖစ္ အမႈထမ္းခဲ့သည္။ ပညာအုပ္လည္း လုပ္ခဲ့ဖူးသည္။ ၁၉၂၀ တြင္ ေဒၚလွေမႏွင့္ လက္ထပ္သည္။ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းမ်ား ဖြင့္လာေသာအခါ အစုိးရ၀န္ထမ္းမွ ထြက္ၿပီး အမ်ိဳးသားေကာလိပ္တြင္ ျမန္မာစာ ဆရာ ၀င္လုပ္သည္။ အစုိးရ အေထာက္အပံ့ မယူေသာ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းဆရာလည္း လုပ္ခဲ့ဖူးသည္။ တစ္ပတ္ တစ္ႀကိမ္ ထုတ္ "ျမန္မာ့ ရီဗ်ဴးဂ်ာနယ္" ကုိ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အျဖစ္ ဦးစီးထုတ္ေ၀ခဲ့သည္။ ထုိေနာက္ "ဒီးဒုတ္ဂ်ာနယ္" ကုိ ၁၉၂၅ ခုႏွစ္တြင္ ဦးစီးထုတ္ေ၀ရာတြင္ ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ိဳဟု ထင္ရွားလာသည္။

ဆရာႀကီးသည္ အဂၤလိပ္-ျမန္မာႏွင့္ ပါဠိစာေပမ်ားတြင္ ႏွံ႔စပ္ၿပီး ေဆးက်မ္း၊ ေဗဒင္၊ နကၡတ္ႏွင့္ အဂၢိရတ္ပညာမ်ားကုိလည္း လုိက္စားခဲ့ သည္။ ဗမာသီခ်င္းႀကီးကုိလည္း စည္းစနစ္က်စြာ တတ္ေျမာက္သူ တစ္ဦး ျဖစ္သည္။ တူရိယာ၊ ကဗ်ာ၊ ဂီတာကုိ ျမတ္ႏုိးၿပီး ေစာင္းေကာက္ ကုိလည္း ပုိင္ႏုိင္စြာ တီးတတ္သည္။ ဗမာ သီခ်င္းႀကီး၊ သီခ်င္းခန္႔မ်ားကုိ မူမွန္အတုိင္း ျဖစ္ေစရန္ "ဂီတ၀ိေသာ ဓနိ" က်မ္းကုိလည္း တည္းျဖတ္ခဲ့သည္။ ၁၉၃၈ ခုႏွစ္အတြင္း ဒီးဒုတ္ ေန႔စဥ္သတင္းစာကုိ ထုတ္ေ၀ခဲ့သည္။ ဆရာႀကီးသည္ သတင္းစာဆရာ၊ အယ္ဒီတာ၊ စာေရးဆရာ စသည့္ စာေပသမားတစ္ဦး အေနျဖင့္ ျပည္သူလူထု ႏုိင္ငံေရး အသိတရား ႏုိးၾကားေစသည့္ စာေပမ်ားကုိလည္း ေရးသားခဲ့သည္။ အဂၤလိပ္တုိ႔ေပးေသာ ဒုိင္အာခီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးႏွင့္ ၉၁ ဌာန အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတုိ႔ကုိ ဆန္႔က်င္ခဲ့သည္။ ေဖဘီယန္ (Fabian) ပါတီကုိလည္း တည္ေထာင္ခဲ့ၿပီး ဥကၠ႒အျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ ဗမာႏုိင္ငံ စာေရးဆရာအသင္း ဥကၠ႒လည္း ျဖစ္ခဲ့ေသးသည္။ ၁၉၃၆ ခုႏွစ္၊ တကၠသုိလ္ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေစာင့္ေရွာက္ေရးအဖြဲ႕၀င္ တစ္ဦးအျဖစ္လည္း တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ ဂ်ပန္ေခတ္ အဓိပတိ ေဒါက္တာဘေမာ္ အစုိးရလက္ထက္တြင္ အတုိင္ပင္ခံ လႊတ္ေတာ္အမတ္အျဖစ္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ စာေရးဆရာအသင္း နာယကလည္း ျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ လုံး၀လြတ္လပ္ေရး ရရွိ ႀကိဳးပမ္းရန္အတြက္ ဖဆပလ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဖြဲ႔စည္းေသာအခါ ၀င္ေရာက္ ေဆာင္ရြက္သည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ ဖဆပလ ၾကားျဖတ္အစုိးရအဖြဲ႔တြင္ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ တုိင္းျပဳျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရး ေကာ္မတီအဖြဲ႔၀င္အျဖစ္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္ျမတုိ႔ႏွင့္အတူ အထူး အပင္ပန္းခံ၍ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ခ်င္းျပည္နယ္ ထီးလင္းၿမိဳ႕တြင္ က်င္းပေသာ ခ်င္း-ဗမာ ခ်စ္ၾကည္ေရး ေက်ာက္တုိင္ဖြင့္ပြဲ အခမ္းအနားသုိ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကုိယ္စားအျဖစ္ လည္းေကာင္း၊ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီး အေနျဖင့္ လည္းေကာင္း တက္ေရာက္ခဲ့သည္။

၁၉၄၇ ခု ဇူလုိင္လ ၁၉ ရက္၊ နံနက္ ၁၀ နာရီ၊ ၃၇ မိနစ္တြင္ အျခား ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားႏွင့္အတူ လုပ္ၾကံခံရၿပီး မြန္းလြဲ ၁ နာရီ ၄၅ မိနစ္ အခ်ိန္တြင္ ကြယ္လြန္သည္။

ဦးရာဇတ္

အမ်ိဳးသား အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဦးရာဇတ္သည္ အၿငိမ္းစား တုိက္ပုိင္ အင္စပက္ေတာ္ မစၥတာ ေအရာမန္ႏွင့္ ေဒၚညိမ္းလွ တုိ႔၏ သားျဖစ္သည္။ ဆရာႀကီးကုိ မိတၳီလာ၌ ၁၈၉၈ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီ ၁၉ ရက္ေန႔တြင္ ဖြားျမင္သည္။ မႏၲေလး စက္စလီ ေယာက္်ားကေလး ေက်ာင္းမွ ဆယ္တန္းကုိ ပါဠိ၊ အဂၤလိပ္စာ ဂုဏ္ထူးတုိ႔ျဖင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ တကၠသုိလ္တြင္ ပညာသင္ေနစဥ္ ၁၉၂၀ ျပည့္ႏွစ္ တကၠသုိလ္ သပိတ္တြင္ ပါ၀င္ခဲ့သည္။

၁၉၂၁ ခုတြင္ မႏၲေလး ဗဟုိ အမ်ိဳးသား အထက္တန္း ေက်ာင္းႀကီကို ဦးစီးဖြင့္လွစ္ခဲ့ၿပီး ထုိေက်ာင္း၌ အထက္တန္းျပ ဆရာ လုပ္သည္။ ၁၉၂၂ ခုတြင္ အမ်ိဳးသား ပညာေရးအဖြဲ႔ႀကီး၏ ဘီေအစာေမးပြဲႀကီးကုိ ေအာင္ျမင္ခဲ့၍ ေအရာဇတ္ ဘီေအ (ေနရွင္နယ္) အမည္ခံခဲ့သည္။ ၁၉၂၂ ခုႏွစ္မွ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္တုိင္ ဗဟုိအမ်ိဳးသား အထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးအျဖစ္ ထမ္းရြက္ခဲ့သည္။ ဗဟုိ အမ်ိဳးသား အထက္တန္း ေက်ာင္းအုပ္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္စဥ္ ရဲၫြန္႔တပ္ဖြဲ႔စည္းၿပီး ေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ားကုိ စစ္ပညာ သင္ေပး႐ုံမက မ်ိဳးခ်စ္စိတ္လည္း သြင္းေပးသည္။ ၁၉၃၈ ခုတြင္ ေရႊဘုိသူ ေဒၚခင္ခင္ႏွင့္ လက္ထပ္သည္။ ၁၉၄၅ တြင္ စစ္အတြင္းက ပိတ္ထားခဲ့ရေသာ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းႀကီးကုိ ျပန္လည္ဖြင့္လွစ္ေသာအခါ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းတြင္ ဆရာျပန္လုပ္သည္။ အထက္ ျမန္မာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ ဖဆပလ အဖြဲ႔ ဥကၠ႒လည္း ျဖစ္လာသည္။ ဗမာ-မြတ္စလင္ အသင္းဥကၠ႒လည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရး ေကာ္မတီ၀င္တစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္ေသာ ၾကားျဖတ္အစုိးရအဖြဲ႔တြင္ ပညာေရးႏွင့္ အမ်ိဳးသားစီမံကိန္းဌာန ၀န္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ယူေနစဥ္ အျခားေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားႏွင့္အတူ မသမာသူတုိ႔၏ လက္ခ်က္ျဖင့္ ၁၉၄၇ ခု၊ ဇူလုိင္လ ၁၉ ရက္၊ စေနေန႔၊ နံနက္ ၁၀ နာရီ၊ ၃၇ မိနစ္တြင္ လုပ္ၾကံခံရၿပီး အသက္ဆုံး႐ႈံးခဲ့သည္။

မန္းဘခိုင္

ကရင္အမ်ိဳးသား အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး မန္းဘခုိင္သည္ ဟသၤာတၿမိဳ႕နယ္ ယုန္တလင္းရြာ ဇာတိျဖစ္သည္။ အဖ ယုန္တလင္း ရြာသူႀကီး မန္းေပကုန္းႏွင့္ အမိေဒၚပုျဖစ္သည္။ ေမြးသကၠရာဇ္မွာ ၁၉၀၃ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တုိဘာလ ၂၆ ရက္ ျဖစ္သည္။ ဟသၤတာၿမိဳ႕၊ ေအဘီအမ္ေက်ာင္းတြင္ ပညာသင္ယူခဲ့ရာ ၁၉၂၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ သတၱမတန္းေအာင္သည္။ ကရင္ဘာသာသင္ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းကုိ ဦးစီးဖြင့္လွစ္ခဲ့သူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ၁၉၃၇ ခုတြင္ ပုသိမ္ေျမာက္ပုိင္းမွ အမတ္အျဖစ္ အေရြးခံရသည္။ ၁၉၃၈ ခုတြင္ ပဲခူးသူ ေဒၚခင္နီႏွင့္ လက္ထပ္သည္။ ၁၉၄၁ ခုတြင္ တရားေရးဌာန အတြင္း၀န္ျဖစ္ခဲ့သည္။

ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးတြင္လည္း ပါ၀င္ခဲ့႐ုံမက ကရင္-ဗမာ ခ်စ္ၾကည္ေရးကုိ အထူးေဆာင္ရြက္ခဲ့သူ တစ္ဦးလည္းျဖစ္သည္။ စစ္ၿပီးေခတ္တြင္ ဖဆပလ ဗဟုိအလုပ္အမႈေဆာင္ လူႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္လာသည္။ ကရင္လူငယ္မ်ား အစည္းအ႐ုံး ဥကၠ႒အျဖစ္ တင္ေျမႇာက္ျခင္းခံရသည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္ေသာ ၾကားျဖတ္အစုိးရ အဖြဲ႔တြင္ စက္မႈလက္မႈႏွင့္ အလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာန ၀န္ႀကီးလည္း ျဖစ္သည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္အတူ လုပ္ၾကံခံရ၍ ၁၉၄၇ ခု၊ ဇူလုိင္လ ၁၉ ရက္တြင္ ကြယ္လြန္ခဲ့သည္။

မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြားႀကီး စ၀္စံထြန္း

မုိင္းပြန္ေစာ္ဘြားႀကီး စ၀္ခြန္ထီးႏွင့္ ေျမာက္နန္းေဆာင္ မဟာေဒ၀ီ နန္းစိန္ဥတုိ႔၏ သား စ၀္စံထြန္းသည္ ၁၉၀၇ ေမလ ၃၁ ရက္ေန႔ဖြား ျဖစ္သည္။ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ ရွမ္းေစာ္ဘြား သားမ်ား အထက္တန္းေက်ာင္းမွ ဆယ္တန္းေအာင္သည္။ မႏၲေလး ပုလိပ္အတတ္သင္ေက်ာင္းလည္း တက္ခဲ့ဖူးသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ပုလိပ္အရာရွိအျဖစ္ ေခတၱ အမႈထမ္းခဲ့သည္။ ၁၉၂၈ ခုတြင္ ေစာ္ဘြားအျဖစ္ ခံယူလုိက္၍ မုိင္းပြန္ ေစာ္ဘြားႀကီး ျဖစ္လာသည္။ ၁၉၃၂ ခုတြင္ မုိးမိတ္ ေစာ္ဘြားႀကိး၏ သမီး စ၀္ခင္ေသာင္းႏွင့္ လက္ထပ္သည္။ ရွမ္းျပည္နယ္တြင္ သိပၸံနည္းက် စုိ္က္ပ်ိဳးေရးလုပ္ငန္းမ်ား ထြန္းကားလာေစရန္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့သူ တစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္။ အဂၤလန္ႏုိင္ငံမွ စုိက္ပ်ိဳးေရးဆုိင္ရာ ေခတ္မီစာအုပ္မ်ား၊ ကိရိယာ တန္ဆာပလာမ်ားႏွင့္ သီးႏွံ မ်ိဳးေစ့မ်ားကုိပင္ မွာယူခဲ့ဖူးသည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး ၿပီး၍ အဂၤလိပ္မ်ား ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔ ျပန္၀င္လာေသာအခါ ယင္းႏွင့္အတူ ပါလာေသာ စကၠဴျဖဴ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကုိ ဆန္႔က်င္ခဲ့သူျဖစ္သည္။ ေတာင္တန္းႏွင့္ ေျမျပန္႔ ေသြးခြဲ၍ အုပ္ခ်ဳပ္သည္ကုိ မလုိလား၍ ေျမျပန္႔ႏွင့္ ေတာင္တန္း စည္းလုံး ညီၫြတ္ေရးအတြက္ လုံးပမ္းခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ပင္လုံစာခ်ဳပ္ကုိ လက္မွတ္ေရးထုိးခဲ့သည့္ ေစာ္ဘြားလည္းျဖစ္သည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္ေသာ ၾကားျဖတ္အစုိးရ အဖြဲ႕တြင္ အတုိင္ပင္ခံ ေတာင္တန္းေဒသေရးရာ ၀န္ႀကီးျဖစ္လာသည္။ ထုိ႔ျပင္ တုိင္းျပဳ ျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္၏ ျပည္ေထာင္စုႏွင့္ ျပည္နယ္ဆုိင္ရာ ဆပ္ေကာ္မတီ၊ လူနည္းစုဆုိင္ရာ ဆပ္ေကာ္မတီ၏ ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရး ေကာ္မတီမ်ားတြင္ အဖြဲ႕၀င္လည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလုိင္လ (၁၉) ရက္ေန႔တြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတုိ႔ႏွင့္ အတူ လုပ္ၾကံခံရၿပီး ဇူလုိင္လ (၂၀) ရက္၊ မြန္းတည့္ ၁၂ နာရီတြင္ ကြယ္လြန္ခဲ့သည္။

ဦးဘ၀င္း

နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕ ေရွ႕ေန ဦးဖာ၊ ေဒၚစုတုိ႔၏ သားသမီး ၉ ေယာက္အနက္ ဦးဘ၀င္းသည္ အႀကီးဆုံးသား ျဖစ္သည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ အကုိ အႀကီးဆုံးျဖစ္ၿပီး ၁၉၀၁ ခု၊ ဇြန္လ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ ဖြားျမင္သည္။ ၁၉၁၄ ခုတြင္ နတ္ေမာက္ အလယ္တန္းေက်ာင္းမွ သတၱမတန္း ေအာင္သည္။ ဗမာ ကုိးတန္း ေအာင္ၿပီးေနာက္ အလယ္တန္းဆရာျဖစ္ စာေမးပြဲ ေအာင္ေသာအခါ နတ္ေမာက္၌ပင္ ေက်ာင္းအုပ္ ေခတၱ လုပ္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေရနံေခ်ာင္း၌ ေက်ာင္းဆရာ၊ ဘီအုိစီ စာေရးဘ၀ျဖင့္ က်င္လည္ရင္း အဂၤလိပ္စာ အလြတ္ ပညာသင္ေက်ာင္း တက္သည္။ ၁၉၂၄ ခုတြင္ ေရနံေခ်ာင္း အမ်ိဳးသား အထက္တန္းေက်ာင္းမွ ဆယ္တန္းကုိ သုံးဘာသာ ဂုဏ္ထူးျဖင့္ ေအာင္႐ုံမက ပထမလည္း ရသည္။ ၁၉၂၉ ခုတြင္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္မွ သခ်ၤာဂုဏ္ထူးတန္း ေအာင္၍ ဘီအက္စ္စီ ဘြဲ႕ရသည္။ ပထမဆုံး တကၠသုိလ္ ဘြဲ႕ရ နတ္ေမာက္သားလည္းျဖစ္သည္။ ဘဲြ႕ရၿပီးေနာက္ ေရနံေခ်ာင္း အမ်ိဳးသား အထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ အထက္တန္းျပ ဆရာအျဖစ္ လည္းေကာင္း၊ ျဖဴးၿမိဳ႕ အမ်ိဳးသား အထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ အထက္တန္း ေက်ာင္းအုပ္အျဖစ္ လည္းေကာင္း ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ၁၉၃၅ ခုတြင္ ေတာင္တြင္းႀကီးၿမိဳ႕မွ ဦးစံ၊ ေဒၚေရႊေမတုိ႔၏ သမီး ေဒၚခင္ေစာႏွင့္ လက္ထပ္သည္။ စစ္ၿပီးေခတ္တြင္ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္ ဖဆပလ ဥကၠ႒ျဖစ္လာသည္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္တြင္ ေထာက္ပံ့ေရးႏွင့္ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရး ၀န္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္သည္။ တုိင္းျပဳျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္၊ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရး ေကာ္မတီ တြင္လည္း ပါ၀င္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၇ ခု၊ ဇူလုိင္လ ၁၉ ရက္၊ စေနေန႔၊ နံနက္ ၁၀ နာရီ၊ ၃၇ မိနစ္ အခ်ိန္တြင္ အျခား ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားႏွင့္ အတူ လုပ္ၾကံခံရၿပီး ကြယ္လြန္သည္။

ဦးအုန္းေမာင္

ဦးအုန္းေမာင္သည္ မင္းဘူးၿမိဳ႕၊ မစၥတာ အိပ္ခ်္ဒဗလ်ဴတရပ္(တ္)၀န္း၊ ေဒၚေရႊျမင့္တုိ႔၏ ဒုတိယသားျဖစ္သည္။ ေမြးသကၠရာဇ္မွာ ၁၉၁၃ ခု၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂ ရက္ ျဖစ္သည္။ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားဘ၀က ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ တပ္ရင္းတြင္ တပ္ခြဲ တပ္ေထာက္ အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ၁၉၃၄ ခုႏွစ္တြင္ ၀ိဇၹာတန္း ေအာင္သည္။ ၁၉၃၇ ခုတြင္ အုိင္စီအက္(စ္) စာေမးပြဲေျဖသူ ၃ ဦးအနက္ ပထမရသည္။ ၁၉၃၉ ခုတြင္ မႏၲေလးၿမိဳ႕၊ အေရွ႕နယ္ပုိင္ ၀န္ေထာက္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္တြင္ ျမစ္ႀကီးနား အေရးပုိင္အျဖစ္ ခန္႔အပ္ျခင္း ခံရသည္။ ထုိ႔ေနာက္ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး အတြင္း၀န္အျဖစ္ ခန္႔အပ္ျခင္းခံရသည္။ ၁၉၄၇ ခု၊ ဇူလုိင္လ ၁၉ ရက္ေန႔၊ စေနေန႔၊ နံနက္ ၁၀ နာရီ၊ ၃၇ မိနစ္တြင္ အျခား ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားႏွင့္ အတူ လုပ္ၾကံခံခဲ့ရသည္။

ရဲေဘာ္ ကိုေထြး

မႏၲေလးၿမိဳ႕ ေတာင္ျပင္ သိပၸံရပ္ ပင္စင္စား လယ္ယာစုိက္ပ်ိဳးေရး ၀န္ေထာက္ ဦးကုိကိုေလး၊ ေဒၚမင္းရီတုိ႔၏ ဆ႒မေျမာက္ သားျဖစ္သည္။ န၀မတန္းအထိ ပညာသင္ၾကားခဲ့သည္။ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ အရြယ္တြင္ ပညာေရး၀န္ႀကီး ဦးရာဇတ္၏ သက္ေတာ္ေစာင့္အျဖစ္ ခန္႔အပ္ျခင္း ခံရသည္။ ၁၉၄၇ ခု၊ ဇူလုိင္လ ၁၉ ရက္၊ စေနေန႔၊ နံနက္ ၁၀ နာရီ ၄၅ မိနစ္တြင္ အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားကုိ လုပ္ၾကံေသာ မသမာသူတုိ႔၏ လက္ခ်က္ျဖင့္ က်ဆုံးခဲ့ရသည္။

Read More...

Collapse...

ကရင္အမ်ဳိးသားအစည္းအ႐ုံး(KNU)၏အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး ပဒိုမန္းရွာလားဖန္း၏ ကိုယ္ေရးအက်ဥ္းခ်ဳပ္

ပဒိုမန္းရွာ လားဖန္း
အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴး
ကရင္အမ်ိဳးသား အစည္းအ႐ံုး
ေက အဲန္ ယူ
ကိုယ္ေရးအက်ဥ္းခ်ဳပ္

ပဒိုမန္းရွာလားဖန္းအား ၁၉၄၃ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ (၅) ရက္ေန႔တြင္ ဧရာ၀တီတိုင္း ပန္းတေနာ္ ၿမိဳ႕နယ္၊ ေတာေက်ာင္းေက်းရြာေန အဖ မန္းဘေသာ္ႏွင့္ အမိ ဂါ့နမ့္တင္တို႔မွ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ေမြးခ်င္းေမာင္ႏွမ (၂) ေယာက္အနက္ ဒုတိယေျမာက္သားျဖစ္သည္။ အမည္အရင္း မန္းခ်စ္ေရႊ ျဖစ္ၿပီး ေတာ္လွန္ေရးအမည္မွာမန္းရွာလားဖန္းျဖစ္သည္။

၁၉၅၉-၆၀ ခုႏွစ္တြင္ ပန္းတေနာ္ၿမိဳ႕နယ္၊ ယင္းတိုက္ကုန္း အလယ္တန္းေက်ာင္းတြင္ မူလတန္း ႏွင့္ အလယ္တန္းပညာကို သင္ယူခဲ့ၿပီး ပန္းတေနာ္အထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ (၈) တန္း ေအာင္ျမင္ခဲ့ကာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ တြင္ အထက္တန္းေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။

၁၉၆၂ ခုႏွစ္တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ သကၠသိုလ္ပညာကို သင္ၾကားရင္း ၁၉၆၂ ခုႏွစ္၊ ဆဲဗင္းဇူလိုင္ အေရးအခင္းတြင္ ပါ၀င္လႈပ္ရွားခဲ့သည္။ ၁၉၆၆ ခုႏွစ္၌ တကၠသိုလ္၀ိဇၨာတန္းကို သမိုင္းအဓိက ဘာသာျဖင့္ ဘြဲ႔ရရွိခဲ့သည္။

၁၉၆၃ ခုႏွစ္ကုန္ပိုင္းတြင္ ကရင္အမ်ိဳးသား အစည္းအ႐ံုး (ေကအဲန္ယူ) ႏွင့္ ဆက္သြယ္၍ ၁၉၆၆ ခုႏွစ္အထိ ေကအဲန္ယူ ေျမေအာက္လႈပ္ရွားမႈတာ၀န္မ်ားကို ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။

၁၉၆၇ ခုႏွစ္တြင္ ပဲခူး႐ိုးမ ကရင္ေတာ္လွန္ေရးနယ္ေျမထဲသို႔ ၀င္ေရာက္လာခဲ့ၿပီး ကရင္အမ်ဳိး သားအစည္းအ႐ံုး၏ တာ၀န္မ်ားကို ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။

၁၉၇၅ ခုႏွစ္တြင္ ေကအဲန္ယူ တပ္မဟာ(၃)နယ္ေျမ၊ ေညာင္ေလးပင္ခ႐ိုင္၏ တြဲဖက္အတြင္းေရး မွဴးအျဖစ္ တာ၀န္ေပးျခင္းခံရၿပီး ၁၉၈၄ ခုႏွစ္ အထိတာ၀န္ယူခဲ့သည္။

၁၉၇၆ ခုႏွစ္တြင္ ကရင္ေတာ္လွန္ေရးရဲေမ နမ့္က်င္ေရႊႏွင့္ ေကအဲန္ယူ ေညာင္ေလးပင္ခ႐ိုင္တြင္ လက္ထပ္ခဲ့ၿပီး၊ ေစာေစးေစး၊ နမ့္ဘြားဘြားဖန္း၊ နမ့္ဇိုယာဖန္း၊ စလံု႔ဖန္း သားသမီး (၄)ဦးတို႔ ထြန္းကားခဲ့သည္။

၁၉၈၄ ခုႏွစ္တြင္ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီတပ္ေပါင္းစု (NDF) ဗဟိုသဘာပတိအဖြဲ႔၀င္တဦးအျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့ၿပီး၊ ၁၉၈၄ ခုႏွစ္ ကရင္နီနယ္စပ္မွ ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း၊ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း၊ ကခ်င္ျပည္နယ္စပ္အထိ ေျမာက္ပိုင္း ခရီးရွည္ စည္း႐ံုးေရးခရီးစဥ္တြင္ KNPP, KNU, ALP, PPLO, PSLP, NMSP, KIO, SSPP အဖြဲ႔မ်ားမွ တိုင္းရင္း သားေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားႏွင့္အတူ ဒုတိယစစ္ေရးေခါင္းေဆာင္တဦးအျဖစ္ ပါ၀င္ခဲ့သည္။ ထုိခရီးစဥ္တြင္ (NDF) ၏ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးမ်ားတန္းတူေရးႏွင့္ ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းခြင့္ရရွိေရး။ စစ္မွန္သည့္ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေဆာက္ေရးလုပ္ငန္းစဥ္မ်ားကို ေဒသခံတိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ျပည္သူမ်ားအား တက္တက္ႂကြႂကြ ေဆြးေႏြးေဆာင္ရြက္ခဲ့သူတဦးျဖစ္သည္။

၁၉၈၄ ခုႏွစ္တြင္ ေကအဲန္ယူ ဗဟိုေကာ္မတီ အဖြဲ႔၀င္တဦးျဖစ္လာၿပီး ၁၉၈၈ ခုႏွစ္အထိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေစာဗိုလ္ျမ ၏ ကိုယ္ေရးအရာရွိအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။

၁၉၈၈ ခုႏွစ္ လူထုအေရးေတာ္ပံုႀကီးမွ ေတာ္လွန္ေရးနယ္ေျမအတြင္းသို႔ ေရာက္ရွိလာသည့္ ေက်ာင္းသားမ်ား စုစည္းေရး၊ ညီၫြတ္ေရးႏွင့္ ေပါင္းစည္းေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို အင္တိုက္အား တိုက္ ေဆာင္႐ြက္ေပးခဲ့သူတဦးျဖစ္ သည္။

၁၉၈၉ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ(၂၂)ရက္ေန႔ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံအမ်ဳိးသားေကာင္စီ(NCUB) ကို စတင္ဖြဲ႕စည္းရာတြင္ပါ၀င္ခဲ့ၿပီး တြဲဖက္အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး (၃) အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္း ေဆာင္ခဲ့သည္။ ကြယ္လြန္ခ်ိန္အထိလည္း (NCUB) ၏ အတြင္းေရးမွဴးအဖြဲ႔၀င္အျဖစ္ တာ၀န္ ယူခဲ့သည္။

၁၉၉၅ ခုႏွစ္ (၁၁) ႀကိမ္ေျမာက္ ေကအဲန္ယူကြန္ဂရက္တြင္ တြဲဖက္အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး (၂) အျဖစ္ ေရြးေကာက္ တင္ေျမာက္ျခင္းခံခဲ့ရသည္။

၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလမွ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ ႏွစ္ကုန္အထိ ကရင္အမ်ိဳးသားအစည္းအ႐ံုး (ေကအဲန္ယူ) ႏွင့္ န၀တ တို႔ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲ (၄) ႀကိမ္ျပဳလုပ္ခဲ့ရာ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕တြင္ျပဳလုပ္သည့္ ဒုတိယ အႀကိမ္ေဆြးေႏြးပြဲတြင္ အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္။ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတာမလာေဘာဦးေဆာင္သည့္ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕တြင္ျပဳလုပ္သည့္ တတိယ အႀကိမ္ေဆြးေႏြးပြဲတြင္ ဒု-အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္။ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာလ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတာမလာ ေဘာဦးေဆာင္သည့္ စတုတၳအႀကိမ္ေဆြးေႏြးပြဲတြင္ ဒု-အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ ခဲ့သည္။

၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ (၁၂) ႀကိမ္ေျမာက္ ေကအဲန္ယူကြန္ဂရက္တြင္ ေကအဲန္ယူ၏ အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ (၁၃) ႀကိမ္ေျမာက္ ကြန္ဂရက္တြင္လည္း အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္အျဖစ္ ထပ္မံအေရြးခ်ယ္ခံခဲ့ရသည္။

ပဒိုမန္းရွာလားဖန္းသည္ စာေရးစာဖတ္ ၀ါသနာထံုၿပီး ေကအဲန္ယူ (ဗဟို) မွထုတ္ေ၀သည့္ သႏူးထူးဂ်ာနယ္ႏွင့္ လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမမွထုတ္ေ၀သည့္ စာေစာင္ဂ်ာနယ္မ်ားတြင္လည္း “ေရဆန္”၊ “ေတာ္လွန္ေသာရဲေဘာ္ တဦး”၊ “ဇိုယာဖန္း” စသည့္ ကေလာင္အမည္မ်ားျဖင့္ ေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ရဲေဘာ္မ်ား၏ အတၳဳပၸတၱိအက်ဥ္းမ်ား၊ ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္ အေတြးအေခၚဆိုင္ရာေဆာင္းပါးမ်ား၊ ကဗ်ာမ်ားကို ေရးသားခဲ့သည္။

၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖၚ၀ါရီလ (၁၄) ရက္ေန႔ ညေန (၄) နာရီ (၄၆) မိနစ္ အခ်ိန္တြင္ မသမာသူ လူတစု၏ လုပ္ႀကံမႈ ေၾကာင့္ က်ဆံုးခဲ့ရသည္။

ေခါင္းေဆာင္ဆိုတာ
အသိအမွတ္ျပဳေလာက္တဲ့
သမိုင္းျဖတ္သန္းမႈ ရွိရမယ္။

ပဒိုမန္းရွာလာဖန္း

A Leader
Must Have Gone Through
A Historic Time In Life.

Mahn Sha Lar Phan

Read More...

Collapse...

အရွင္ဂမၻီရ

အရွင္ဂမၻီရ

ဘြဲ႕အမည္။ ။ ဦးစေႏၵာဘာသ
လူအမည္။ ။ ညီညီလြင္

ဦးဂမၻီရကုိ ၁၉၇၉ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ ၁၉ ရက္၊ အဂၤါေန႔၌ အဖ
ဦးမင္းလြင္၊ အမိေဒၚေရးတုိ႔မွ မေကြးတုိင္း၊ ေပါက္ၿမိဳ႕နယ္၊
ကုိင္းလယ္ေက်း႐ြာတြင္ေမြးဖြားခဲ့သည္။

မိသားစုေနာက္ခံပုံရိပ္တေစ့တေစာင္း

ဖခင္ျဖစ္သူမွာ စစ္မႈထမ္းေဟာင္းတဦးျဖစ္ၿပီး ၁၀ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ဖူးသည္။ မဟုတ္မခံစိတ္ ရွိၿပီး အမ်ားအတြက္ အနစ္နာ ခံလုိစိတ္မ်ားရွိ၍ ထုိစိတ္ဓါတ္ ေၾကာင့္ပင္ အထက္ လူႀကီးမ်ားႏွင့္ မတည့္ျဖစ္ကာ တပ္မွ ထြက္ခဲ့ရသည္။ တပ္မွ ထြက္ၿပီးေနာက္ ေဒၚေရးႏွင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳကာ လက္ဖက္ေျခာက္၊ က်ားရုိး၊ က်ားေရ၊ ေက်ာက္မ်က္ ရတနာ ကုန္သည္ အျဖစ္ အသက္ေမြးခဲ့သည္။ မိခင္ျဖစ္သူ ေဒၚေရးမွာ ေက်ာင္းဆရာမေဟာင္း တဦး ျဖစ္ခဲ့ၿပီး တာ၀န္က်ရာ ေပါက္ၿမိဳ႕နယ္၊ သပြတ္စုေက်း႐ြာ၊ ကုိင္းလယ္ ေက်း႐ြာတုိ႔ တြင္ ၁၃ ႏွစ္ၾကာ တာ၀န္ ထမ္းခဲ့သည္။ သူမသည္လည္း ၀ါသနာေၾကာင့္သာလွ်င္ ေက်ာင္းဆရာမ အလုပ္ကုိ ၁၃ႏွစ္ၾကာ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ႏုိင္ျခင္း ျဖစ္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆုိေသာ္ ထုိအခ်ိန္က မဆလ လူႀကီးမ်ားႏွင့္ အထက္ဖား ေအာက္ဖိ ေက်ာင္းအုပ္ ဆရာႀကီးမ်ား၏ ပညာျပမႈမွာ ၾသခ်ရေလာက္ေသာ ေၾကာင့္ျဖစ္ေပသည္။

မိသားစုႏွင့္အတူအရွင္ဂမၻီရ(ယာဘက္အစြန္)

သပြတ္စုေက်း႐ြာတြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္စဥ္ကဆုိလွ်င္ အျခားဆရာမမ်ားကုိ ႐ြာတြင္ ၀န္ထမ္း အိမ္ရာမ်ား ေပးခဲ့ ေသာ္လည္း ေဒၚေရးကုိမူ ေပါက္ၿမိဳ႕မွေန႔ခ်င္းျပန္ ေက်ာင္းတက္ ေစခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိိန္က ေဒၚေရးတြင္ သားသမီး ႏွစ္ေယာက္ ရွိေနၿပီျဖစ္ၿပီး ဒုတိယ သမီးမွာ ရက္ငါးဆယ္သာ ရွိေသးသည္။ မဆလ ေကာင္စီလူႀကီး ဦးေမာင္ေမာင္ ၏ တူမျဖစ္သူမွာ ေဒၚေရး၏ ေနရာတြင္ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္လုိသည္ ဆုိေသာေၾကာင့္ ေဒၚေရးမွာ ေပါက္ၿမိဳ႕ႏွင့္ (၈) မိုင္ေ၀းေသာ ကိုင္းလယ္႐ြာသုိ႔ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ျခင္း ခံရသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ဖခင္ျဖစ္သူ ဦးမင္းလြင္မွာ ဆန္စက္၊ ဆီစက္မ်ား စတင္တည္ေထာင္ကာ စီးပြားေရးကုိ ႀကိဳးစားရွာ ေဖြခဲ့ရာ အတန္အသင့္ စုမိေဆာင္းမိ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ကေလးငယ္ ႏွစ္ဦး တာ၀န္၊ ဆီစက္၊ ဆန္စက္မ်ား တာ၀န္၊ ထမင္း ဟင္းလ်ာမ်ား ခ်က္ျခင္း တာ၀န္မ်ားကုိ တစ္ဦးတည္း ယူခဲ့ရသည္။ မိခင္ျဖစ္သူ ေဒၚေရးကေတာ့ အလုပ္ထြက္ရန္ ေခါင္းမာေနဆဲ၊ ေက်ာင္းအုပ္ ဆရာႀကီး၏ ပညာျပမႈမ်ားကုိ ေန႔စဥ္ ခါးစည္း ခံေနရၿမဲ ျဖစ္သည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္ ကုိင္းလယ္႐ြာသုိ႔ ေရာက္ၿပီး ၁၁-ႏွစ္အၾကာ အလုပ္မွ ထြက္ခဲ့ရသည္။ ဦးမင္းလြင္ သည္လည္း မဆလ လူႀကီးမ်ား၏ စစ္ေမးမႈမ်ားကုိ မၾကာခဏ ခံခဲ့ရသည္။ အေၾကာင္းျပခ်က္မွာ “ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ ခ်မ္းသာသလဲ“ ဟူ၍ျဖစ္သည္။ မၾကာခဏလည္း ဖမ္းဆီးရန္ ေထာင္ေခ်ာက္ ဆင္ျခင္း ခံရသည္။ မဆလ လူႀကီးမင္းမ်ား မုန္းတီးရသည့္ အေၾကာင္းအရင္းမွာ ဦးမင္းလြင္သည္ တနယ္သားျဖစ္ၿပီး စီးပြား တက္လာျခင္းႏွင့္ သူ၏မဟုတ္မခံ စိတ္ရွိ ျခင္းေၾကာင့္ သာျဖစ္ေပသည္။ ထုိသုိ႔ေသာ အေျခအေန အရပ္ရပ္ေၾကာင့္ ၁၉၈၃-ခုႏွစ္တြင္ ေပါက္ၿမိဳ႕သုိ႔ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ခဲ့သည္။

၁၉၈၈ခုႏွစ္ အေရးအခင္းျဖစ္ေသာအခါ ေပါက္ၿမိဳ႕နယ္ သပိတ္ေခါင္းေဆာင္၊ NLD အဖဲြ႔၀င္ ျဖစ္ၿပီး တသီးပုဂၢလ အမတ္အျဖစ္ ရပ္႐ြာ လူထု၏ ေ႐ြးခ်ယ္ တင္ေျမႇာက္ျခင္း ခံရသူျဖစ္သည္။ ထုိ အေရးအခင္းတြင္ ဦးဂမၻီရ၏ ဖခင္မွာ ႏွိပ္စက္ခံ ျပည္သူလူထု၏ စိတ္ဓါတ္ အုံႂကြမႈ၊ လက္စားေခ်လုိမႈ၊ လက္တုံ႔ျပန္ လုိမႈမ်ားကုိ အၾကမ္း မဖက္ေစဘဲ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အသြင္ျဖင့္ ထိန္းသိမ္း ခဲ့ေသာသူ ျဖစ္ပါသည္။

အကယ္ဆုိလွ်င္ ၎ မဆလမ်ားအေပၚ လက္တု႔ံျပန္လွ်င္ရႏုိင္ေသာ္လည္း ရန္ကုိ ရန္ခ်င္း မတုံ႔ႏွင္းခဲ့ေပ။ ႐ွစ္ေလး လုံးကာလ အတြင္းက ဆီစက္ တလုံးမွ လဲြ၍ ရွိသမွ် စည္းစိမ္ ဥစၥာမ်ား အားလုံး ကုန္ဆုံး သြားခဲ့သည္။ ျပည္သူလူထု အတြက္ အသုံးျပဳခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ အိမ္၌လည္း အငယ္ဆုံး ကေလးမွ လြဲလွ်င္ အားလုံး ေက်ာင္းသားမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ အငယ္ဆုံး ကေလးမွာ (၄) ႏွစ္ အ႐ြယ္ျဖစ္သည္။ အေရးအခင္း ၿပီးခ်ိန္တြင္ ဖခင္ျဖစ္သူႏွင့္ အကုိႀကီးတုိ႔မွာ ေထာင္ (၁ႏွစ္ခဲြ) ႏွင့္(၃) ႏွစ္စီ က်ခံခဲ့ရသည္။ မိခင္ ျဖစ္သူမွာ ဖခင္ႏွင့္ အကုိႀကီးတုိ႔၏ အမႈကိစၥမ်ားကုိ လုိက္လံ ေဆာင္႐ြက္ ေနရေသာေၾကာင့္ အိမ္မႈကိစၥမ်ားကုိ မေရွာင္မလဲႊြသာ ပခုံးေျပာင္း တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ရန္ လုိအပ္လာသျဖင့္ ဒုတိ ယသမီးျဖစ္သူ မခင္သူေဌးမွာ (၁၀) တန္းႏွင့္ ေက်ာင္းထြက္ လုိက္ရၿပီး ေမာင္ ညီမေလးမ်ား အားလုံး (၁၀) တန္း ေအာင္ျမင္ၿပီးမွ တဖန္ (၁၀) တန္း ျပန္ေျဖ ခဲ့ရသည္။ ဂုဏ္ထူး ၁ ခုႏွင့္ ႏွစ္ခ်င္းေပါက္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။

၁၉၈၃ခုႏွစ္ ထုိကာလက ဦးဂမၻီရမွာ အသက္ေလးႏွစ္ရွိၿပီ ျဖစ္သည္။ ေမြးခ်င္း (၇)ေယာက္ရွိၿပီး ဦးဂမၻီရမွာ (၅) ေယာက္ေျမာက္ ျဖစ္သည္။ အသက္ (၅) ႏွစ္အ႐ြယ္တြင္ ေပါက္ၿမိဳ႕၊ ေအာင္တံခြန္ရပ္၊ အမွတ္(၄) မူလတန္း ေက်ာင္းတြင္ စတင္ ေက်ာင္းေနခဲ့သည္။ သူငယ္တန္းမွ ေလးတန္းအထိ၊ အတန္းစဥ္ ပထမရကာ ေက်ာင္းအုပ္ ဆရာမႀကီး၏ ခ်စ္ခင္မႈကုိ အထူး ခံရသူျဖစ္သည္။

ကေလးစစ္သားျဖစ္ရေသး

၁၉၈၈ခုႏွစ္မွစ၍ ဦးဂမၻီရ၏စိတ္တြင္ မိသားစုမ်ား တကြဲတျပားစီျဖစ္ရျခင္း၊ စီးပြားေရး က်ဆင္း မႈမ်ားကုိ ခံစားရျခင္းႏွင့္ အတူ ႏုိင္ငံေရး စိတ္မ်ားလည္း အျမစ္ တြယ္ခဲ့ဟန္ ရွိပါသည္။ ေက်ာင္းမ်ား (၂) ႏွစ္ခန္႔ ပိတ္လုိက္ျခင္း ေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ အုပ္ထိန္းသူ မိဘမ်ား၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈကင္းလြတ္ သြားျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ အသက္ ငယ္ငယ္ႏွင့္ေပခဲ့၊ ေတခဲ့ ေသးသည္။ မိသားစု အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ပုံစံမွာလည္း ဖခင္မွာ စစ္မႈထမ္းေဟာင္း တဦး ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ စည္းကမ္း တင္းက်ပ္ကာ စစ္တပ္ပုံစံ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့သည္။ လူငယ္ ဘ၀တြင္ ေၾကာက္႐ြ႕ံရေသာ ပုံစံႏွင့္ ရွင္သန္ရလွ်င္ ထြက္ေပါက္ ရွာၾကစျမဲ ျဖစ္သည္ႏွင့္ အညီ မိဘ၏ တင္းက်ပ္မႈ ေအာက္တြင္ အသက္ ငယ္ငယ္ႏွင့္ ေပေတ ေလလြင့္ခဲ့သည္။ ထုိအခါ မိဘမ်ားက ပုိ၍တင္းက်ပ္၊ တဖန္ လူငယ္က ထြက္ေပါက္ရွာ မွားသည့္အခါ ေနာက္ဆုံး ငရဲတြင္း ေရာက္ခဲ့ရသည္။ ဤသုိ႕ျဖင့္ အသက္၁၂ ႏွစ္အရြယ္ ၅ တန္းေက်ာင္းသား ဘ၀တြင္ ကေလး စစ္သား ျဖစ္ခဲ့ရသည္။

သာသာနာ့ေဘာင္ေရာက္ၿပီ

အိမ္မွရုတ္တရက္ ေပ်ာက္သြားေသာ သားျဖစ္သူ၏ သတင္းကုိ မိဘမ်ားက အပူတျပင္း လုိက္လံ စုံစမ္းခဲ့သည္။ ရန္ကုန္ရွိ စစ္ဌာန တစ္ခုတြင္ဟု စုံစမ္း သိရွိရေသာအခါ လုိက္လံ ကယ္ထုတ္ခဲ့သည္။ ထုိကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ အာဏာပုိင္မ်ားက ေပါက္ၿမိဳ႕သုိ႔ လာေရာက္ စုံစမ္းခဲ့သည္။ သားျဖစ္သူကုိ ေတြ႔သြားလွ်င္ အဖမ္းခံရမည္၊ အသက္ မျပည့္ဘဲ စစ္မႈ ထမ္းရမည္၊ ေထာင္ဒဏ္ က်ခံရမည္ ္စုိးေသာေၾကာင့္ ေပါက္ၿမိဳ႕ေလသာေတာင္ ေက်ာင္းတုိက္ ဆရာေတာ္ကုိ ဥပဇၨယ္ျပဳကာ သာမေဏ အျဖစ္ စတင္ ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ရန္ကုန္ရွိ အင္းစိန္ ႐ြာမ ေက်ာင္းတုိက္သုိ႔ ပုိ႔ေဆာင္ ေပးခဲ့သည္။ သာသနာ့ ေဘာင္တြင္ ေပ်ာ္ပုိက္ကာ စာ၀ါမ်ား လုိက္ခဲ့သည္။ မူလတန္း၊ အငယ္တန္း၊ အလတ္တန္း၊ အႀကီးတန္း၊ စာေမးပဲြမ်ားႏွင့္ နိကာယ္ ေလးက်မ္းကုိ ထူးခၽြန္စြာ ေအာင္ျမင္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။

အရွင္ဂမၻီရ(ယပ္ေတာင္ႏွင့္)

ေနထိုင္ခဲ့ေသာ ေက်ာင္းမ်ားကေတာ့ အစုံအႏွံ႔ပင္ျဖစ္သည္။ အင္းစိန္႐ြာမ၊ ေထာက္ၾကံ့ေတာရ၊ သဒၶမၼ၀ံသ အလုံ ေက်ာင္းတုိက္၊ ပခုကၠဴ အေရွ႕တုိက္၊ အလယ္တုိက္၊ မႏၱေလး မစုိးရိမ္ေက်ာင္း တုိက္တုိ႔ ျဖစ္သည္။ အသက္ ၂၀ အ႐ြယ္တြင္ လွည္းကူးၿမိဳ႕မွ ရဟန္းဒကာ ဦးသိန္းဦးတုိ႔ ဇနီး ေမာင္ႏွံႏွင့္အတူ၊ မိသားစုတုိ႔က ရဟန္း ခံေပးခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ စာ၀ါ လုိက္ေနစဥ္အတြင္း ကရင္ျပည္နယ္ ၿမိဳင္ႀကီးငူတြင္ ၅ ႏွစ္ၾကာမွ် ဗုဒၶဘာသာ ျပန္႔ပြားေရး အတြက္ သာသနာ ျပဳခဲ့ပါသည္။

အရွင္ဂမၻီရႏွင့္ရဟန္းဒကာမိသားစု

ပင္ကုိယ္စိတ္ေနစိတ္ရင္း
မိမိ၏ တုိင္းျပည္ႏွင့္လူမ်ဳိးအေပၚ အထူးခ်စ္ခင္သူ၊ အမွန္တရားကုိ ျမတ္ႏုိးၿပီး လြတ္လပ္မႈကုိ ခုံမင္သူ၊ ဖိႏွိပ္စုိးမုိး အႏုိင္ က်င့္မႈမ်ားကုိ စက္ဆုပ္သူျဖစ္သည္။ စာေပကုိ ျမတ္ႏိုးေသာ အရွင္ဂမၻီရသည္ ဘာသာေရး ဆုိင္ရာ စာအုပ္မ်ား၊ အဂၤလိပ္စာႏွင့္ ဆုိင္ေသာ စာအုပ္မ်ား၊ ကြန္ျပဴတာ နည္းပညာႏွင့္ ဆုိင္ေသာ စာအုပ္မ်ားကုိ အျမဲ ၀ယ္ယူဖတ္္႐ႈ စုေဆာင္းခဲ့သည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ အရပ္ရပ္ရွိ စာၾကည့္တုိက္မ်ားသုိ႔ စာအုပ္မ်ား လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ သူေနထုိင္ရာ ေပါက္ၿမိဳ႕တြင္ စာၾကည့္တုိက္ တခုကုိ ထူေထာင္၍ စာအုပ္မ်ား လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ ဇီ၀ိတ ဒါန ေသြးလွဴျခင္း အမႈကုိ လည္း ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္းလုိပင္ ျပဳလုပ္ျမဲျဖစ္သည္။

အရွင္ဂမၻီရ(၀ဲဘက္မတ္တက္ရပ္လွ်က္)

ရည္မွန္းခ်က္မွာ------

ေထာက္ၾကံ့ေတာရ၌ ေနစဥ္အတြင္း ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းႀကီး၏ ခ်စ္ခင္မႈကုိ အထူးခံရသူ ျဖစ္သည္။ စာခ် ဘုန္းႀကီး အျဖစ္ တာ၀န္ ေပးအပ္ျခင္း ခံရသည္။ ရခုိင္ျပည္နယ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တေက်ာင္း မွလည္း ေက်ာင္းထုိင္ ဘုန္းႀကီးအျဖစ္ ပင့္ဖိတ္ျခင္း ခံရသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဓမၼာစရိယတန္းၿပီးလွ်င္ သာသနာျပဳ တကၠသုိလ္ တက္ရန္ ရည္႐ြယ္ခ်က္ ရွိခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းမထုိင္ခဲ့ေပ။ သာသနာျပဳ တကၠသိုလ္မွ ဘဲြ႔ရၿပီးလွ်င္ အိႏၵိယႏုိင္ငံတြင္ ပညာ သင္ၾကားၿပီးလွ်င္ ႏုိင္ငံတကာ သာသနာျပဳ ဓမၼကထိက အျဖစ္ ရွင္သန္သြားရန္ ရည္႐ြယ္ထားသည္။ အခ်ိန္ ရလွ်င္လည္း အဂၤလိပ္စာႏွင့္ ကြန္ျပဴ တာပညာတုိ႔ကုိ ေလ့လာ လုိက္စားခဲ့သည္။ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ၊ ရသစာေပ၊ ကဗ်ာ၊ ဂီတ တုိ႔ကုိလည္း ေလ့လာ လုိက္စားခဲ့သည္။ ဘာသာေရးေဆာင္းပါး၊ ၀တၳဳ၊ ကဗ်ာတုိ႔လည္း ေရးသားခဲ့သည္။


လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းၿပီ
ဓမၼာစရိယတန္း စာ၀ါလုိက္ေနစဥ္အတြင္း ၂၀၀၅ ခုႏွစ္တြင္ ျပည္သူလူထု၏ စား၀တ္ေနေရး၊ ပညာေရး၊ ဘာသာေရး နိမ့္က် ေနမႈမ်ားကုိ အထူးသိျမင္ကာ လ်စ္လ်ဴ မ႐ႈရက္ေတာ့ဘဲ သံဃာထု အတြင္း စည္းရုံးမႈမ်ားကုိ စတင္ခဲ့သည္။ ဒီပဲယင္း အေရးအခင္း ကာလက ႏွစ္ႀကီး ေထာင္က် အက်ဥ္းသားမ်ားကုိ သကၤန္း စည္းေပးကာ ေဒၚေအာင္ ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားအား အာဏာပုိင္မ်ားက အသတ္ခုိင္းမႈ အေပၚ အထူး စိတ္နာခဲ့သည္။ စစ္အစုိးရ အာဏာပုိင္မ်ား၏ ဘာသာတရား ကင္းမဲ့မႈ၊ သာသနာ ေတာ္ႀကီးအား အသေရ ညွိဳးႏြမ္းေအာင္ ျပဳလုပ္မႈ၊ ဘုန္းႀကီး အေယာင္ေဆာင္ကာ နာမည္ဖ်က္မႈ၊ စစ္အုပ္စု အာဏာတည္ျမဲေရး တခုတည္းကုိသာ ၾကည့္မႈတုိ႔ေၾကာင့္ မိမိ၏ ရည္႐ြယ္ခ်က္မ်ား အပ်က္ခံကာ စာ၀ါ မလုိက္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ ဤစက္တင္ဘာ အေရးအခင္းကုိ ဦးေဆာင္ပါ၀င္ လႈပ္ရွား ခဲ့ရပါေတာ့သည္။

သူ၏ မအိပ္မေနလႈပ္ရွားမႈမ်ားကေတာ့ အ့ံမခန္းပင္ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း တႏုိင္ငံလုံးရွိ သံဃာေတာ္ အရွင္သူျမတ္ အားလုံး လုိလုိႏွင့္ ေပါင္းစည္း လက္တဲြႏုိင္ခဲ့သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္၂၀၀၇ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ အေရးေတာ္ပုံႀကီးမွာ ေအာင္ျမင္စြာ ေပၚေပါက္ လာခဲ့ရသည္။ သုိ႔ေသာ္ အာဏာရွင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ား အေနျဖင့္ သံဃာေတာ္ အရွင္သူျမတ္မ်ား၊ ျပည္သူမ်ား၊ ေက်ာင္းသား လူငယ္မ်ား အေပၚ ဤကဲ့သုိ႔ ရက္ရက္စက္စက္ ေခ်မႈန္း သတ္ျဖတ္ပစ္မည္ ကုိေတာ့ သူ-လုံး၀ ေမွ်ာ္လင့္ မထားမိခဲ့။ ဤမွ် ရုိင္းစုိင္း ယုတ္မာလိမ့္မည္ဟု မထင္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္လည္း လမ္းေပၚ ထြက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ၎က ေနာက္ပုိင္းတြင္ ဖြင့္ဟ ျမြက္ၾကားခဲ့သည္။

ဤအျဖစ္ဆုိးႀကီးကုိ ျပန္လည္းစဥ္းစားမိတုိင္း စိတ္ဖိစီးမႈမ်ားခံစားရကာ က်န္းမာေရး ထိခုိက္ လာခဲ့သည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း က်န္းမာေရး ခ်ဳိ႕ငဲ့ေနသည့္ အၾကားကပင္ ေရွာင္တိမ္း ပုန္းေအာင္းရင္းႏွင့္ အေရးေတာ္ပုံ အရွိန္ အဟုန္ က်မသြားေရး ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္း သယ္ပုိး ေနခဲ့ရသည္။ မိတ္ေဆြ အသုိင္းအ၀ုိင္းမ်ားမွ သူလြတ္ေျမာက္ေရး အတြက္ ျပည္ပသုိ႔ ထြက္ခြာသြားရန္ တုိက္တြန္း ေျပာဆုိ ခဲ့ေသာ္လည္း "တုိက္ပဲြ မေအာင္ျမင္ မခ်င္း ျပည္ပသုိ႔ ထြက္ခြာမသြားေၾကး" ဆုိသည့္ တုိက္ပဲြ၀င္ ရဲေဘာ္မ်ားအၾကား ထားရွိခဲ့သည့္ ကတိသစၥာကုိ သစၥာရွိရွိ ခုိင္က်ည္စြာ ေစာင့္ထိန္းခဲ့သည္။

အဖမ္းခံရၿပီ
ယခုအခ်ိန္တြင္မူ အာဏာပုိင္မ်ား၏ ပိုက္စိပ္တုိက္ ရွာေဖြဖမ္းဆီးမႈ ေအာက္၌ အဖမ္း ခံလုိက္ရေပၿပီ။ ႏုိ၀င္ဘာ ၄ ရက္ေန႕၌ ၎ပုန္းေအာင္း ေနထုိင္သည့္ စဥ့္ကုိင္းနယ္ထဲတြင္ အဖမ္း ခံလုိက္ရၿပီး၊ ရန္ကုန္၊ အင္းစိန္အက်ဥ္း ေထာင္၊ အေဆာင္ (၂)၊ အခန္း (၂၃) ၌ တဦးတည္း အထီးက်န္ စံပယ္ေနရသည္။

ေထာင္က်ေသာ္လည္း
ဒီဇင္ဘာ ၅ ရက္ေန႕တြင္ မိသားစုအေနျဖင့္ ပထမအႀကိမ္ ေထာင္၀င္စာေတြ႔ဆုံခြင့္ ရခဲ့သည္။ မိသားစု၏ စီးပြားေရး အေျခအေန ယိမ္းယိုင္ ေနျခင္းႏွင့္အတူ ခရီးလည္း ေ၀းကြာသည့္အတြက္ ေထာင္၀င္စာ ပံုမွန္ ေတြ႔ဆံုႏိုင္ရန္ အတြက္ပင္ ႐ုန္းကန္ ေနၾကရသည္။ အရွင္ဂမၻီရသည္ ေထာင္တြင္း အထီးက်န္မႈကုိ တရားေတာ္မ်ား မွတ္ရင္းႏွင့္ပင္ ပယ္ေဖ်ာက္ရင္း ျပင္ပတြင္ က်န္ေနရစ္သည့္ ရဟန္းရွင္လူ ျပည္သူမ်ား၏ ေနာက္ထပ္တႀကိမ္ တုိက္ပဲြေခၚ သံကုိ နားစြင့္ေနမည္မွာ မလဲြဧကန္ပင္။

ဦးဂမၻီရေျပာေနၾကစကားတခြန္းရွိပါသည္။
“က်ဳပ္တုိ႔ဘုန္းႀကီးေတြဆုိတာက လူေတြလုိ ဇနီးမယား၊ စည္းစိမ္ ဥစၥာ တြယ္တာစရာေတြ ဘာမွ ရွိတာမဟုတ္ ဘူး၊ က်ဳပ္တုိ႔ လူျဖစ္လာရတာကုိက သာသနာ ျပဳဖုိ႔ အတြက္ဗ်၊ လူေတြ အတြက္ဗ်၊ သာသနာျပဳႏုိင္ဖုိ႔ ဆုိတာကလည္း လူေတြရဲ႕ ဘ၀ စား၀တ္ေနေရး၊ လူမႈေရး၊ မင္းဆုိးမင္းညစ္ေတြ ေဘးက ေျပလည္ ကင္းလြတ္ေနမွဗ်၊ ဘာ သံေယာဇဥ္မွမရွိတဲ့ က်ဳပ္တုိ႔က လူေတြရဲ႕ အခက္အခဲေတြကုိ ေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းေပးရမယ္။ ဒီအလုပ္ေတြ ကုိ လုပ္ကတည္းက ဘ၀ေတြ၊ အသက္ေတြ ရင္းထားရတာ၊ အဖမ္းခံရမွာနဲ႔ ေသမွာ ႏွစ္မ်ဳိးပဲရွိတယ္“

Read More...

Collapse...