Thursday, 12 March 2009
ကမၻာ့ကုလသမဂၢ ဒုကၡသည္မ်ားဆိုင္ရာ မဟာမင္းႀကီး႐ုံး (UNHCR) အႀကီးအကဲ မစၥတာ အန္တိုနီယို ဂတၱာရီသည္ ယေန႔တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ျပန္လည္ ထြက္ခြာမည္ ျဖစ္ၿပီး မထြက္ခြာမီ တနသၤာရီတိုင္း ၿမိတ္ၿမိဳ႕သို႔ သြားေရာက္ ေၾကာင္း သိရသည္။
အဆိုပါ မစၥတာ အန္တိုနီယို ဂတၱာရီသည္ ယေန႔ ညေနပိုင္းတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ျပန္လည္ထြက္ခြာ၍ ထိုင္းႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာမည္ျဖစ္သည္ဟု ဘန္ေကာက္ UNHCR ႐ုံး ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ မစၥ ရန္တီ အစၥေမးလ္ က ေျပာသည္။
မစၥတာ ဂတၱာရီသည္ ဘန္ေကာက္၌ ေခတၱနားစဥ္ ၎၏ ခရီးစဥ္ ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ရွင္းလင္း ေျပာၾကားရန္ ရွိၿပီး အျပည့္အစုံ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲကို ဂ်နီဗာတြင္ ျပဳလုပ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ အေသးစိတ္ကိုမူ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆို ခြင့္မရွိေၾကာင္းလည္း မစၥ ရန္တီ အစၥေမးလ္ က ဆိုသည္။
မစၥတာ အန္တိုနီယို ဂတၱာရီ (ဓာတ္ပံု - ေအအက္ဖ္ပီ)ဘဂၤလားေဒ့ရွ္-ျမန္မာ နယ္စပ္ အနီး ရခိုင္ျပည္နယ္ စစ္ေတြၿမိဳ႕နယ္တြင္ မြတ္စလင္ ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ား အေရး ေဆာင္ ႐ြက္ေနေသာ UNHCR အဖြဲ႕၀င္မ်ားရွိရာသို႔လည္း မစၥတာ ဂတၱာရီသည္ ၂ ရက္ၾကာ သြားေရာက္ခဲ့ေသးသည္။
ထိုရခိုင္ျပည္နယ္အတြင္း လူသားခ်င္းစာနာမႈဆိုင္ရာ အကူအညီမ်ား ပုိမိုေပးႏိုင္ေရးအတြက္ ျမန္မာစစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ မ်ားႏွင့္ မစၥတာ ဂတၱာရီ ေဆြးေႏြးခဲ့ေၾကာင္းလည္း ဘန္ေကာက္ UNHCR ႐ုံး ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူက ဆိုသည္။
မစၥတာ ဂတၱာရီသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ၿပီးခဲ့သည္ စေနန႔က ေရာက္ရွိခဲ့ၿပီးေနာက္ တနလၤာေန႔တြင္ ေနျပည္ေတာ္၌ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားႏွင့္ ေတြ႕ဆုံခဲ့သည္။
မစၥတာ ဂတၱာရီ ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ မလာမီ စေနေန႔တြင္ပင္ ထိုင္းႏိုင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီး မစၥတာ ကဆစ္ ပီ႐ိုမရ ႏွင့္ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕၌ ေတြ႕ဆုံ၍ ႐ိုဟင္ဂ်ာအေရးကိစၥကို UNHCR အေနႏွင့္ ပါ၀င္ေဆာင္ရန္အတြက္ ေဆြးေႏြး ခဲ့ေၾကာင္းလည္း သိရသည္။
မစၥတာ ကဆစ္ႏွင့္ေတြ႕ဆုံၿပီးေနာက္ လူသားခ်င္းစာနာမႈဆိုင္ရာ ကိစၥႏွင့္ ေရႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္လိုသူမ်ားႏွင့္ပတ္ သက္ၿပီး ေကာင္းမြန္သည့္ ဘ၀ အေျခအေနမ်ား ဖန္တီးေပးေရးကိစၥမ်ားကို ဦးတည္ခ်က္ထား၍ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ သြားေရာက္မည္ျဖစ္သည္ဟု သတင္းေထာက္မ်ားကို မစၥတာ ဂတၱာရီက ေျပာၾကားခဲ့သည္။
အဆိုပါ ေရႊ႕ေျပာင္း ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ားကို အကာအကြယ္ေပးေရးႏွင့္ ဘဂၤါလီ ဟုတ္မဟုတ္ စုံစမ္းရန္ ထိုင္းအစိုးရႏွင့္ UNHCR တို႔က သေဘာတူညီမႈရခဲ့ေၾကာင္း၊ ျမန္မာအစိုးရကမူ ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ားသည္ ျမန္မာ တိုင္းရင္းသားမဟုတ္ ဘဂၤါလီမ်ားသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ဆက္လက္ေျပာဆိုေနသည္ဟု ဆုိသည္။
ျမန္မာအာဏာပိုင္မ်ား၏ ကန္႔သတ္မႈမ်ားႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မႈမ်ားေၾကာင့္ ရခိုင္ျပည္နယ္တြင္းရွိ ႐ိုဟင္ဂ်ာ မြတ္စလင္မ်ားသည္ ယခုကဲ့သို႔ ေ႐ႊ႕ေျပာင္းထြက္ခြာလာခဲ့ၾကေၾကာင္းသိရသည္။
ေထာင္ႏွင့္ခ်ီေသာ ႐ုိဟင္ဂ်ာမ်ားသည္ ပင္လယ္ျပင္တြင္း ေလွျဖင့္ အင္ဒိုနီးရွားႏွင့္ မေလးရွားႏိုင္ငံမ်ားသို႔ ဦးတည္ ထြက္ခြာလာခဲ့ၾကရာမွ ထိုင္းႏိုင္ငံပင္လယ္ကမ္းေျခတြင္ တရားမ၀င္ ေ႐ႊ႕ေျပာင္းေရာက္ရွိလာသူမ်ားအျဖစ္ လူ ၁၀၀၀ ေက်ာ္ ေသာင္တင္ေနခဲ့ၾကသည္။
ျမန္မာႏွင့္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ ႏွစ္ႏိုင္ငံ စလုံးက ယင္းေလွစီး ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ား၏ ႏိုင္ငံရင္းႏွင့္ လူမ်ိဳး အစစ္အမွန္ႏွင့္ပတ္ သက္ၿပီး သေဘာတူညီမႈမရွိဘဲ ျပန္လည္ေခၚယူရန္လည္း ျငင္းဆိုေနခဲ့ၾကသည္။
REF: ဧရာဝတီ
Read More...
Collapse...
Thursday, 12 March 2009
စစ္အစိုးရက ဖမ္းဆီးထားသည့္ နာဂစ္ဆိုင္ကလုန္း ဒုကၡသည္မ်ား ကူညီ ကယ္ဆယ္ေရး ျပဳလုပ္သူ ကုိမင္းသိန္းထြန္းကို ယမန္ေန႔က အင္းစိန္ေထာင္တြင္း အထူးတရား႐ုံးမွ ေထာင္ဒဏ္ ၁၇ ႏွစ္ ခ်မွတ္လိုက္ ေၾကာင္း မိသားစု ၀င္မ်ားႏွင့္ ေထာင္၀န္ထမ္း အသိုင္းအ၀န္းက ေျပာသည္။
ကိုမင္းသိန္းထြန္းကို အီလက္ထ႐ြန္နစ္ ပုဒ္မ ၃၃/က ၊ နယ္စပ္ျဖတ္ေက်ာ္ ပုဒ္မ ၁၃/၁ ႏွင့္ တရားမ၀င္ အဖြဲ႕ အစည္း ဆက္သြယ္ ပုဒ္မ ၁၇/၁ စသည့္ ပုဒ္မ ၃ ခု ျဖင့္ စုစုေပါင္း ေထာင္ဒဏ္ ၁၇ ႏွစ္ ခ်မွတ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ သည္ဟု အင္းစိန္ေထာင္ ၀န္ထမ္းႏွင့္ နီးစပ္သူ တဦးက ေျပာသည္။
“အဲဒီ ၃ မႈ နဲ႔ ေထာင္ ၁၇ ႏွစ္ ခ်လိုက္တယ္၊ တေပါင္းတည္း ပုံစံမ်ိဳး၊ ေရွ႕ေနလည္း မရွိဘူး၊ မိသားစုလည္း မ၀င္ရ ဘူး၊ မိသားစုက လာေစာင့္တယ္ ၀င္ခြင့္မရဘူး၊ အမိန္႔ခ်လိုက္တယ္ပဲ သူတို႔ သိရတာ”ဟု ၎ က ေျပာသည္။
ယင္း ကိုမင္းသိန္းထြန္းကို ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဇြန္လ အတြင္း၌ စစ္အာဏာပိုင္မ်ားက ဖမ္းဆီးခဲ့ၿပီး ေအာင္သေျပ စစ္ေၾကာေရး စခန္းတြင္ ၂ လ ခန္႔ စစ္ေၾကာခဲ့ၿပီးေနာက္ အင္းစိန္ေထာင္သို႔ ပို႔လိုက္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းသိရသည္။
“သူ႔အိမ္ကုိလာစစ္သြားတာက ၁၁ - ၇ - ၂၀၀၈ မွာ၊ မိဘေတြက အဲဒီအခ်ိန္ အဖမ္းခံလိုက္ရမွန္းမသိဘူး၊ မိဘ ေတြ အိမ္ကို လာရွာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဖမ္းထားၿပီးေနၿပီ၊ သက္ေသခံ ဘာေတြရွိမလဲဆုိၿပီးေတာ့ လာရွာၾကတာ၊ ဘာမွ အေထာက္အထား မေတြ႕သြားဘူး၊ ၁၆ - ၉ -၂၀၀၈ မွာ သူ႔ကို ေအာင္သေျပ စစ္ေၾကာေရးကေန အင္းစိန္ေထာင္ ကို ပို႔လိုက္တာ”ဟုလည္း အင္းစိန္ေထာင္ ၀န္ထမ္းႏွင့္ နီးစပ္သူက ေျပာဆိုသည္။
ကိုမင္းသိန္းထြန္းသည္ မေလးရွားႏိုင္ငံတြင္ သြားေရာက္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနရင္း ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ ၿပီးခဲ့သည့္ ႏွစ္ ေမလ က နာဂစ္ ဆိုင္ကလုန္းမုန္တိုင္း ဒဏ္ခံရေသာ ဒုကၡသည္မ်ားကို ကူညီကယ္ဆယ္ေရး ပစၥည္းမ်ားေပးပုိ႔ ေနရာမွ ျမန္မာျပည္တြင္းသို႔ ကိုယ္တိုင္၀င္ေရာက္လာစဥ္ နယ္စပ္တြင္ ဖမ္းဆီးခံရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။
လြန္ခဲ့သည့္ တနလၤာေန႔ကလည္း အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္(အန္အယ္လ္ဒီ)အဖြဲ႕၀င္ မခ်ိဳႏွင့္ မသိဂႌ တို႔ကို အင္းစိန္ေထာင္တြင္းအထူး တရား႐ုံးမွာပင္ တရားမ၀င္ အဖြဲ႕အစည္း ဆက္သြယ္ ပုဒ္မ ၁၇/၁ ႏွင့္ ေထာင္ဒဏ္ ၂ ႏွစ္စီ အမိန္႔ခ်လိုက္ေၾကာင္း အန္အယ္လ္ဒီ က ေျပာသည္။
ယင္း မခ်ိဳႏွင့္ မသိဂႌ တို႔သည္လည္း နာဂစ္ ဆိုင္ကလုန္းေနာက္ပိုင္းတြင္ ဖမ္းဆီးခံရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။
ကိုစိုး
REF: ဧရာဝတီ
Read More...
Collapse...
မံုပီး
ၾကာသပေတးေန႔၊ မတ္လ 12 2009
နယူးေဒလီ (မဇၩိမ)။ ။ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးသိန္းစိန္သည္ အင္ဒိုနီးရွားႏွင့္ စကၤာပူတို႔သို႔ သြားေရာက္ လည္ပတ္မည္ ျဖစ္သည္ဟု ေနျပည္ေတာ္ သတင္းရပ္ကြက္မ်ားအရ သိရသည္။
အင္ဒိုနီးရွားႏိုင္ငံ ဂ်ကာတာသို႔ မတ္လ ၁၅ ရက္ေန႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး သိန္းစိန္ ဦးေဆာင္ေသာ ျမန္မာ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႔ ေရာက္ရွိမွာျဖစ္ျပီး ခရီးစဥ္အတြင္း အင္ဒိုနီးရွားသမတ ဆူဆီလို ဘမ္ဘန္း ယူဒ္ဟို႐ိုနိ Susilo Bambang Yudhoyono ႏွင့္ ေတြ႔ဆံုမွာျဖစ္သည္။
အင္ဒိုနီးရွား ႏုိင္ငံျခားေရး ၀န္ၾကီးဌာနက အရာထမ္းတဦးက မဇၩိမသို႔ ခရီးစဥ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ အတည္ျပဳ ေျပာၾကားခဲ့သည္။
ေနျပည္ေတာ္ သတင္းရပ္ကြက္အရ ၀န္ၾကီးမ်ား၊ ဒု၀န္ၾကီးမ်ားပါ လိုက္ပါျပီး အဖြဲ႔၀င္ ၅၀ ခန္႔ရွိမည့္ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႔သည္ စကၤာပူႏိုင္ငံကိုပါ သြားေရာက္ လည္ပတ္မည္ဟု သိရသည္။
REF: မဇၩိမ
Read More...
Collapse...
မဇၩိမသတင္းဌာန
ၾကာသပေတးေန႔၊ မတ္လ 12 2009
နယူးေဒလီ။ ။ ျပင္သစ္ ႏိုင္ငံျခားေရးႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရးဝန္ၾကီး ရာမာရာဒီသည္ ၃ ရက္ၾကာ အလည္အပတ္ ခရီးစဥ္အျဖစ္ ထိုင္းႏုိင္ငံသို႔ ယေန႔ ေရာက္လာၿပီး၊ ျမန္မာ့အေရး အပါအဝင္ အျခားရပ္မ်ား ေဆြးေႏြးမည္ ျဖစ္သည္။
မစၥစ္ ရာမာရာဒီ (Rama Yade) သည္ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ၁၄ ရက္ေန႔အထိ ေနထိုင္ကာ ထိုင္းႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ၾကီး ကဆစ္ ဖိ႐ူမ္း (Kasit Piromya) ႏွင့္ ေတြ႔ဆံု၍ ‘စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္း အေျခအေနမ်ား အပါအဝင္ ေဒသတြင္း ျပႆနာမ်ားကို ေဆြးေႏြးမည္ဟု ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ၾကီးဌာန ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ၏ ေၾကညာခ်က္တြင္ ေဖာ္ျပထားျခင္း ျဖစ္သည္။
ျပင္သစ္ဝန္ၾကီးသည္ ထိုင္းႏိုင္ငံေျမာက္ပိုင္းရွိ ျမန္မာဒုကၡသည္မ်ား ခုိလံႈရာ ဘန္႔မုိင္နားဆြိဳင္ (Ban Mai Nai Soi) ဒုကၡသည္စခန္းသို႔ သြားေရာက္ကာ ဆက္လက္၍ ကူညီႏိုင္ေရးအတြက္ အဓိက အလႉရွင္မ်ားႏွင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံအၾကား ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ေရး ေဆြးေႏြးသြားမည္ ျဖစ္သည္။
ထိုင္းအစိုးရ တာဝန္ရွိသူမ်ားႏွင့္ လူသာခ်င္းစာနာမႈ အကူအညီေပးသည့္ ကိစၥရပ္မ်ားကို ေဆြးေႏြးမည့္အျပင္ အဓမၼလုပ္အားေပး ေစခိုင္းခံရသူမ်ား၊ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ အျမတ္ထုတ္ ေစာ္ကားခံရသူမ်ားႏွင့္ အတင္းအက်ပ္ ေတာင္းရမ္းေစခိုင္း ခံရသူမ်ားျဖစ္ေသာ ကေလးမ်ားႏွင့္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား ထားရွိရာ ဘန္ေကာက္ၿမ့ဳိရွိ ေဂဟာတခုသို႔လည္း သြားေရာက္ၾကည့္ရႈမည္။
ထို႔ျပင္ သူမသည္ ထိုင္းႏိုင္ငံေျမာက္ပိုင္း ခ်င္းမိုင္ၿမ့ဳိရွိ ေအ့စ္ (AIDS) ေဝဒနာသည္မ်ားအား အဓိက ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေနေသာ ေဆး႐ံုသို႔လည္း သြားေရာက္ဦးမည္။ ထိုေဆး႐ံုသည္ ျပင္သစ္ သုေတသနႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး ဌာနမွ HIV ဗိုင္းရပ္စ္ပိုး မိခင္မွ ကေလးသို႔ ကူးစက္ျခင္းဆိုင္ရာ တားဆီးကာကြယ္ေရး သုေတသနစီမံကိန္း ျပဳလုပ္ေနရာ ေဆး႐ံုျဖစ္သည္။
ရာမာရာဒီသည္ ထိုင္းႏိုင္ငံ လူ႔အခြင့္အေရး ကာကြယ္သူမ်ားႏွင့္ ေတြ႔ဆံုရန္လည္း စီစဥ္ထားေသးသည္။
REF: မဇၩိမ
Read More...
Collapse...
နန္းေဒ၀ီ
ၾကာသပေတးေန႔၊ မတ္လ 12 2009
နယူးေဒလီ။ ။ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား ျပန္လႊတ္ေရးသည္ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ အဓိကျဖစ္သည္ဟု ထိုင္းအေျခစိုက္ ျမန္မာအတိုက္အခံမ်ားက ယေန႔ ေျပာဆိုသည္။
ျမန္မာ စစ္အစိုးရအေနျဖင့္ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး လမ္းေၾကာင္းကုိ ေဖာ္ေဆာင္ရာတြင္ အဓိကႏွင့္ အေရးၾကီးဆံုးအျဖစ္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား လႊတ္ေပးေရးသည္ ပထမဦးဆံုး ေျခလွမ္းျဖစ္ေၾကာင္း သူတို႔က ေျပာဆိုၾကသည္။
“၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ မတိုင္ခင္ စစ္အစိုးရအေနနဲ႔ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး၊ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ ျဖစ္ထြန္းေရး ေျခလွမ္းလွမ္းေနတယ္လို႔ ေျပာေနခ်ိန္မွာ စစ္အစိုးရက ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ လႊတ္ေပးရမွာက ပထမဦးဆံုးနဲ႔ အေရးၾကီးဆံုး အေၾကာင္းအရာပါ” ဟု ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေရးအသင္း (ျမန္မာႏုိင္ငံ) - ေအေအပီပီ မွ အေထြေထြ အတြင္းေရးမႉး ဦးတိတ္ႏိုင္က မဇၥ်ိမကို ေျပာသည္။
ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ၂၀၀၀ ေက်ာ္ ထိန္းသိမ္းခံရဆဲျဖစ္ေၾကာင္း ေအေအပီပီ စာရင္းအရ သိရသည္။
မနက္ျဖန္မွ စတင္ကာ ေအေအပီပီႏွင့္အတူ ထုိင္းႏိုင္ငံအေျခစုိက္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ဒီမိုကရက္တစ္ အင္အားစု - အက္ဒီဘီက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ား လႊတ္ေပးရန္ လက္မွတ္ေရးထိုး လႈံ႔ေဆာ္မည့္ ႏိုင္ငံတကာဆိုင္ရာ ကင္ပိန္းကို ျပဳလုပ္ၾကမည္။
အက္ဒီဘီ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ ေဒါက္တာႏုိင္ေအာင္က ''ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးကို ေထာင္ထဲမွာ ဓားစာခံလုပ္ၿပီး ေဆြးေႏြးတယ္ဆိုတာ မျဖစ္သင့္ဘူး။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အပါအ၀င္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားေတြဟာ အာဏာကို မက္ေမာတာမ်ဳိး လံုး၀ မရွိဘဲနဲ႔ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ျပႆနာေတြကို ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ေျဖရွင္းခ်င္တဲ့ သူေတြပါ။ တိုင္းျပည္မွာ ေရရွည္ျဖစ္လာမယ့္ အေရးေတြကို ေမွ်ာ္ကိုးၿပီး ႏိုင္ငံေရးျပႆနာေတြကို ႏိုင္ငံေရးအရ ေျဖရွင္းမယ္ဆိုရင္ ဒီလိုလူမ်ဳိးေတြကို ေထာင္ထဲမွာ မထားဘဲနဲ႔ လႊတ္ေပးမယ္ဆိုရင္ ပိုထိေရာက္ပါတယ္'' ဟု ေျပာသည္။
အက္ဒီဘီသည္ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအေရး လႈပ္ရွားေနသည့္ အတိုက္အခံအဖဲြ႔ ၇ ဖဲြ႔ျဖင့္ စုေပါင္းထားသည့္ အင္အားစုျဖစ္သည္။
ကင္ပိန္ကို ေမလ ၂၄ ရက္ေန႔တြင္ အဆံုးသတ္ကာ၊ လက္မွတ္ေပါင္း ၈၈၈၈၈၈ ရရွိရန္ ျပဳလုပ္မည္ဟု ဦးေဆာင္သူမ်ားက ဆုိသည္။
ကင္ပိန္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ထိုင္းႏုိင္ငံ ဘန္ေကာက္ရွိ ႏိုင္ငံျခားသတင္းေထာက္႐ုံးတြင္ ေဒသခံ မီဒီယာမ်ား၊ ႏိုင္ငံျခားသား သတင္းေထာက္မ်ား ပါ၀င္သည့္ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲ လုပ္မည္ျဖစ္ကာ၊ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ား၏ ဘ၀သ႐ုပ္ေဖာ္ခ်က္မ်ား၊ ဓာတ္ပံုျပပြဲမ်ားပါ ျပသသြားမည္။
မနက္ျဖန္ မတ္လ ၁၃ ရက္ေန႔သည္ “ျမန္မာ့လူ႔အခြင့္အေရးေန႔” ၂၁ ႏွစ္ေျမာက္ေန႔ႏွင့္ တိုက္ဆိုင္ေနသည့္အျပင္၊ ကင္ပိန္းအဆံုးသတ္ ၂၄ ရက္ေန႔သည္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား အက်ယ္ခ်ဳပ္သက္တမ္း ျပည့္ၿပီး လြတ္ရက္ေစ့ရမည့္ ေန႔ျဖစ္သည္။
လက္မွတ္မ်ားကိုမူ ကုလ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ မစၥတာ ဘန္ကီမြန္းထံ ေပးပို႔သြားမည္ဟု သိရသည္။
ၿပီးခဲ့သည့္ ေဖေဖာ္၀ါရီလတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရး အထူးကိုယ္စားလွယ္ မစၥတာ ကြင္တားနား၏ ၆ ရက္ၾကာ ျမန္မာျပည္ ခရီးစဥ္အတြင္း ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားတခ်ဳိ႕ႏွင့္ ေတြ႔ဆံုခဲ့သည္။
ထိုလ ၂၁ ရက္ေန႔တြင္မူ ျမန္မာစစ္အစိုးရက ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ေရး ပါ၀င္ႏိုင္ရန္အတြက္ ရည္ရြယ္သည္ဟု ဆုိကာ ျမန္မာႏိုင္ငံ အက်ဥ္းစခန္းမ်ားမွ အက်ဥ္းသား ၆၃၁၃ ဦးကို လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ ေပးခဲ့ရာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ၃၀ ဦးခန္႔သာ ပါ၀င္ခဲ့သည္။
REF: မဇၩိမ
Read More...
Collapse...
ဖနိဒါ
ဗုဒၶဟူးေန႔၊ မတ္လ 11 2009
ခ်င္းမုိင္ (မဇိၩမ)။ ။ ကရင့္အမ်ဳိးသား အစည္းအ႐ံုး ေခါင္းေဆာင္ေဟာင္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္ၾကီး ေစာဘုိျမ (ကြယ္လြန္) ၏ အငယ္ဆံုးသား ဗုိလ္ၾကီး ေစာေနစုိးျမသည္ ေနျပည္ေတာ္ရွိ ျမန္မာ စစ္ေခါင္းေဆာင္ တဦးႏွင့္ သြားေတြ႔သျဖင့္ အဖဲြ႔မွ ထုတ္လုိက္ေၾကာင္း ေကအန္ယူ ေျပာဆိုခ်က္အရ သိရသည္။
ေကအန္ယူမွ ခဲြထြက္ခဲ့သည့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ထိန္ေမာင္ ဦးေဆာင္သည့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ရယူသည့္ အဖဲြ႔ႏွင့္အတူ ေနျပည္ေတာ္မွ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲျမင့္ထံ သြားေတြ႔ခဲ့သျဖင့္ ေကအန္ယူ၏ တပ္မေတာ္ျဖစ္သည့္ ကရင္အမ်ဳိးသား လြတ္ေျမာက္ေရး တပ္မေတာ္ (ေကအန္အယ္ေအ) မွ တပ္ခဲြမႉးတဦးျဖစ္သည့္ သူ႔ကုိ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ပတ္ခန္႔က ထုတ္ပယ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
“သူ႔ကုိ ထုတ္လုိက္တာ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ရွိၿပီ။ တပ္က ထုတ္ထားၿပီးၿပီ။ သူ႔အေဖက အစဥ္အလာ ရွိခဲ့တာေပါ့။ သူ႔အေဖက တမ်ဳိးေပါ့ေလ။ သူ႔ကုိ အခု ေကအန္ယူကလည္း ထုတ္လုိက္တယ္။ ေကအန္အယ္ေအ ကလည္း ထုတ္လုိက္တယ္။ သူက ရန္သူ႔ လက္ကုိင္တုတ္ေတြနဲ႔ သြားေပါင္းတယ္။ ဒါ သိစၥာေဖာက္ေပါ့။ အေဖေကာင္းတုိင္း သားမေကာင္းဘူးေပါ့ေနာ္” ဟု ေကအန္ယူ ဒု-ဥကၠ႒ ပဒို ေဒးဗစ္တာကေပါက ေျပာသည္။
ၿပီးခဲ့သည့္လ ၁၅ ရက္ေန႔တြင္ ကရင္ျပည္နယ္သို႔ လာေရာက္ေနသည့္ ကုလလူ႔အခြင့္အေရး ကိုယ္စားလွယ္ မစၥတာ ကြင္တားနားထံ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ထိန္ေမာင္အဖြဲ႔က သြားေရာက္ ေတြ႔ဆံုရာ ေစာေနစုိးျမ လုိက္ပါသြားၿပီးေနာက္ ေနျပည္ေတာ္္တြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲျမင့္ႏွင့္ ေတြ႔ခဲ့သည့္ သတင္းမ်ား ရရွိခဲ့သည္ဟု ေကအန္ယူက ေျပာသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ထိန္ေမာင္ ဦးစီးေသာ အဖြဲ႔သည္ ၂ဝဝ၇ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ ေကအန္ယူမွ ခြဲထြက္ကာ နအဖ စစ္အစိုးရႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရယူၿပီး ေကအင္ယူ-ေကအင္အယ္ေအ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေကာင္စီကုိ ဖြဲ႔စည္းခဲ့သည္။
ေကအန္ယူသည္ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ ရရွိေရးအတြက္ ျမန္မာစစ္အစိုးရ အဆက္ဆက္ကို ႏွစ္ေပါင္း ၆ဝ ေက်ာ္ တိုက္ပြဲဝင္ေနသည့္ အေရွ႔ေတာင္အာရွတြင္ သက္တမ္းအၾကာဆံုး အဖြဲ႔ျဖစ္သည္။
REF: မဇၩိမ
Read More...
Collapse...
Monday, 09 March 2009 ဟန္ေလး 
REF: ဧရာဝတီ
Read More...
Collapse...
Tuesday, March 03, 2009
မစၥတာဂမ္ဘာရီကို နအဖကပဲ ဖိတ္ေခၚ၊ ဖိတ္ေခၚ ... ၊ ဒါမဟုတ္ မစၥတာဂမ္ဘာရီကပဲ လာခ်င္လို႔ နအဖက လက္ခံလိုက္ရတာပဲဆိုဆို ဒီပုဂၢိဳလ္ ဗမာျပည္ကိုေရာက္လာတာ ဒီအေခါက္ပါနဲ႔ပါဆိုရင္ ခုႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္ရွိခဲ့ပါျပီ။ ဂမ္ဘာရီရဲ႕ခရီးစဥ္ၿပီးဆုံးတိုင္း ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရး ျပႆနာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာေတြမ်ား အက်ိဳးထူးရွိခဲ့ပါသလဲ။ ... ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းတခုေတာ့ က်န္ရစ္ခဲ့တတ္ပါတယ္။
ဒီေမးခြန္းရဲ႔ အေျဖကိုေတာ့ ႏိုင္ငံေရးပါတီ အဖြဲ႔အစည္းတိုင္း၊ ႏိုင္ငံေရးစိတ္ဝင္စားသူတိုင္္းဟာ ကိုယ္နဲ႔သက္ဆိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးရပ္တည္ ခ်က္ကေနၿပီး ေျပာဆိုေဝဖန္ ၾကေပလိမ့္မည္။ တူညီေသာအသံမ်ား၊ ကြဲျပားျခားနားေသာအသံမ်ားကို ၾကားသိရမည္။ ၾကားသိခဲ့ရၿပီ။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ထိုအသံမ်ားျဖင့္ မ်က္ေမွာက္ဗမာျပည္ရဲ႕ လက္ေတ႔ြႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္းကိုေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆုံး ေဖာ္ရႉိးတာ လုပ္ ၾကေပလိမ့္မည္။
မစၥတာဂမ္ဘာရီ ဗမာျပည္သို႔လာေရာက္ခဲ့တိုင္း က်ေနာ္တိုမသိႏိုင္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးသူ႔မွာ ပါလာပါလိမ့္မည္။ သူ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ ေတြနဲ႔ သက္ဆိုင္သည္ျဖစ္ေစ၊ မသက္ဆိုင္သည္ျဖစ္ေစ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးေလာကကို ကိုယ္စားျပဳသူမ်ားကိုေတာ့ ေတြ႔ဆုံစကားေျပာဆို တာ၊ ဘက္အသီးသီးရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးအျမင္အယူအဆေတြကို ၾကားနာရတာေတြကိုေတာ့ မုခ်လုပ္ရမွာပါပဲ။ ေျပာဆိုတာ ၊ နားေထာင္တာ ၿပီးမွပဲ သူ နားလည္ခ်င္သလို နားလည္ယူသြားပါလိမ့္မည္။ တကယ္ေတာ့ မစၥတာဂမ္ဘာရီလာေရာက္ျခင္း၊ မလာေရာက္ျခင္းသည္ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရး ျပႆနာေျဖရွင္းေရးတြင္ ေသာ့ခ်က္က်တဲ့ အေရးပါမႈေတာ့ မဟုတ္ႏိုင္ပါ။ သို႔ေပမဲ့လည္း ျပႆနာေျဖရွင္းေရးတြင္ ျပင္ပအေၾကာင္းအခ်က္မ်ားစြာထဲက အခ်က္အလက္ တခုအျဖစ္နဲ႔ေတာ့ ပါဝင္ႏိုင္ပါေသးတယ္။
မစၥတာဂမ္ဘာရီရဲ႕ ခရီးစဥ္တိုင္းမွာ မုခ်ၾကားရမည့္ အသံမ်ားအနက္ ဗမာျပည္မွာ ယခုအထိ မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္ႏိုင္ေသးတဲ့၊ အဓိက ႏိုင္ငံေရးအုပ္စုႀကီးႏွစ္ခုျဖစ္တဲ့ နအဖ စစ္အုပ္စုရဲ႔အသံနဲ႔ ဒီ/ခ်ဳပ္ တို႔ရဲ႔အသံကိုေတာ့ အထူးအာရုံစိုက္ နားစြင့္မိၾကပါလိမ့္မည္။ ဂမ္ဘာရီနဲ႔ အခါအားေလ်ာ္စြာ ေတြ႔ဆုံခြင့္ရလိုက္တဲ့ အုပ္စုငယ္၊ အဖြဲ႔ငယ္ေလးေတြေတာ့ရွိပါရဲ႕။ သူတို႔ရဲ႕အသံေတြကိုလဲၾကားမိပါရဲ႔။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ ပါးစပ္ဖ်ားကထြက္တဲ့ အသံဆိုတာကလည္း နအဖရဲ႕ အယူအဆ၊ အေတြးအေခၚကို သံေယာင္လိုက္ၿပီး လိုက္ေျပာေနတာျဖစ္လို႔ ထူးျခား ခ်က္ စာရင္းကေန ဖယ္ခ်န္ထားရင္ရတယ္။ နအဖ ဟာ သူ႔ရဲ႕ အစြယ္အပြားေတြနဲ႔ သူရင္းငွားေတြကို ပြဲထုတ္ၿပီး ဂမ္ဘာရီကို မ်က္လွည့္ျပ ထားလို႔ပါပဲ။
ဒီတေခါက္ ဂမ္ဘာရီခရီးစဥ္အတြင္းက အဓိကက်တဲ့ ႏိုင္ငံေရးအုပ္စုႀကီးႏွစ္ခုျဖစ္တဲ့ နအဖစစ္အုပ္စုရဲ႔အသံနဲ႔ ဗမာျပည္၊ ျပည္သူ႔မ်ားရဲ႕ ဒီမိုကေရစီေရးလႈပ္ရွားမႈကို ေရွ႔တန္းကဦးေဆာင္ၿပီး ရုန္းကန္ခ်ီတက္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္တို႔ရဲ႕ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ရွိေနေသးတဲ့ အသံမ်ားကို အထူးအာရုံစိုက္္ကာ နားလည္မႈယူၾကည့္ဖို႔ လိုအပ္လာပါၿပီ။ မၾကာမွီ ႏွစ္ပါတ္ေက်ာ္ေလာက္ကမွ ေျပာဆိုသြား တဲ့ အသံမ်ားကို ၾကားသိခဲ့ၾကတာနဲ႔ တၿပဳိင္နက္တည္းမွာပဲ ဗမာျပည္ႏို္င္ငံေရးရဲ႕ တကယ့္ပကတိ ျဖစ္တည္ေနမႈေတြက ဘာလဲဆိုတာ ကိုလည္း စဥ္းစားမိၾကလိမ့္မည္ဟု ယူဆရပါတယ္။
ဗမာျပည္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးျပႆာနာ ေျဖရွင္းေရးလို႔ ေျပာၾကမယ္ဆိုရင္ပဲ ျပႆနာေတြက အေထြးလိုက္ ေပၚထြက္လာပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီျပႆ နာေတြကို အစီအစဥ္လိုက္၊ အဆင့္လိုုက္ ေျဖရွင္းႏိုင္မွသာ ရႏိုင္လိမ့္မည္ဟု ထင္ျမင္ယူဆမိတယ္။ လက္ငင္းျပႆနာရဲ႔ လုပ္ငန္းတာဝန္ မွာ ဒီႏိုင္ငံေရးအုပ္စုႀကီး ႏွစ္ခုၾကားမွာ တည္ရွိေနဆဲ၊ ဖုန္းကြယ္လို႔မရႏိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာမ်ားကို ဦးစြာေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းႏိုင္ ေရးဟာ အေရးႀကီးဆုံးနဲ႔ အဓိကအက်ဆုံးျဖစ္တယ္။ လက္ေတြ႔ရင္ဆိုင္ေနရေသာျပႆနာသည္ ဗမာျပည္ရဲ႕ ဒီမိုကေရစီေရး၊ အမ်ိဳးသား ေသြးစည္းညီညြတ္ေရး၊ တိုင္းျပည္တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေရး ... စတဲ့ ျပႆနာေတြနဲ႔ တိုက္ရိုက္ဆက္ႏႊယ္ေနလို႔ပါပဲ။ ဒါဟာ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံ ေရးရဲ႕ ပကတိျဖစ္တည္ေနတဲ့အရာ ကိစၥမ်ားျဖစ္တယ္။ ဒါဟာ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးရဲ႔ ရီယာယ္လတီ အေျခအေနမ်ား ျဖစ္တယ္။
ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးရဲ႔ ပကတိအေျခအေန ဒါမွမဟုတ္ ရီယာယ္လတီကို ၾကည့္ျမင္ၿပီး ေကာက္ခ်က္ခ်တာ၊ သုံးသပ္ၾကတာကအစ၊ လုပ္ငန္း စဥ္ေရးဆြဲထားၾကတဲ့အထိ ဂမ္ဘာရီရဲ႕ ခရီးစဥ္ထဲမွာ ပိုၿပီးအသံက်ယ္က်ယ္ၾကားရပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ္စားျပဳႏိုင္ငံေရးကို ပဲ့တင္ရိုက္ခတ္ လာတဲ့ အသံေတြကို နားေထာင္ရုံနဲ႔ မလုံေလာက္ႏိုင္။ ထိုအသံေတြက ဘာကိုကိုယ္စားျပဳေျပာဆိုေနတာလဲ။ ျပႆနာမ်ားအေပၚ ဘယ္္ လိုႏိုင္ငံေရး ရပ္တည္မႈ သေဘာထားရွိေနလဲ၊ ဘာအျမင္နဲ႔ၾကည့္ျမင္နားလည္ထားတာလဲ၊ ဘယ္္နည္းနာမ်ားကိုစြဲကိုင္ အသုံျပဳေနၾက သလဲ။ ... ဆိုတာကိုေတာ့ ႏိုင္ငံေရးပါတီအသီးသီးရဲ႕ လက္ေတြ႔ျပဳမႈ ေဆာင္ရြက္ခ်က္္မ်ားျဖင့္ အကဲခတ္မွသာ မွန္ကန္သင့္ေတာ္ပါလိမ့္ မည္။ ဒီလိုမွသာ ဘယ္သူက ဘယ္လို ႏိုင္ငံေရးအမ်ိဳးစားကို ကိုယ္စားျပဳေျပာဆို၊ လုပ္ကိုင္ေနတယ္ဆိုတာ လက္ၫွိဳးထိုးေထာက္ျပႏိုင္မွာ ျဖစ္တယ္။
မစၥတာဂမ္ဘာရီရဲ႕ ေနာက္ဆုံးလာေရာက္ခဲ႔တဲ့ ခရီးစဥ္မတို္င္ခင္ကတည္းက ဒီ/ခ်ဳပ္ဟာ သူ႔ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္းစဥ္ေတြကို ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဆိုခဲ့တာေတ႔ြရတယ္။ ဂမ္ဘာရီေရာက္လာၿပီး ေတြ႔ဆုံခြင့္ရတဲ့ အခါမွာေတာ့ သူ႔သေဘာထားမ်ားကို ရွင္္းရွင္းလင္းလင္း ေဖာ္ထုတ္ လာပါၿပီ။ ဒီ သေဘာထားေတြဟာ ဒီ/ခ်ဳပ္ ရဲ႕ လတ္တေလာလုပ္ငန္းစဥ္ျဖစ္တယ္ဆိုတာမ်ိဳး ေျပာဆိုလာတာကိုလည္း က်ေနာ္တို႔ ၾကားသိ ခဲ့ရၿပီ။ အဲဒီလုပ္ငန္းစဥ္မွာ ပါရွိတဲ့ အခ်က္ (၄ ) ခ်က္ - ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားအားလုံးလြတ္ေပးေရး၊ ျပည္သူ႔လြတ္ေတာ္ေခၚယူေပးေရး၊ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာ ရီဗ်ဴးေကာ္မတီဖြဲ႔စည္းေရး၊ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးအေျဖရွာေရး - ျဖင့္ တင္းမာေနတဲ့ မ်က္ေမွာက္ဗမာျပည္ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနကို ထိုးဆြၾကည့္လိုက္တယ္။
ဒီ/ခ်ဳပ္ တင္ျပလာတဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္ကို ေထာက္ခံသူနဲ႔ ကန္႔ကြက္သူမ်ား ခ်က္ခ်င္းပဲ ေပၚထြက္လာပါတယ္။ ေထာက္ခံသူအမ်ားစုကေတာ့ ဗမာျပည္ ျပည္သူေတြြရဲ႕ ဒီမိုကေရစီေရးကို အစဥ္တစိုက္ ရုန္းကန္ၿပီး အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနသူေတြျဖစ္ၾကၿပီး၊ ကန္႔ကြက္ေျပာဆိုေန သူေတြကေတာ့ လက္ရွိအာဏာခ်ဳပ္ကိုင္ထားတဲ့ နအဖစစ္အုပ္စုနဲ႔ သူ႔အစြယ္အပြားမ်ားျဖစ္ၾကတယ္ဆိုတာ သိခဲ႔ၾကၿပီးအတိုင္းပါပဲ။
နအဖ စစ္အုပ္စုက ဒီ/ခ်ဳပ္ရဲ႕ တင္ျပခ်က္တိုင္းကို ခါးခါးသီး ပယ္ခ်ခဲ့တာက ဒီတႀကိမ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ (၁၉၉ဝ) ခုႏွစ္ ေမ ေရြးေကာက္ ပြဲမွာ ဒီ/ခ်ဳပ္ ကို ျပည္သူလူထုက သူတို႔ကိုယ္စား တိုင္းျပည္ကို စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ အာဏာအပ္္ႏွင္းေၾကာင္း ဆႏၵမဲေပးၿပီး ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။ ဒီ/ခ်ဳပ္ က (၉ဝ) ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ မဲအျပတ္အသတ္ႏိုင္ခဲ့့တယ္။ ဒါကတကယ့္ပကိအေျခအေနပါ။ တကယ့္အမွန္တရားပါ။ စစ္အုပ္စု က တကယ့္ ပတိအေျခအေနကို ျငင္းပယ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီကစတင္ခဲ့တဲ့ ျငင္းပယ္ျခင္းဟာ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ျပည့္ေတာ့မွာပါ။ အႏိုင္ရ ဒီ/ခ်ဳပ္ အေပၚ စစ္အုပ္စုဟာ မေၾကမခ်မ္းျဖစ္ခဲ႔ၿပီး အညႈိးတႀကီးနဲ႔ လက္တုန္႔ျပန္ေနတာ ဒီေန႔ အထိပဲ။ တတိုင္းျပည္လုံး သိတယ္။ အဲဒီက စတင္ခဲ့ တဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအရ မေၾကလည္မႈကေနၿပီး ဗမာျပည္မွာတည္ရွိေနတဲ့၊ မေျဖရွင္းႏိုင္ေသးတဲ့ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာေတြကို နအဖစစ္အုပ္စုက ပိုမို ႀကီးထြား၊ ပိုမိုနက္ရိႈင္းေစလိုက္ေတာ့ တာပါပဲ။
နအဖ စစ္အုပ္စုဟာ တိုင္းျပည္ရဲ႔ တကယ့္ပကတိ အေျခအေနကို မ်က္ကြယ္ျပဳၿပီး၊ သူတို႔ရဲ႔ အာဏာေလာဘေတြကို အေျခခံထားတဲ့ ႏိုင္ငံေရးလုပ္နည္းေတြနဲ႔ စတင္လႈပ္ရွားလာခဲ့တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ (၅) ေက်ာ္ေလာက္က နအဖဟာ ဒီပဲယင္း အေရးအခင္းကို ဖန္တီးၿပီး၊ ဒီ/ခ်ဳပ္ ရဲ႕ႏိုင္ငံေရးကို သင္းသတ္ပစ္ဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ေနာက္ပိုင္း နအဖရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးလုပ္နည္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္ပီး ဗမာျပည္ရဲ႕ေခတ္သစ္သမိုင္း (နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရး၊ အမ်ိဳးသားလြတ္ေျမာက္ေရးသမိုင္း) မွာသက္တမ္းအရွည္ၾကာဆုံး နိုင္ငံေရးပါတီတခု ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္တေယာက္က အဲဒီျဖစ္စဥ္ကို နိဂုံးခ်ဳပ္ၿပီး မွတ္ခ်က္ခ် ေဝဖန္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ “စစ္အုပ္စုရဲ႔ ႏိုင္ငံေရးလုပ္နည္း မွာ သူတို႔တတ္ကြၽမ္းထားတဲ့ စစ္ေရးပရိယာယ္ (D) ငါးလုံးေပၚလစီကို အေျခအေနၾကည့္ၿပီးလုပ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ” ဆိုၿပိး မွတ္ခ်က္ခ်ပါ တယ္။ ထိုေခါင္းေဆာင္က ဆက္လက္ၿပီး ေဝဖန္ခ်က္ေပးထားတာကေတာ့ “စစ္ေရးတြင္ (D) ငါးလုံး ေပၚလစီက်င့္သုံးလွ်င္ ဒါက လုပ္ရုိး လုပ္စဥ္ျဖစ္၍ ကမၻာက၊ ျပည္သူက နားလည္ခြင့္လြတ္သည္။ ႏိုင္ငံေရးတြင္ကား ခြင့္မလႊတ္ၾက၊ ရႈတ္ခ်ၾကသည္” ဆိုတာပါပဲ။
အဲဒီ (D) ငါးလုံးေပၚလစီဆိုတာကေတာ့ ေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္ၿပီး၊ နအဖ စစ္အုပ္စုလုပ္ေနတဲ့ မ်က္ေမွာက္နိုင္ငံေရးလုပ္နည္းေတြနဲ႔ ဆက္စပ္စဥ္းစားလိုက္မည္ဆိုလွ်င္ နအဖ ေျပာေနတဲ့ ရီယာယ္လတီ ဆုိတာကို အၾကမ္းသေဘာေတာ့ ေတြ႔ျမင္ရပါၿပီ။
(၁) deny ( ျငင္းပယ္ပစ္ျခင္း)
- ဥပမာ - ၉ဝ ခုႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲရလာဒ္ကို ျငင္းပယ္ျခင္းမ်ိဳး။
(၂) delay ( အခ်ိန္ဆြဲျခင္း)
- ဥပမာ - ဒိုင္ယာေလာ့ကို ပုံစံမ်ိဳးစုံျဖင့္အခ်ိန္ဆြဲထားျခင္း။ ဒိုင္ယာေလာ့ကို ယတိျပတ္ပစ္ပယ္တာမလုပ္၊ ဆက္သားလြတ္ ( ဗိုလ္ေအာင္ ၾကည္ကို လႊတ္ပီး) စကားေျပာတာကိုပဲ ဒိုင္ယာေလာ့လိုလို ပုံဖ်က္ ေျပာဆိုေနတာမ်ိဳး။
(၃) deceive (လွည့္စားျခင္း)
- နအဖစစ္အုပ္စု အကြၽမ္းက်င္ဆုံးအလုပ္ပါ။ ေအာက္တန္းက်တဲ့နည္း၊ တနပ္စားဥာဏ္နဲ႔ လုပ္ရမယ္ နည္းဆိုလည္းသူတို႔ဝန္မေလးဘူး။ ၿပီးေတာ့မလိမ့္တပါတ္ လုပ္တတ္တဲ့ နည္းမ်ိဳးေတြလဲ ထည္လဲ သုံးတတ္တယ္။ ဥပမာ
- ၉ဝ ခုႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အႏိုင္ရပါတီကို အာဏာလႊဲေပးပီး၊ စစ္တန္းလ်ားျပန္မယ္ ေျပာတာမ်ိဳး။
- ဒီ/ခ်ဳပ္ နဲ႔ ေတာ့ေတြဆုံစကားေျပာဖို႔ ႏႈတ္ အ ေနေပမဲ့ အျခားအင္အားစုေတြနဲ႔ေတာ့ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးတံခါး အၿမဲဖြင့္ထားပါတယ္ ဆိုတဲ့အေျပာမ်ိဳး။
(၄) disrupt (ရႈပ္ေထြးေစျခင္း၊ ကေမာက္ကမျဖစ္ေစျခင္း)
ဒီ/ခ်ဳပ္ အေပၚတေလွ်ာက္လုံး ျပဳမႈလုပ္ေဆာင္ေနတာကို ျမင္ေတြ႔ႏိုင္တယ္။
(၅) destroy (ေခ်မႈန္းပစ္ျခင္း)
- ဒီ/ခ်ဳပ္ ကိုေခ်မႈန္းဖို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ႀကိဳးစားေနတာ၊ သူရဦးတင္ဦးႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔ကို အဖြဲ႔အစည္းမွထုတ္ခိုင္းတာ၊ ေဒၚစုကို လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ဖို႔ႀကိဴးပမ္းအားထုတ္တာ၊ ေခါင္းေဆာင္မႈအဖြဲ႔နဲ႔ အဖြဲ႔အစည္းကင္းကြာသြားေအာင္ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ဖမ္းခ်ဳပ္ထား တာ၊ ပါတီအဖြ႔ဲအစည္းေတြ ရွင္သန္ခြင့္မရေအာင္ ဥပေဒ၊အမိန္႔ေတြနဲ႔ကန္႔သတ္ထားတာ၊ ပါတီအဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ လူထုနဲ႔ကင္းကြာေအာင္ လုပ္တာ၊ အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း သေဘာထားကြဲလြဲသူေတြကို ခြဲထုတ္၊ ဖဲ႔ထုတ္တာ၊ ဒီမိုကေရစီအခြင့္အေရး ေတာင္းဆိုသူေတြကို ႏွစ္ရွည္ လမ်ားေထာင္ခ်ကာ၊ ႏိုင္ငံေရးျပန္ေပးဆြဲမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနတာ ... စတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြက ဒီ/ခ်ဳပ္ ကိုေခ်းမႈန္းေရး လုပ္ေနတယ္ ဆိုတာထင္ရွားလွတယ္။
ဒါေတြကေတာ့ (၉ဝ) ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဒီ/ခ်ဳပ္ က အႏိုင္ရပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ - ဒီ/ခ်ဳပ္ အေပၚတြင္လည္းေကာင္း၊ ဒီမိုကေရစီ ေရးလိုလား ေတာင္းဆိုေနသူမ်ားအားလည္းေကာင္း၊ လူထု၊ လူတန္းစာအသီးသီးဟာ မိမိတို႔နဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ မတရား အလုယက္ခံေနလို႔ ျပန္လည္ရရွိေရး ေတာင္းဆို၊တိုက္ပြဲဝင္ေနသူေတြ အေပၚမွာလည္းေကာင္း နအဖစစ္အုပ္စုဟာ အဲဒီ ေပၚလစီကို ကိုင္စြဲၿပီး ေန,မနား၊ ည,မအား ဖိႏွိပ္,ခ်ိဳးႏွိမ္ေနတာကို ရူးသြပ္ေနသူကလြဲရင္ တတိုင္းျပည္လုံးသိတယ္။ မဆလတပါတီ အာဏာရွင္ စနစ္ကို လူထုကၿဖဳိခ်လိုက္ၿပီးေနာက္၊ တိုင္းျပည္ရဲ႕အာဏာကို စစ္တပ္က အႂကြင္းမဲ့သိမ္းပိုက္လိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ ဗမာျပည္ရဲ႔ တကယ့္အေျခအေနဟာ ယခု တင္ျပခဲ့တဲ့အတိုင္းျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ျဖစ္ေနတယ္။
ဗမာျပည္ရဲ႔ တကယ့္ႏိုင္ငံေရးဘဝ အေျခအေနကို ၾကည့္ၿပီး၊ ခံစားနားလည္ၾကတဲ့ေနရာမွာ တေယာက္နဲ႔တေယာက္နဲ႔၊ အုပ္စုတခုနဲ႔တခု၊ အဖြဲ႔အစည္းတခုနဲ႔တခုမတူညီႏိုင္။ ကြဲျပားျခားနားေနမယ္ဆိုတာ မေျပာလည္းသိႏိုင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ တိုင္းျပည္တခုလုံးရဲ႔ ပင္မလိုအပ္ခ်က္ ျဖစ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီေရး၊ ျငိမ္းခ်မ္းေရႏွင့္ ေသြးစည္းညီၫြတ္ေရး (အမ်ိဳးသားအက်ိဴးစီးပြား) ဆိုတဲ့ ဘုံရပ္တည္ခ်က္ေပၚကေန အစခ်ီၿပီး၊ တကယ့္ပကတိ အေျခအေနကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာၾကရမယ္။ ျပႆနာေတြကို နားလည္ယူတာလုပ္ၾကရမယ္။ ၿပီးေတာ့ သမိုင္းျဖစ္ေပၚ တိုးပြား ေရးအျမင္ ကိုလက္ကိုင္ထားၿပီး လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ျခင္း အားျဖင့္သာလွ်င္ တည္ရွိဆဲျပႆနာမ်ားကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္မွာျဖစ္တယ္။ အခု ေတာ့ လွ်ာအရုိးမရွိတိုင္း ေျပာ, ေျပာေနတဲ့ နအဖရဲ႕ ရီယာယ္လတီ ဆိုတာက ဘယ္, အက်ိဳးစီးပြားေပၚ အေျခခံၿပီး ေျပာေနတာလဲ။ ဘယ္ သူ႔အတြက္ ရီယယ္လတီလဲ။ ဆိုတာ စစ္ေဆး၊ ေမးျမန္းစရာျဖစ္လာပါၿပီ။
နအဖ စစ္အုပ္္စုရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးလုပ္နည္းနဲ႔ တိုင္းျပည္ကို အုပ္စိုးခဲ့တာ ဘယ္အထိျဖစ္ေပၚတိုးပြားေနၿပီလဲဆိုတာ ရွည္ရွည္ေဝးေဝးၾကည့္ ေနစရာမလိုဘူး။ ႏွစ္ (၂ဝ) စာေလာက္ကိုပဲ မ်က္စိကစားၾကည့္လိုက္။ ျပီးေတာ့ မ်က္ေမွာက္ စစ္အုပ္စုရဲ႕ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ပုံေတြနဲ႔ ဆက္စပ္လိုက္။ ဒီအခါမွာ နအဖ ေျပာေျပာေနတဲ့ ရီယာယ္လတီဆိုတဲ႔ အေျခအေနဆိုတာဟာ ဒီယုန္ျမင္လို႔၊ ဒီခ်ဳံထြင္ထားတဲ့၊ နအဖရဲ႕ အာဏာရမက္ေတြကို အေျချပဳဖန္တီးယူထားတဲ့ အေၾကာင္းအခ်က္ေတြျဖစ္တယ္ဆိုတာ ရွင္းရွင္းျမင္ေတြႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့၊ ေၾကာင္ ေတာင္ကန္းသူကေတာ့ ျမင္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အေၾကာင္းကေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ကိုယ္ခံအား (ႏိုင္ငံေရးရပ္တည္ခ်က္) ေၾကာင့္လို႔ပဲ ေျပာရ ေတာ့မွာပဲ။
မဆလ စစ္အုပ္စုလက္ထဲကေနၿပီး၊ အာဏာလြဲေျပာင္းယူခဲ့တဲ့ နဝတ - နအဖ စစ္အုပ္စုရဲ႔ အႏွစ္ (၂ဝ) လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြက သူတို႔ ေျပာဆိုေနတာေတြနဲ႔ ထပ္ထူက်ခဲ့ပါသလား။ လူထုဆႏၵေတြကို ဘယ္ေလာက္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေပးထားသလဲ။ လူထုအက်ိဳးစီးပြား ေတြကို ဘယ္ေလာက္ထိ ျမင့္တက္ေအာင္လုပ္ေပးနိုင္ခဲ့သလဲ။ ... စတဲ့ လက္ေတြ႔က်တဲ့ ေမးခြန္းေတြရဲ႔အေျဖကပဲ တကယ့္ရီယာယ္လတီ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအခ်င္းအရာေတြကို ပီပီျပင္ျပင္ ေဖာ္ျပေပးႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။
အခုတေလာ နအဖစစ္အုပ္စုနဲ႔ သူရဲ႔သူရင္းငွားေတြက ရီယာယ္လီတီဆိုတဲ့ စကားကို တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္သုံးစြဲလာတာကို သတိျပဳမိၾက လိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ နအဖ မီဒီယာ( ေရဒီယို၊ ရုပ္ျမင္သံၾကား၊စာနယ္ဇင္း) မ်ားတြင္ မ်က္စိရႈပ္ေလာက္ေအာင္၊ နားခါးေလာက္ေအာင္ ေရးသား ေျပာဆိုေနတယ္။ ဒီစကားလုံးကို ဘယ္ကာလကစတင္ၿပီး ေပါေပါမ်ားမ်ားသုံးစြဲလာခဲ့သလဲဆိုေတာ့ (၂ဝဝ၈) ခုႏွစ္ေမလတြင္ နအဖ စိတ္တိုင္းက် ေရးဆြဲခဲ့တဲ့ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒကို လူထုဆႏၵခံပြဲျပဳလုပ္ၿပီး အတည္ျပဳခ်က္ ရယူထားၿပီးေနာက္ပိုင္း၊ နအဖအတြက္ စားမဝင္အိပ္မေပ်ာ္ ေလာက္ေအာင္၊ အရူးအမူးလိုခ်င္ေနတဲ့ ရလဒ္ ေပၚထြက္လာၿပီး ေနာက္ပိုင္းကတည္းက ဒီေန႔အထိ ဆိုပါေတာ့။ အဲဒီကစၿပီး ေျခရာေကာက္ၾကည့္ရင္ နအဖ ေျပာ, ေျပာေနတဲ့ ရီယာယ္လတီ ဆိုတာရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ရွင္းစရာမလိုေအာင္ သိျမင္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။
နအဖဟာ သူ အရူးအမူးလိုခ်င္ေနတဲ့ ရလဒ္ကို ဘယ္လို နည္းနာေတြ အသုံးျပဳၿပီးရယူခဲ့သလဲ။ လိုခ်င္တဲ့ရလဒ္ကို ရေအာင္ယူတဲ့ အခါမွာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အာဏာအဝဝကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတဲ့အတိုင္း အာဏာကို ထိထိေရာက္ေရာက္အသုံးခ်ႏိုင္ခဲ့တယ္။ လူထုကို ဘက္ေပါင္းစုံ (နိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး) ကေနၿပီး အၾကပ္ကိုင္ျခင္း၊ ၿခိမ္းေျခာက္ျခင္း၊ ဥပေဒအမိန္႔ေတြ ထုတ္ျပန္ၿပီး ဒီဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒကို ေဝဖန္သူ၊ ဆန္႔က်င္သူေတြကို ဖမ္းဆီးျခင္း၊ ေထာင္ႏွစ္ရွည္ခ်ျခင္း ...စတဲ့ နည္းနာေတြကို အသုံးခ်ခဲ့တယ္။ အသုံးခ်ေနဆဲလည္း ျဖစ္တယ္။ အဲဒီနည္းနာေတြနဲ႔ လူထုေတြရဲ႕ ဆႏၵေတြကို ေသြးေအးေအးနဲ႔ လုယက္ယူႏိုင္ခဲ့တယ္။
အျခားနည္းနာ တခုကေတာ့ ဆႏၵခံယူပြဲနဲ႔တိုက္ဆိုင္ေနတဲ့ကာလမွာအသုံးျပဳခဲ့တဲ့နည္းနာပါ။ (၂ဝဝ၈) ခုႏွစ္၊ ေမလဆန္းပိုင္းက တိုင္းျပည္ အတြက္ အလြန္ေၾကကြဲဖြယ္ အျဖစ္ဆိုးႀကီး တခုၾကဳံေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ အဲဒါက ဗမာျပည္ရဲ႕သမိုင္းမွာ အဆိုးဝါးဆုံးျဖစ္ခဲ့တဲ့ သဘာဝ ေဘး အႏၱရာယ္တခု က်ေရာက္ခဲ့စဥ္ကျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္သူေတြ သိန္းခ်ီၿပီး ေသဆုံးခဲ႔ရတယ္။ သန္းနဲ႔ခ်ီၿပီး အိုးအိမ္မဲ႔ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ တတိုင္း ျပည္လုံးဟာ အဲဒီ အျဖစ္အပ်က္ေၾကာင့္ ပူေဆြးေသာကေတြေရာက္ေနခ်ိန္ ျဖစ္တယ္။ ဒီလို ျပည္သူေတြ ဝမ္းနည္းပူေဆြးျဖစ္ေနခ်ိန္ကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး နအဖက ႏိုင္ငံေရးအျမတ္ထုတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီနည္းနာေတြနဲ႔ သူ႔လိုအပ္ခ်က္ကို အတင္းအဓမၼ ဖန္တီး ယူခဲ့တယ္ဆိုတာ နာက်င္နာက်ည္းစြာ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ၾကရပါတယ္။ အဲဒီအျဖစ္ပ်က္ေတြကို ၾကည့္လိုက္ရင္ နအဖစစ္အုပ္စုဟာ ျပည္သူေတြကို ႏွိပ္ကြပ္ၿပီး၊ အၾကင္နာကင္းမဲ့စြာနဲ႔ သူ႔တို႔ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္လိုက္ၾကတယ္။ ဒီအေၾကာင္းကိစၥရပ္ေတြကိုေတာ့ လူထုေတြရဲ႔ အသိမွာ နာက်င္နာက်ည္းစြာ စြဲက်န္ ေနအုံးမယ္ဆိုတာ သံသယရွိစရာမလိုပါ။
နအဖစစ္အုပ္စုဟာ ရူးမိုက္မႈေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးၿပီးရရွိလိုက္တဲ့ (၂ဝဝ၈) ေမ ရလဒ္ဟာ ဒီပဲယင္းအေရးအခင္း (လက္နက္မဲ့လူထုနဲ႔ ဒီ/ခ်ဳပ္ အဖြဲ႔ဝင္ေတြကို နအဖရဲ႕ လက္ကိုင္ဒုတ္ေတြက အၾကမ္းဖက္ၿပီး ညတိုက္ပြြဲျဖင့္ ေခ်မႈန္းခဲ့ၾကတယ္။ ဒီအေရးအခင္းမွာ လူထုေတြနဲ႔ ဒီ/ခ်ဳပ္ အဖြဲ႔ဝင္ေတြရဲ႕ အသက္ေတြ၊ ေသြးေတြ၊ဘဝေတြစြန္႔လြတ္ခဲ့ရတယ္၊ စြန္႔လြတ္ေနရဆဲလည္းျဖစ္တယ္) ဖန္တီးၿပီး ေပၚထြက္လာတဲ့ နအဖရဲ႕လမ္းျပေျမပုံ ေရွ႕ဆက္ သြားေရးကို လမ္းပြင့္သြားေစဖို႔ အေရးႀကီးအခ်က္ ျဖစ္သြားေစခဲ့တယ္။ “သူခိုးေရႊရ၊ တျပျပ” ဆိုသလို နအဖဟာ လုယက္ယူထားတဲ့ အဲဒီ ရလဒ္ကို ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအဝိုင္းနဲ႔ ျပည္တြင္းကလူထုကို လွည့္စားဖို႔ တကယ့္ရီယာယ္လတီ ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ အနားသတ္ေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္။
လုယက္ပါရလဒ္ကို အသုံးျပဳၿပီး (၂ဝ၁ဝ) ကို ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ ေန႔မအား၊ ညမနား ျပင္ဆင္ေနတယ္ဆိုတာလည္း အားလုံးခံစားမိ ၾကမွာပါ။ (၂ဝ၁ဝ) ေရြးေကာက္ပြဲကို နအဖ စစ္အုပ္စုဟာ လြယ္လြယ္နဲ႔ ေက်ာ္ႏိုင္လိမ့္မယ္လိ္ု႔ သူလဲထင္ထားပုံမရသလို၊ ျပည္သူလူထု ကလည္း သူကို လြယ္လြယ္နဲ႔ေက်ာ္ျဖတ္ခြင့္မေပးဘူးဆိုတာတို႔ဟာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ တကယ့္ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနပါ။
ဒီအေျခအေနကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္ဖို႔ နအဖဟာ အေရးႀကီး ႏိုင္ငံေရးျပႆနာမ်ားကို မုခ်ကိုင္တြယ္ရေတာ့မွာပါ။ ၉ဝ ခုႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္ကို ဘယ္လိုသေဘာထားမလဲ။ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးလုပ္ထားတဲ တိုင္းရင္းသား ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုေတြကို ဘယ္လိုသေဘာ ထားမလဲ။ ... စတဲ႔ ျပႆနာေတြက သူတို႔ကို အိပ္မက္တေစၦအျဖစ္နဲ႔အေျခာက္ခံေနရဆဲ။ ဒါေပမဲ႔ ဘာမွမမႈသလို႔အိေျႏၵႀကီးတခြဲသားနဲ႔ ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ (၂ဝ၁ဝ) ကို ေဘးကင္း၊ ရန္ကင္းေက်ာ္လႊားႏိုင္ဖို႔အတြက္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကို ရက္ရက္ စက္စက္ ေထာင္နွစ္ရွည္ခ်ျပ ေနတာမိ်ဳး လုပ္ျပေနရတယ္။ တဖက္ကလည္း ဒုစရိက္မႈနဲ႔ ေထာင္က်ေနတဲ့ အက်ဥ္းသားေတြကို ဟန္ျပ ဂရုဏာနဲ႔ လြတ္ျပၿပီး ႏိုင္ငံေရးအျမတ္ထုတ္ေနတာေတြကိုလည္း ေတြ႔ၾကပါလိမ့္မယ္။
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ နအဖစစ္အုပ္စုဟာ လုယက္ပါရလဒ္ကို တကယ့္ရီယယ္လတီအျဖစ္ ထင္မွတ္ၿပီး (၂ဝ၁ဝ) ကို ေက်ာ္ျဖတ္ဖို႔ ရွိသမွ် အားေတြနဲ႔ မီးကုန္ယမ္းကုန္ မိုက္ကန္းဖို႔ျပင္ဆင္ေနတယ္။ တျပဳိင္နက္တည္းမွာ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေဆာင္သူေတြကို အက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲမွာ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒါဏ္ေတြခ်မွတ္ၿပီး ႏွိပ္ကြပ္၊ေခ်မႈန္းထားတယ္။ အဲဒီ အေျခအေနကိုပဲ နအဖက တကယ့္ အေျခအေန ၊ ရီယာယ္လတီ လို႔ေျပာေနတာပါ။
(၂ဝ၁ဝ) ကို နအဖ က အေႏွာက္အယွက္ အဟန္႔အတားမရွိသာ ေက်ာ္သြားႏိုင္ရင္ သူစိတ္တိုင္းက်ေရးဆြဲထားတဲ့၊ ေလတိုးေပါက္ မရွိ ေအာင္ ေရးဆြဲထားတဲ့ နအဖရဲ႔ ဖြဲ႔အုပ္ခ်ဳပ္ပုံအေျခခံဥပေဒဟာ က်ားေသကို အသက္သြင္းလိုက္သလို ရွင္သန္လာပါလိမ့္မည္။ ဘာဆက္ျဖစ္လာမလဲဆိုေတာ့ - နအဖစစ္အုပ္စုရဲ႕ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ပုံစံတမ်ိဳးနဲ႔ အတည္ျပဳလက္ခံေပးလိုက္ရတာမ်ိဳး လုပ္ေပးေတာ့ ရမယ္။ စစ္အုပ္စုနဲ႔ သူ႔အေပါင္းပါ လူတစုရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးအရ ဖိႏွိပ္မႈေတြကို ခြင့္ျပဳေပးရေတာ့ရမယ္။ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးနယ္ပယ္ အသီး သီးမွာ လက္ဝါးႀကီးအုပ္ေသြးစုတ္တာ၊ ခ်ဳပ္ခ်ဳယ္ကန္႔သတ္တာေတြကို ေခါင္းငုံ႔ခံေပးရေတာ့မယ္။ တနည္းေျပာရင္ ျပည္သူလူထုဟာ စစ္ကြၽန္ဘဝနဲ႔ အျမဲတေစေနထိုင္ဖို႔ ကိုယ့္ေျခ , လက္ေတြကို တုတ္ေႏွာင္ေပးလိုက္ရေတာ့မယ့္ အေျခအေနမ်ိဳးပါ။ ဒါေတြကမုခ်ျဖစ္လာမဲ႔ အရာေတြပါ။ ျပီးေတာ့ တိုင္းျပည္ရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာ အဆင့္အတန္းကိုလည္း ျပန္လည္ဆန္းစစ္ၿပီး၊ ဘယ္လိုျဖစ္လာမလဲဆိုတာကို ေတြးၾကည့္ လိုက္မယ္ဆိုရင္ ...
မဆလ စစ္အုပ္စု လက္ထက္မွာေတာ့ ဒီလိုထင္ေယာင္မွားမႈေတြနဲ႔ပဲ တိုင္းျပည္ဟာ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆုံးႏိုင္ငံျဖစ္ခဲ႔တယ္။ နအဖ ရဲ႕ အႏွစ္ (၂ဝ) ကိုၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ - တိုင္းျပည္ရဲ႔ပကတိအေျခအေနဟာ ဘာျဖစ္ေနသလဲ - မဆလ လုပ္ခဲ့တဲ့စံခ်ိန္ကို ခ်ိဳးဖို႔လုပ္ေနၿပီ။ က်ရႈံးႏိုင္ငံ (Failed State) ျဖစ္ခဲ့ဘူးတဲ့ ကေမၻာဒီးယား၊ ဆီရီယာလီယြန္၊ ေဟတီႏိုင္ငံ၊ ဆိုမာလီယားနိုင္ငံမ်ားရဲ႕ အေျခအေနေရာက္ဖို႔ (၇၅)% ေလာက္ေတာ့ခရီးေပါက္ေနၿပီ။ (၂ဝ၁ဝ) ကို ေက်ာ္သြားမယ္ဆိုရင္ ဗမာျပည္ဟာ အဲဒီလိုက်ရႈံးႏိုင္ငံေတြလိုျဖစ္ဖို႔ ႀကိမ္းေသေနၿပီ ဆိုတာကိုေတာ့ နအဖ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကို သတိေပးလိုက္ပါမယ္။
တိုင္းျပည္က က်ရႈံးနိုင္ငံျဖစ္ဖို႔ ေျခတဖက္ကြၽံဝင္ေနၿပီျဖစ္ေပမယ့္၊ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ စစ္အုပ္စုနဲ႔အေပါင္းပါေတြကေတာ့ ေလတိုက္ တိုင္းအက်ိဳးစီးပြားေတြ တိုးတက္ေနလိုက္တာကလည္း ဒီႏွစ္(၂ဝ)အတြင္းမွာပဲ ဆိုတာ ျပည္သူေတြသိေနၾကတယ္။
နအဖ စစ္အုပ္စုဟာ အဲဒီအေျခအေန ျဖစ္တည္လာဖို႔ ႏွစ္(၂ဝ)လုံး၊ ဂုဏ္သိကၡာမဲ့စြာနဲ႔ ေန႔မနား၊ ညမအား လုံးပန္းလာခဲ့တာ အခုေတာ့ သူလိုခ်င္တဲ႔ အေျခအေနေရာက္လာၿပီလို႔ ထင္မွတ္ေနပုံရတယ္။ အဲဒီထင္ေယာင္မွားမႈေတြကိုပဲ တကယ္ရီယာယ္လတီဆိုၿပီး လူထုကို ဇြတ္အဓမၼ လက္ခံ ခိုင္းေနတာပါ။
ဒါေၾကာင့္ နအဖ စစ္အုပ္စုေျပာ , ေျပာေနတဲ့ တကယ့္အျဖစ္မွန္ ရီယာယ္လတီဆိုတာက စစ္အုပ္စုရဲ႔ ႏွစ္(၂ဝ ) အတြင္းျဖစ္တည္လာခဲ႔တဲ့၊ လုယက္သိမ္းပိုက္ထားတဲ့ (နိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး) အကိ်ဳးစီးပြားမ်ားကို ထိန္းသိမ္းေရး၊ တိုးပြားေအာင္လုပ္ေရး အေျခအေန၊ အခ်က္အလက္မ်ားကို ေခၚဆိုေနျခင္းသာျဖစ္တယ္။
နအဖစစ္အုပ္စု ေျပာေျပာေနတဲ့ ရီယာယ္လတီဆိုတာက စစ္ဗ်ဳရိုကရက္မ်ားရဲ႕ အက်ိဴးစီးပြားကိုသာ အခြင့္သာခ်က္ျဖစ္ေစတယ္။
ဧရာမလူထုႀကီးျဖစ္တဲ့ လူမ်ိဳးေပါင္းစုံ ျပည္သူအမ်ားစုရဲ႔အက်ိဳးစီးပြားနဲ႔လုံးဝ(လုံဝ) ကိုက္ညီမႈမရွိဘူး။ အဲဒီ ရီယာယ္လတီဟာ လူထု အတြက္ အခြင့္သာေစမဲ့ အေျခအေန၊ အခ်က္အလက္မဟုတ္ဘူး။
ဒါေၾကာင့္ျပည္သူလူထုဟာ မိမိတို႔ရဲ႔ အက်ိဴးစီးပြားမ်ားကို ျဖစ္ထြန္းေစမွာမဟုတ္တဲ့ ရီယာယ္လတီကိုေတာ့ လက္ခံမွာမဟုတ္ဘူး။ တည္ရွိ ေနတဲ့ ရီယာယ္လတီကို မိမိတို႔၏အက်ိဳးစီးပြား ျဖစ္ထြန္းေစမယ့္အေျခအေန အခ်က္အလက္အျဖစ္ေတာ့ ဖန္တီးယူၾကပါလိမ့္မယ္။ သံ သယ လုံးဝမရွိၾကပါနဲ႔။
အဲဒီအတြက္လည္း ဆက္လက္ၿပီး လုံးပမ္းတိုက္ပြဲဝင္သြားၾကမယ္ဆိုတာကိုလည္း ရွင္းရွင္းျပတ္ျပတ္ အသိေပးလိုက္ပါတယ္။ ။
ေနာင္ႀကီး
၂၁ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂ဝဝ၉
REF: ေန႔သစ္
Read More...
Collapse...
Tuesday, March 03, 2009
ေက်ာင္းသားေတြကို ေက်ာင္းစာသာလိုက္စားရမည္ဟု ဗမာျပည္၏ကိုလိုနီအစိုးရမ်ားႏွင့္ ၄၈ ခုႏွစ္ ဒီဖက္ပိုင္းအစိုးရမ်ားက တြင္တြင္ေျပာ ခဲ့ၾကသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားကို စာသင္ခန္းမ်ား၊ ေက်ာင္းပရဝုဏ္မ်ားအတြင္း ပိတ္ေလွာင္ထားရန္လည္း သူတို႔က အစဥ္ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾက သည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားကို အျပင္ေလာကႏွင့္ျဖတ္ေတာက္ထားေရးမွာ သူတို႔၏ေက်ာင္းသားေရးရာ ေပၚလစီမ်ားတြင္ ထိပ္ဆံုးကပါဝင္ ေသာ အခ်က္တခ်က္ ျဖစ္ပါသည္။
သို႔ေသာ္ဗမာႏိုင္ငံ၏ သမိုင္းကိုျပန္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ေက်ာင္းသားအေရးမ်ားသာမက ျပည္သူ႔အေရး၊ ကမၻာ့ အေရးမ်ားကို ေတာင္းဆိုတိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ၾကေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းပရဝုဏ္မ်ားထဲတြင္သာမက လမ္းမမ်ားေပၚ၊ ေတာႀကဳိေတာင္ၾကားမ်ားပါ မက်န္ တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ၾကေၾကာင္းလည္းေတြ႔ရေပသည္။ ကေလာင္လက္နက္၊ ပိုစတာလက္နက္၊ ဂ်င္ဂလိလက္နက္၊ ေနာက္ဆံုး တကယ့္ က်ည္ဆံထြက္ေသာ လက္နက္မ်ားကိုပင္ ကိုင္စြဲကာတိုက္ခဲ့ၾကေၾကာင္းကိုလည္းေတြ႔ၾကရပါသည္။
ဤအခ်က္မ်ားကျပသေနသည္မွာ ဗမာျပည္လိုဖိႏွိပ္မႈဒဏ္ကိုျပင္းျပင္းထန္ထန္ခံေနသည့္ ႏိုင္ငံတခုတြင္ ေက်ာင္းသားမ်ားအေနျဖင့္ ကိုယ့္လႈပ္ရွားမႈေတြကို ဘယ္ေတာ့မွအခ်ဳပ္အခ်ယ္မခံဘူးဆိုျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ေသာထင္သာျမင္သာ သာဓကမ်ားရွိေနသည့္ အၾကားမွပင္ အခ်ိဳ႔ေသာသူမ်ားသည္ အမ်ိဳးသမီးလႈပ္ရွားမႈကို အမ်ိဳးသမီးေရးရာကိစၥသက္သက္တြင္သာ ကန္႔သတ္ထားလိုျခင္း၊ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈကိုလည္း ေက်ာင္းသားေရးရာကိစၥမ်ား သက္သက္တြင္သာကန္႔သတ္ထားလိုျခင္းမ်ား ျမင္ေတြ႔ေနရပါသည္။
ဖိႏွိပ္သူအစိုးရမ်ား၏ ေနာက္စိုးရိမ္ခ်က္တခုမွာ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈကို အျခားအဖိႏွိပ္ခံလူ႔အလႊာအသီးသီး၏ လႈပ္ရွားမႈမ်ားႏွင့္ ဆက္ စပ္မိမွာကိုျဖစ္ပါသည္။ ဤသည္ႏွင့္တဆက္တည္း အျခားႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္မွာကိုလည္း သူတို႔က အလြန္စိုးရိမ္ၾက သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ သူတို႔သည္ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈတရပ္က အျခားေသာအလႊာမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုမ်ားႏွင့္ဆက္စပ္ျခင္းကို အင္မတန္ႀကီးမားသည့္အျပစ္ႀကီးတခုသဖြယ္ လက္ၫိႈးထိုးျပျခင္း၊ အျပစ္ရွာျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ၾကသည္။ ေက်ာင္းသားေတြ ႏိုင္ငံေရးအျမင္ က်ယ္မွာ၊ ကိစၥအဝဝကိုက်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔စဥ္းစားလာတတ္မွာကို သူတုိ႔စိုးရိမ္ၾကသည္။ ေက်ာင္းသားေလာကထဲကို ဗကပေတြထိုး ေဖာက္ဝင္ေနတယ္ဆိုေသာ စကားမ်ိဳးျဖင့္ ေျခာက္လွန္႔ျခင္းမ်ိဳးကို ဟိုအရင္အေစာႀကီး ကတည္းကျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ ဒီဖက္ေခတ္ သမိုင္းတေလွ်ာက္ ေထာက္လွမ္းေရးဝါဒျဖန္႔ခ်က္မွန္သမွ်လိုလိုတြင္ ဤေျခထိုးမႈမ်ိဳးေတြ ေတြ႔ရပါသည္။ အက်ိဳးဆက္အေနျဖင့္ ယင္း စကားမ်ိဳးေၾကာင့္ ရွိန္သြားၾကသူမ်ားလည္း ရွိသေလာက္ရွိၾကသည္။ တခါတေလေတာ့ “သန္႔ရွင္းေသာေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ”ကို စိတ္ကူးယဥ္သူမ်ားလည္းရွိခဲ့သလို အခ်ိဳ႔ကေတာ့လည္း ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားအေပၚ အာဃာတမ်ားထားရွိၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ ကိုယ့္ တိုက္ပြဲ အရွိန္ျမင့္ေနခ်ိန္၊ ကိုယ့္တဦးတည္းလံု႔လျဖင့္ေအာင္ပြဲရေတာ့မည္ဟု ထင္မွတ္ရခ်ိန္၊ သို႔မဟုတ္အလြန္က်ဆင္းေနခ်ိန္တို႔တြင္ ဤေတြးေခၚမႈမ်ိဳးေပၚတတ္သည္။ သို႔ေသာ္ လက္ေတြ႔တိုက္ပြဲမုန္တိုင္းမ်ားက ဤစိတ္ကူးမ်ားကိုလြင့္စင္သြားေအာင္ ၾကမ္းတမ္းခဲ့ပါသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ အျခားအင္အားစုမ်ားႏွင့္လက္တြဲႏိုင္မွ တကယ္မိုးၿပဳိေျမသိမ့္ေစႏိုင္ေသာ လႈပ္ရွားမႈမ်ားဆင္ႏႊဲႏိုင္ေၾကာင္းကို ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီးက ျပသခဲ့ပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားအေရးကို ေျဖရွင္းလိုလွ်င္ ျပည္သူလူထုႀကီးႏွင့္ေရာ အျခားႏိုင္ငံေရးအင္အားစုမ်ားႏွင့္ပါ လက္တြဲမွျဖစ္မည္ ဆိုျခင္းမွာ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးသမိုင္း၏သင္ၾကားခ်က္တရပ္ဟု ယူဆရပါမည္။ မနည္းသည့္ တန္ဘိုးမ်ားေပးၿပီး ရထားသည့္ သင္ခန္းစာ လည္းျဖစ္ပါသည္။ ယေန႔ကာလျပႆနာမ်ားကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ဆိုလွ်င္ ေက်ာင္းသားမ်ားအဖို႔ ေက်ာင္းကသင္ေပးေသာ အသိ ပညာေလာက္ႏွင့္မွ် မလံုေလာက္ေတာ့။ ျပည္တြင္းျပည္ပ အေျခအေနေတြ၊ သမိုင္းေတြ၊ အယူအဆ အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေလ့လာလိုက္စားရန္လိုပါသည္။
စစ္တပ္တတပ္အေနျဖင့္ မိမိ၏လႈပ္ရွားမႈဂြင္ကိုျဖစ္ေစ၊ အသံုးျပဳမည့္လက္နက္ကိုျဖစ္ေစ ကန္႔သတ္ခဲ့လွ်င္ ကိုယ့္ေသတြင္းကိုယ္တူးရာသာ က်ေပလိမ့္မည္။ ထို႔အတူေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈသည္လည္း မိမိလႈပ္ရွားမည့္နယ္ပယ္ကိုျဖစ္ေစ၊ လႈပ္ရွားတိုက္ပြဲဝင္မည့္ နည္းနာကို ျဖစ္ေစ ကန္႔သတ္ထား၍မျဖစ္ေပ။ ေက်ာင္းသားသည္ ေက်ာင္းသားအေရးကိုသာေတာင္းဆိုမည္၊ ေက်ာင္းသားသည္ ေက်ာင္းသား ႏိုင္ငံေရးကိုသာ လုပ္မည္ဆိုသည္ စကားမ်ိဳးမ်ားျဖင့္ ကြၽံေနေအာင္ေျပာဆိုထားတာ၊ ေၾကညာထားတာမ်ိဳး မလုပ္သင့္ေပ။ အင္မတန္ အေျပာင္းအလဲျမန္ေသာ ယေန႔ေခတ္၊ ယေန႔ကမၻာႀကီးတြင္ အင္မတန္ေပ်ာ့ေျပာင္း၍ လႈပ္ရွားလို႔ေကာင္းေသာ ေသနဂၤဗ်ဴဟာေတြ၊ နည္းပရိယာယ္ေတြခ်မွတ္ထားရန္လိုပါသည္။ မိမိကိုယ္ကိုမိမိ တုတ္ေႏွာင္ရာက်မည့္ အယူအဆမ်ားကိုလည္း တင္ႀကဳိ၍ ေခ်ဖ်က္ထား သင့္ပါသည္။ အေရးႀကီးသည္မွာ တိုက္ပြဲ၏ဦးတည္ခ်က္ႏွင့္ မိမိမဟာမိတ္ဖြဲ႔ရမည့္အင္အားတို႔ကို ရွင္းလင္းေအာင္သိထားဖို႔သာ ျဖစ္ပါ သည္။
ေမာင္ခ်စ္ခင္
REF: ေန႔သစ္
Read More...
Collapse...
အစဥ္အလာ ဓေလ့ထံုးစံေတြက အမ်ိဳးသမီးေတြကို အားနည္းသူမ်ားလို႕ သတ္မွတ္ထားခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ မိသားစုတြင္းမွာေရာ၊ ျပင္ပမွာပါ အမ်ိဳးသားမ်ားအေပၚမွာ မွီခိုေနရသူမ်ားအျဖစ္ ခြဲျခားဆက္ဆံခံခဲ့ၾကရပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြကို မ်ိဳးဆက္သစ္ျပန္႕ပြားေရး၊ အိမ္မွဳကိစၥျပဳလုပ္ေရး လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ား လုပ္ကိုင္ဖို႕အတြက္သာ သတ္မွတ္ထားခဲ့ၾကျပီး၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးပါ၀င္ပတ္သက္မွဳက႑ကို လ်စ္လ်ဴရွဳခံခဲ့ရပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ ႏိုင္ငံေရးရာနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး စိတ္၀င္စားမွဳနည္းပါးတယ္လို႕ ယူဆခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါနဲ႕ပတ္သက္ျပီး ႏိုင္ငံေရးပါ၀င္ပတ္သက္မွဳသေဘာတရား၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးပါ၀င္ပတ္သက္မွဳကို ေလ်ာ့နည္းေစတဲ့ အေၾကာင္းတရားမ်ားနဲ႕ အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးပါ၀င္ပတ္သက္မွဳကို တိုးျမွင့္ေပးႏိုင္မယ့္ မဟာဗ်ဴဟာမ်ား အေၾကာင္းကို ေရးသားတင္ျပပါမယ္။
ႏိုင္ငံေရးပါ၀င္ပတ္သက္မွဳဆိုရာ၀ယ္
ႏိုင္ငံေရးပါ၀င္ပတ္သက္မွဳဆိုတာ လူပုဂၢိဳလ္တဦးခ်င္းကပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အုပ္စုဖြဲ႕ျပီး ျဖစ္ျဖစ္ သူတို႕ရဲ႕ ဘ၀ေတြအေပၚမွာ သက္ေရာက္မွဳရွိေစမယ့္ အစိုးရလုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြအေပၚမွာ တက္ၾကြစြာ ပါ၀င္ပတ္သက္မွဳျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုပါ၀င္ပတ္သက္ရာမွာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မွတ္တဲ့ ကိစၥရပ္ေတြမွာ ပါ၀င္ရတာ ရွိသလို အတိုက္အခံအျဖစ္ ပါ၀င္ပတ္သက္မွဳေတြလဲ ရွိမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံပညာရွင္မ်ားက ႏိုင္ငံေရးပါ၀င္ပတ္သက္မွဳဆိုတာကို ပံုသ႑ာန္ႏွစ္မ်ိဳး ခြဲျခားသတ္မွတ္ ထားၾကပါတယ္။ ပထမတမ်ိဳးကေတာ့ သမရိုးက် ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္းေဆာင္တာျဖစ္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႕အစည္း ေတြမွာ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္တဲ့ conventional politics သ႑ာန္ျဖစ္ပါတယ္။ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းအတြင္းမွာ ဒီလိုသမရိုးက် ႏိုင္ငံေရးရာေတြကို လံုး၀စိတ္၀င္စားမွဳမရွိတဲ့ totally inactive လူေတြရွိသလို၊ ႏိုင္ငံေရးသမားဘ၀ကို အလံုးစံု ခံယူသြားတဲ့ complete activists ေတြလဲ ရွိပါတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႕ ပတ္သက္တာေတြကိုပဲ စိတ္၀င္စားတဲ့ voting specialists ေတြ၊ မိမိရဲ႕ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာနဲ႕ သက္ဆိုင္မယ့္ ႏိုင္ငံေရးရာေလာက္ကိုပဲ စိတ္၀င္စားတဲ့ parochial participants ေတြ၊ ေဒသဆိုင္ရာကိစၥရပ္ေတြကိုပဲ စိတ္၀င္စားတဲ့ communalists ေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြအတြက္ ကင္ပိန္းေဆာင္ရြက္ေပးတဲ့ campaigners ေတြစသည္ျဖင့္ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ စိတ္အေထြေထြ ရွိပါတယ္။
အခုလို သမရိုးက်ႏိုင္ငံေရးမွာ ပါ၀င္ပတ္သက္တာမဟုတ္ပဲ ခ်ီတက္ပြဲေတြ၊ ဆႏၵျပပြဲေတြ၊ ေတာ္လွန္ေရးဆင္ႏႊဲမွဳေတြအေနနဲ႕ ပါ၀င္တာကိုေတာ့ Contentious Politics အသြင္ သ႑ာန္နဲ႕ ႏိုင္ငံေရးရာ ပါ၀င္ပတ္သက္မွဳလို႕ ေခၚဆိုပါတယ္။ ဒီအသြင္သ႑ာန္ႏွစ္မ်ိဳးမွာ တူညီမွဳေတြ ရွိသလို ျခားနားမွဳေတြလဲ ရွိပါတယ္။ တူညီမွဳေတြကေတာ့ စနစ္တက် ဖြဲ႕စည္းတည္ေထာင္ထားတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြဟာ ပံုစံႏွစ္မ်ိဳးလံုးမွာ ပါ၀င္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းက ေလးစားမွဳရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ား ပါ၀င္ေနတတ္သလို ပံုမွန္စနစ္တက် စီမံခ်က္နဲ႕ ျပဳလုပ္တဲ့ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြလဲ အသြင္ႏွစ္မ်ိဳးလံုးမွာ ရွိပါတယ္။ ျခားနားခ်က္ကေတာ့ contentious politics ဟာ institutionalized political boundaries ရဲ႕ ျပင္ပမွာ လွဳပ္ရွားတာျဖစ္သလို၊ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္သူမ်ားကလဲ ဒီလို institutional channels ေတြဟာ အလုပ္မျဖစ္ဘူးလို႕ ထင္ျမင္ယူဆၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ႏွစ္ဆယ္ရာစုကာလ မတိုင္ခင္အထိ ဒီအသြင္သ႑ာန္ႏွစ္မ်ိဳးလံုးမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြ ပါ၀င္ပတ္သက္မွဳအေပၚ ကန္႕သတ္ခ်က္ေတြ အမ်ားအျပား ရွိခဲ့ပါတယ္။ ႏွစ္ဆယ္ရာစုေႏွာင္းပိုင္း ကာလေရာက္ေတာ့ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းေတြရဲ႕ အေတြးအေခၚေတြ၊ စိတ္ေနစိတ္ထားေတြ တိုးတက္ျမင့္မားလာတာနဲ႕အမွ် အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ contentious politics မွာ ပါ၀င္ပတ္သက္မွဳႏွဳန္းဟာ သိသိသာသာ ျမင့္တက္လာသလို conventional politics မွာ ပါ၀င္ပတ္သက္လာၾကတဲ့ အမ်ိဳးသမီးပါလီမန္အမတ္ေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ႏိုင္ငံေတာ္အၾကီးအကဲေတြလဲ ေပၚထြက္လာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ေသာ ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲ အေတြးအေခၚေတြရွိေနတဲ့ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းေတြ၊ စိတ္ဓာတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ တိုးတက္ေခတ္မွီမွဳ ေနာက္က်ေႏွးေကြးတဲ့ အမ်ိဳးသားတစုကသာ အာဏာရေနတဲ့ ႏိုင္ငံေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႕အစည္းေတြမွာက်ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးပါ၀င္ပတ္သက္မွဳေတြကို နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႕ ကန္႕သတ္ထိန္းခ်ဳပ္ ထားတတ္ၾကပါတယ္။
အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးပါ၀င္ပတ္သက္မွဳကို ေလ်ာ့နည္းေစေသာ အေၾကာင္းရင္းမ်ား
(၁) အေတြးအေခၚ
ႏိုင္ငံေရးသိပၸံေလ့လာသူ Eisenstein ကေတာ့ အမ်ိဳးသားေတြ ဦးေဆာင္လႊမ္းမိုးတဲ့ စနစ္အေနနဲ႕ Patriarchy ဟာ ဇီ၀ေဗဒအရ ကြဲျပားမွဳရွိေနတဲ့ က်ား၊ မကို အမ်ိဳးသားေတြအေပၚ အေလးေပးထားတဲ့ လူေနမွဳစနစ္ပံုစံထဲက အမ်ိဳးသား၊ အမ်ိဳးသမီးေတြအျဖစ္ အစဥ္အဆက္ ခြဲျခားလာမွဳေတြေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ ေ၀းကြာလာတယ္လို႕ ဆိုထားခဲ့ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံေလ့လာသူ Rich ကလဲ Patriarchy ဆိုတာကို အမ်ိဳးသားေတြကေန တိုက္ရိုက္အင္အားေတြ၊ ဖိအားေပးမွဳေတြ၊ ဓေလ့ထံုးစံေတြ၊ အဆိုအမိန္႕ေတြ၊ ဘာသာစကားေတြ၊ ပညာေရးစာအုပ္စာတမ္းေတြ၊ အလုပ္ခြဲေ၀ သတ္မွတ္မွဳေတြ၊ ဘာသာတရားအဆိုအမိန္႕ေတြကို အသံုးျပဳျပီး အမ်ိဳးသမီးေတြကို ဘယ္က႑မွာ ပါရမယ္၊ မပါရဘူး စသျဖင့္ လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္တဲ့ လူမွဳေရး၊ ၀ါဒျဖန္႕ခ်ိေရး၊ ႏိုင္ငံေရးဆိုင္ရာ စနစ္တခုလို႕ အဓိပၸာယ္ဖြဲ႕ဆိုထားခဲ့ပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဒီလို အေတြးအေခၚေတြဟာ အမ်ိဳးသမီးေတြကို အိမ္တြင္း၀န္းက်င္မွာသာ မိခင္၊ ဇနီးအေနနဲ႕ ေနထိုင္က်င္လည္ေစျပီး၊ အမ်ိဳးသားေတြကိုသာ public sphere နဲ႕ ပါ၀င္ပတ္သက္ေစခဲ့ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္လဲ ကိုယ့္ဘ၀အေပၚမွာပါ သက္ေရာက္မွဳရွိေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးရာေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ခြင့္ေတြ အားနည္းလာခဲ့ၾကတာပါ။ အမ်ိဳးသမီး အခြင့္အေရးလွဳပ္ရွားသူေတြနဲ႕ တိုးတက္တဲ့ အျမင္ရွိတဲ့ အမ်ိဳးသားအခ်ိဳ႕ေၾကာင့္သာ ေနာက္ပိုင္းမွာ တစတစ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ မဲေပးပိုင္ခြင့္၊ ပါလီမန္အမတ္ေရြးခ်ယ္ခံခြင့္၊ ဆႏၵျပပြဲမ်ားမွာ ဦးေဆာင္ပါ၀င္ခြင့္ စတဲ့ အခြင့္အေရးေတြ ရရွိလာခဲ့ၾကတာပါ။ အခြင့္အေရးဆိုတာ အိမ္ထဲ ထိုင္ေနရံုနဲ႕ အလိုလိုရလာမယ့္ အရာမဟုတ္ပါဘူး။ ပထမဆံုး မိမိမွာ ရပိုင္ခြင့္ေတြ၊ အခြင့္အေရးေတြ ရွိတယ္ဆိုတာ သိရပါမယ္။ ဒီအတြက္ အမ်ိဳးသမီးအခြင့္အေရး လွဳပ္ရွားသူေတြက အသိပညာေပးရပါမယ္။ ဒီလိုသိလာျပီဆိုတဲ့အခါမွာလဲ ေတာင္းယူ၊ တိုက္ယူရပါမယ္။ ေမြးရာပါ လူ႕အခြင့္အေရးကို တျခားလူတေယာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္သူတစုရဲ႕ လက္ထဲကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုးအပ္ျပီး ခ်ဳပ္ကိုင္ျခယ္လွယ္ခြင့္ေပးထားရင္ လူျဖစ္ရက်ိဳးမနပ္ပဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ လူသားတိုင္းဟာ ေမြးရာပါ လူ႕အခြင့္အေရးကို ခံစားခြင့္ ရွိသင့္ပါတယ္။
(၂) ႏိုင္ငံေရးရာ
ႏိုင္ငံေရးရာေတြျဖစ္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႕အစည္းေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးယဥ္ေက်းမွဳေတြမွာ အမ်ိဳးသားမ်ားကသာ လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္မွဳဟာလဲ အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးပါ၀င္ပတ္သက္မွဳကို ကန္႕သတ္ထားပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးပါတီေခါင္းေဆာင္ေတြမွာ၊ အစိုးရထဲမွာ အမ်ိဳးသားေတြပဲ ပါ၀င္ေနခဲ့ရင္ ႏိုင္ငံေရးရာ ကိစၥရပ္ေတြကို အမ်ိဳးသားအျမင္နဲ႕သာ ၾကည့္ရွဳဆံုးျဖတ္တတ္ၾကတာေၾကာင့္၊ လူဦးေရ တ၀က္ေက်ာ္ရွိတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကို လ်စ္လ်ဴရွဳထားတာနဲ႕ အတူတူပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလို ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြ၊ အဖြဲ႕အစည္းေတြ၊ အစိုးရေတြကို လူထုအားလံုးကို ကိုယ္စားျပဳတယ္လို႕ မသတ္မွတ္ႏိုင္ပါဘူး။ အစဥ္အလာေတြအရ အမ်ိဳးသားေတြဟာ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ ဆက္ႏြယ္လာရင္ေတာင္ ဇနီး၊ မိခင္ေတြအေနနဲ႕သာ ေခၚေဆာင္လာတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါကို contentious politics, conventional politics ေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြ ပါ၀င္လာတယ္လို႕ မသတ္မွတ္ႏိုင္ပါဘူး။
(၃) ယဥ္ေက်းမွဳနဲ႕ စီးပြား၊ လူမွဳေရးရာ
ကမၻာ့ႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ ေျမပိုင္ဆိုင္မွဳေတြ၊ စီးပြားေရး လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ ခြင့္ေတြကို ကန္႕သတ္ထိန္းခ်ဳပ္ ထားၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး ပါ၀င္ပတ္သက္မွဳ အခြင့္အလမ္းေတြ နည္းပါးေနရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္က အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ အမ်ိဳးသားေတြအေပၚ မွီခိုသူေတြလို႕ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အျမင္ေတြ၊ အမ်ိဳးသမီးေတြ အေပၚ ႏွိမ့္ခ်ဆက္ဆံမွဳစတာေတြဟာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးပါ၀င္ပတ္သက္မွဳကို ကန္႕သတ္ထားပါတယ္။ ႏိုင္ငံအမ်ားစုရဲ႕ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ အလုပ္အကိုင္ရရွိမွဳ၊ ၀င္ေငြ၊ ပိုင္ဆိုင္မွဳစတဲ့က႑ေတြမွာ အမ်ိဳးသားနဲ႕ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအၾကား ကြဲျပားျခားနားမွဳ (gender disparities) ေတြ ရွိေနဆဲပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ ဒီႏိုင္ငံေတြရဲ႕ လူဦးေရ တ၀က္ေက်ာ္ကို ကိုယ္စားျပဳေနတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ၀င္ေငြေတြ ယုတ္ေလ်ာ့ေနျခင္းဟာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတခုလံုးရဲ႕၊ တႏိုင္ငံလံုးရဲ႕ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ၀င္ေငြေတြ ယုတ္ေလ်ာ့ေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္တခ်က္က အလုပ္ခြဲေ၀မွဳနဲ႕ ဆိုင္ပါတယ္။ အိမ္မွဳကိစၥေတြ၊ ကေလးသူငယ္ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္မွဳေတြကို အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕အလုပ္လို႕ ယူဆထားတဲ့ အစဥ္အလာေတြေၾကာင့္ အခ်ိန္ရွားပါးမွဳျပႆနာကို အမ်ိဳးသမီးေတြ ရင္ဆိုင္ေနၾကရပါတယ္။ ဥပမာ- အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ဟာ အိမ္မွဳကိစၥေတြ၊ ခ်က္ျပဳတ္ေရးေတြကိုလဲ အလုပ္မသြားခင္ျပဳလုပ္ရမယ္၊ အိမ္၀င္ေငြအတြက္လဲ အလုပ္လုပ္ရမယ္၊ အလုပ္ကျပန္လာရင္လဲ ကေလးသူငယ္တာ၀န္ေတြ၊ ခ်က္ျပဳတ္ေရးတာ၀န္ေတြပါ ယူရမယ္၊ သူ႕အမ်ိဳးသားကေတာ့ အလုပ္ေလးပဲ လုပ္ေနမယ္ဆိုရင္ ဒီအမ်ိဳးသားဟာ မိသားစုတာ၀န္ရဲ႕ သံုးပံုတပံုကိုသာ တာ၀န္ယူႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းအဆင့္မွာသာ ရွိေနပါတယ္။ ဒီလိုမဟုတ္ပဲ အလုပ္တာ၀န္ေတြကို ညီညီမွ်မွ် ခြဲေ၀ေဆာင္ရြက္ျခင္းအားျဖင့္ မိသားစုအေရးကို က်ား၊ မ မခြဲျခားပဲ အတူတူေဆာင္ရြက္ေနၾကတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒီလိုျဖစ္လာျခင္းဟာ အျပန္အလွန္ ေလးစားမွဳ၊ တာ၀န္ေက်မွဳေတြအေပၚမွာ အေျခခံျပီး လူ႕ေဘာင္ေလာက သာယာခ်မ္းေျမ့ေရးကို အားေပးေထာက္ကူျပဳပါတယ္။ ဒီလိုလုပ္ျခင္းအားျဖင့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ အခ်ိန္ရွားပါးမွဳ၊ ၀န္ပိမွဳ၊ စိတ္ဖိစီးမွဳေတြကို ေျဖေဖ်ာက္ႏိုင္ျပီး သူတို႕ရဲ႕ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းအေပၚ၊ ႏိုင္ငံေရးရာေတြအေပၚ contribution လုပ္ႏိုင္မွဳရာႏွဳန္းေတြ တက္လာပါတယ္။
လူ႕အဖြဲ႕အစည္း တိုးတက္မွဳဆိုတာ ေခ်ာတိုင္တက္တာနဲ႕ အလားသ႑ာန္တူပါတယ္။ အဖြဲ႕အစည္းတခုလံုး တိုးတက္ဖို႕ ပခံုးေပၚပဲနင္းနင္း၊ ေခါင္းေပၚပဲနင္းနင္း ကိုယ့္လူ႕အဖြဲ႕အစည္း အျမင့္ေရာက္ဖို႕ကို အားေပးကူညီၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုမဟုတ္ပဲ ဒီေခ်ာတိုင္ေပၚ သူမတက္ရ၊ ငါမတက္ရ ခြဲျခားျပီး လုပ္ေနၾကမယ္ဆိုရင္ ဒါဟာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ပ်က္စီးမွဳေရာဂါ စတင္ေနျပီလို႕ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဒီေရာဂါ တစတစ ကူးစက္ပ်ံ့ပြားလာတာနဲ႕အမွ် လူ႕အဖြဲ႕အစည္း တခုလံုးကို ဆုတ္ယုတ္ပ်က္စီးေစေတာ့တာပါပဲ။
အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးပါ၀င္ပတ္သက္မွဳ တိုးျမွင့္ေရး မဟာဗ်ဴဟာမ်ား
(၁) Gender quotas
ႏွစ္ဆယ္ရာစုေႏွာင္းပိုင္းကစျပီး ႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဒီမဟာဗ်ဴဟာကို စတင္က်င့္သံုး လာၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးရာမွာ အမ်ိဳးသားနဲ႕ အမ်ိဳးသမီးအၾကား gender gap ျဖစ္ေနတာကို ျဖည့္ဆည္းဖို႕ အခ်ိဳ႕ေသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို power structure အတြင္း ရာခိုင္ႏွဳန္းသတ္မွတ္ျပီး ထည့္သြင္းတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမဟာဗ်ဴဟာနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး အျပန္အလွန္ျငင္းခုန္မွဳေတြကေတာ့ ရွိေနပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ gender gap ျပႆနာဆိုတာက အမ်ိဳးသမီးေတြကို power structureထဲ မ်ားလာေအာင္ ထည့္သြင္းတာတခုတည္းနဲ႕ ေျဖရွင္းလို႕ မရႏိုင္တာေၾကာင့္ပါ။ ေပၚလစီေရးရာ ကိစၥျဖစ္တဲ့အတြက္ power structure ကို ေထာက္ကူေပးႏိုင္မယ့္ supporting mechanisms အမ်ားအျပားလဲ လိုအပ္ပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္က ဒီလိုေဆာင္ရြက္လာတဲ့အခါမွာ elite women ေတြပဲ ပါ၀ါထဲမွာ ပါလာတာမ်ိဳးျဖစ္သြားတတ္ျပီး၊ လူထုလူတန္းစားအသီးသီးက အမ်ိဳးသမီးေတြကို ကိုယ္စားမျပဳသလို ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးေတြကို political empowerment လုပ္ရာမွာ gender quotas ဟာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းအတြင္းက လူမွဳေရး၊ စီးပြားေရးဆိုင္ရာ redistributive justice နဲ႕ ဆက္စပ္ထားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
(၂) အမ်ိဳးသမီးႏိုင္ငံေရးကြန္ယက္
ေနာက္တနည္းကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးမွာ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးမ်ား အခ်င္းခ်င္း ကြန္ယက္တည္ေဆာက္မွဳျဖစ္ပါတယ္။ ထံုးတမ္းအစဥ္အလာမ်ားေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ ကင္းကြာခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီလိုအေျခအေနကေန ရုတ္တရက္ gender quotas ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးထဲ ေရာက္လာတဲ့အခါမွာ ႏိုင္ငံေရးအသိပညာ အားနည္းမွဳေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ အစိုးရ လုပ္ငန္း ေဆာင္တာေတြမွာ အားနည္းခ်က္ေတြ ရွိလာတတ္ပါတယ္။ ဒါဟာ အမ်ိဳးသမီးေတြ ညံ့တာ၊ အသံုးမက်တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္ဆိုတာကို အမ်ိဳးသားေတြကသာ လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္ခဲ့ျပီး၊ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ပါ၀င္ခြင့္ မေပးခဲ့တာေၾကာင့္ နားမလည္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုလူေတြကို သင္တန္းေပးမွဳေတြ၊ hands-on experiences ေတြနဲ႕ အမ်ိဳးသားမ်ားက လက္တြဲေခၚရမွာ ျဖစ္သလို၊ အမ်ိဳးသမီး ႏိုင္ငံေရးသမား အခ်င္းခ်င္းကလဲ စည္းလံုးညီညြတ္စြာ အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးမွဳ၊ လက္တြဲေခၚေဆာင္မွဳေတြ ျပဳလုပ္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္တခ်က္က gender quotas နဲ႕ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အရည္အခ်င္းအရ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္ခံရရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ သူတို႕ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႕အစည္းေတြ၊ ပါတီေတြ၊ အစိုးရအဖြဲ႕အတြင္းေတြမွာတင္ အမ်ိဳးသားအခ်ိဳ႕ရဲ႕ မေလးမစား ဆက္ဆံခံရမွဳေတြ၊ အေရးမစိုက္မွဳေတြ၊ ဖယ္ရွားရန္ ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္မွဳေတြ၊ အမ်ိဳးသမီးအၾကီးအကဲရဲ႕ တာ၀န္ေပးမွဳဆိုျပီး ဂရုမစိုက္မွဳေတြ စတဲ့ ျပႆနာမ်ားကို ရင္ဆိုင္ၾကရတတ္ျပန္ပါတယ္။ ဒီလိုျပႆနာေတြကို စိတ္ဓာတ္ၾကံ့ခိုင္စြာ ေက်ာ္လႊားႏိုင္ဖို႕ အမ်ိဳးသမီး ႏိုင္ငံေရးကြန္ယက္ေတြ လိုအပ္လွပါတယ္။
နိဂံုး
နိဂံုးခ်ဳပ္ဆိုရရင္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းဆိုတာဟာ အမ်ိဳးသားနဲ႕ အမ်ိဳးသမီး ႏွစ္မ်ိဳးလံုးနဲ႕ ေပါင္းစပ္ တည္ေဆာက္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးဆိုတာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ အေရးပါတဲ့ အစိတ္အပိုင္းေတြပဲလို႕ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေသာ ႏိုင္ငံေတြမွာဆိုရင္ အမ်ိဳးသမီးလူဦးေရဟာ အမ်ိဳးသမီးလူဦးေရထက္ကို ပိုျပီးမ်ားေနပါတယ္။ ဒီလို လူဦးေရ တ၀က္ေက်ာ္ရဲ႕ တိုးတက္မွဳ အခြင့္အလမ္းေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးရာ ပါ၀င္ပတ္သက္မွဳေတြကို ကန္႕သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္တာဟာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတခုလံုးကို ဆုတ္ယုတ္ပ်က္စီးေအာင္၊ တိုးတက္မွဳ ေႏွာင့္ေႏွးေအာင္ ျပဳလုပ္တာနဲ႕ အတူတူပါပဲ။ ေရျမင့္မွ ၾကာတင့္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ႏိုင္ငံေရးပါ၀င္ပတ္သက္မွဳ ေလ်ာ့နည္းတာဟာ ေရနည္းေနတာနဲ႕ အတူတူပါပဲ။ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတိုးတက္ျမင့္မားမွဳဆိုတဲ့ ၾကာပန္း တင့္တင့္တယ္တယ္ပြင့္လာဖို႕က အမ်ိဳးသမီးေတြအေပၚမွာလဲ အမ်ားၾကီး မူတည္လွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးပါ၀င္ပတ္သက္မွဳကို ေလ်ာ့က်ေစႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းရင္းမ်ားကို ၀ိုင္း၀န္းဖယ္ရွားၾကရင္း ျမန္မာ့လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတိုးတက္မွဳကေန ကမၻာတ၀ွမ္းက လူ႕အဖြဲ႕အစည္းအားလံုး တိုးတက္ျမင့္မားဖို႕ ၀ိုင္း၀န္းေဆာင္ရြက္ၾကပါစို႕လို႕ တိုက္တြန္းလိုက္ရပါတယ္။
ခင္မမမ်ိဳး (၉၊ ၃၊ ၂၀၀၉)
ရည္ညႊန္းကိုးကား။
Eisenstein, Z (1984) Contemporary Feminist Thought, Unwin, London
Keck, M. & Sikkink, K. (1998) Activist Beyond Borders: Advocacy Networks in International Politics, Cornell University Press, NY
Kennedy-Pipe, C. (2007) “Gender and Security” in Collins, A. (ed.) Contemporary Security Studies, Oxford University Press, Oxford
Lovenduski, J. (1992) “Gender and Politics” in Hawkesworth, M. & Kogan, M. (eds) Encyclopedia of Government and Politics, Routledge, London & NY
Phillips, A. (1998) Feminism & Politics, Oxford University Press, Oxford
REF: ခင္မမမ်ဳိး
Read More...
Collapse...
Monday, 09 March 2009
ဂရစ္ဖစ္တကၠသိုလ္ ဂရစ္ဖစ္ အာရွ အင္စတီက်ဳ (Griffith Asia Institute) မွ အင္ဒရူးဆဲလ္သ္ -Andrew Selth က ေဖေဖာ္ဝါရီလ ဆန္းပိုင္း နယူးေဒလီတြင္ က်င္းပခဲ့သည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ပဋိပကၡေလ့လာေရး အင္စတီက်ဳ (Institute of Peace and Conflict Studies) ၌ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာ ၾသဇာ၏ အကန္႔အသတ္မ်ား (Burma and the limits of International Influence) ဆိုသည့္ ေခါင္းစဥ္ႏွင့္ ေဆြးေႏြးရာတြင္ စစ္အစိုးရႏွင့္ ဆက္ဆံရာတြင္ စစ္အစိုးရ၏ စိတ္သေဘာထားကို ႏိုင္ငံတကာ အသိုင္းအဝိုင္း က နားလည္ရန္ လိုအပ္ေၾကာင္းျဖင့္ ေျပာၾကားခဲ့သည္ ကို မဇၩိမသတင္းစာမ်က္ႏွာတြင္ဖတ္ရပါသည္။
ဤတြင္ စစ္အစိုးရ၏စိတ္သေဘာထားမွာ ဘာလဲဟူေသာေမးခြန္းေပၚလာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုးသိထားၾကသည့္ သတင္းေမွာင္ခ်ျခင္း၊ ေျပာင္ျငင္းကြယ္ျခင္း၊ တရားမဲ့ဥပေဒမ်ားျဖင့္ အေရးယူေဆာင္ရြက္ျခင္း၊ ယံုၾကည္မႈအတြက္ သာမာန္လူမ်ား၊ ေက်ာင္းသားငယ္မ်ားသာမက သံဃာမ်ားကို ပါညွင္းဆဲသတ္ျဖတ္ျခင္းတို႕ကို မာခီးယားဗယ္လီ၏အယူအဆအတိုင္း (ၾကားေနအဖြဲ႕ဆိုသည့္ ေက်ာင္းေတာ္သား ႏိုင္ငံေရးပါတီမွေျပာသလို) ရပ္တည္ခ်က္ထိပါးလာ၍ ျပတ္ျပတ္သားသား ေဆာင္ရြက္ျခင္း ဟုသာထားမည္ဆိုလွ်င္၊ မတရားစီးပြားအခြင့္အေရးယူျခင္းမ်ားကို သူလည္းေလေလာကီသားေပမို႕ဟု နားလည္မႈ ေပးၾကမည္ဆိုလွ်င္၊ စစ္အစိုးရ၏ ပင္မရပ္တည္ခ်က္မွာ (အစဥ္အာဏာတည္ျမဲေရးသာ ဟု လည္း မေျပာလိုဘူးဆိုလွ်င္) ဘာလဲဟု စဥ္းစားၾကရန္ရွိပါသည္။ ယခုေဆာင္းပါးတြင္ ကၽြန္ေတာ္သိနားလည္သေလာက္ သူတို႕ သေဘာထားမွန္ကို ရွင္းျပလိုပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ စစ္သား သားသမီးတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး ၈၈ ေခတ္ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားသူ တစ္ဦးလည္းျဖစ္ပါ၍ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အတိုက္အခံ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္တိုင္း မသိရွိေသးသည့္ အခ်က္မ်ားကို သိရွိသည္ဟု ထင္ပါသည္။ မည္သို႕ပင္ဆိုေစ ေဆြးေႏြးစရာ အခ်က္မ်ားေတာ့ရႏိုင္ပါလိမ့္မည္။
ယေန႕တပ္မေတာ္၏ ယံုၾကည္ရပ္တည္ခ်က္က ဘာပါလဲ။ ၈၈ ေခတ္အထိေတာ့ ရွင္းလင္းစြာပင္ ဦးေန၀င္း၏ ရပ္တည္ခ်က္အတိုင္း ျဖစ္ ပါသည္။ ကြန္ျမဴနစ္ႏွင့္ ဓနရွင္ပါလီမာန္ဒီမိုကေရစီကို မယံုၾကည္။ ယင္းတို႕ ႏွစ္မ်ဳိးၾကား အလည္အလတ္ သြားႏိုင္မည့္ လမ္းစဥ္ တစ္ရပ္ကို တစ္ခ်ိန္က ထူးခၽြန္ေသာ ႏိုင္ငံေရးသေဘာတရားဆရာမ်ားအား ေရးဆြဲေစကာ စမ္းသပ္က်င့္သံုးၾကည့္ခဲ့သည္။ ၁၉၇၇ တြင္ အေရးေပၚပါတီညီလာခံေခၚရသည္အထိျဖစ္သြားကာ ယင္းလမ္းေၾကာင္းမွ သိသိသာသာခြဲကာ မိမိသေဘာက်စနစ္ကို က်င့္သံုးခဲ့ေတာ့သည္။ ေနာက္ဆံုး ၁၉၈၅ တြင္ စီးပြားေရးက်ဆံုးမႈေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးတိန္႕ေရွာင္ဖိန္ကို အားက်ကာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႕ စ စဥ္းစားသည္။
သို႕ေသာ္ ကိုယ္တိုင္ဖ်က္စီးခဲ့ၿပီးေသာ ျဗဴရိုကေရစီယႏၲရားကို မထိန္းႏိုင္ျဖစ္ကာ ၈၈ တြင္ ၿပဳိက်ခဲ့ရသည္။ ၈၈ ခုႏွစ္က ကၽြန္ေတာ္တို႕၏လႈပ္ရွားမႈသည္ အင္အားျပင္းထန္တာမွန္ေသာ္လည္း အဆိုပါ ပ်က္စီးၿပီး ျဗဴရိုကေရစီ အဖြဲ႕အစည္းႀကီး လြယ္လြယ္ႏွင့္ ၿပဳိမက်လ်င္ ထိုမွ် ခရီးမေရာက္ႏိုင္သည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။ ထုိအခါ ဦးေန၀င္းက သူ႕သေဘာ အတိုင္း ေနာက္ဖဲတစ္မ်ဳိးခ်ဳိးၿပီး စစ္တပ္ကို အာဏာျပန္သိမ္းေစခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္က တပ္တြင္း အရာရွိမ်ားျဖစ္ေနေသာ၊ ကၽြန္ေတာ္ တို႕ႏွင့္ေက်ာင္းေနဖက္မွ စစ္ထဲေရာက္သြားၾကေသာ သူတို႕ကို မည္သို႕လမ္းညႊန္ခဲ့သနည္း။ ထိုစဥ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႕တို႕ ရွင္းလင္းပြဲေတြမွာ ေပၚလြင္ပါသည္။ စစ္တပ္၏ရန္သူျဖစ္ေသာ ကြန္ျမဴနစ္မ်ားႀကဳိးကိုင္မႈ ႏွင့္ ကိုလိုနီလက္သစ္လုပ္လိုေသာ (မွတ္ခ်က္။ အဆိုပါစကားမွာ ကြန္ျမဴနစ္စကားျဖစ္ပါသည္) နယ္ခ်ဲ႕ႏိုင္ငံႀကီးမ်ား၏ ႀကဳိးကိုင္မႈျဖစ္သည္ဟု သူတို႕ရဲေဘာ္ေတြကို သင္ျပခဲ့ပါသည္။ ယေန႕အထိလည္း သည္အတိုင္း သင္ၾကားပို႕ခ်ဆဲျဖစ္ပါသည္။
ေနာက္ပိုင္း ဦးေန၀င္းကို သူတို႕ရွင္းထုတ္ပစ္ႏိုင္ခဲ့ေသာ္လည္း ယေန႕ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ဦးေန၀င္းကဲ့သို႕ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲ ႏွင့္ စစ္ေအးကာလ ကမာၻ႕ႏိုင္ငံေရး အေတြ႕အၾကံဳရွိသူမ်ား မဟုတ္ပါ။ စစ္ေအးကာလအတြင္း ဦးေန၀င္းကဲ့သို႕ အမ်ဳိးသားေရးႏွင့္ ဘက္မလိုက္ေရး၀ါဒမ်ားျဖင့္ ရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္ မစြမ္းႏိုင္ၾကပါ။ ႏိုင္ငံေရးကစားသည့္ သီအိုရီလည္း မကၽြမ္းက်င္ၾကပါ။ သို႕ေသာ္ သူတို႕အတြက္ နည္းလမ္းရွိလာခဲ့ၿပီး ယေန႕ကာလ အခ်ိဳ႕ ကမာၻ႕ပညာရွင္ဆိုသူမ်ား၊ သတင္းစာဆရာႀကီးဆိုသူမ်ားပင္ ခ်ီးမြန္းရေလာက္ေအာင္ ႏိုင္ငံေရးကို ပိုင္ႏိုင္သည္၊ အာဏာႏိုင္ငံေရးကို ကၽြမ္းက်င္သည္ ဟု သံုးသပ္လာရသည့္ အေျခအေနသို႕ ေရာက္ စြမ္းေဆာင္ခဲ့သည္မွာ အဓိက အေၾကာင္းတရား ၂ မ်ဳိးျဖစ္ပါသည္။ ပထမအေၾကာင္းတရားသည္ သူတို႕အား တြန္းပို႕ေပးႏိုင္သည့္ တြန္းအားျဖစ္ၿပီး ဒုတိယ အေၾကာင္းတရားသည္ နည္းပရိယာယ္ျဖစ္ပါသည္။
ပထမအေၾကာင္းတရား (သို႕မဟုတ္) စစ္တပ္၀ါဒ
စစ္တပ္၀ါဒ ဟု အမည္တတ္သျဖင့္ ၾကမ္းတမ္းစြာသံုးႏႈန္းလိုျခင္း မဟုတ္ပါ။ ယေန႕ ေရြးေကာက္ပြဲအထိမွန္းလာသည့္ အယူအဆကို ျဖစ္ေစသည့္ ၀ါဒတရားျဖစ္ပါသည္။ (မွတ္ခ်က္၊ ဦးေန၀င္း သည္ ၁၁ ႏွစ္အၾကာတြင္ ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္ခဲ့ၿပီး ယခု ဦးသန္းေရႊက ၂၂ ႏွစ္ၾကာမွ လုပ္ႏိုင္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။) ဦးေန၀င္း၏ စစ္သည္ေတာ္က်င့္၀တ္တြင္ စတင္ခဲ့ေသာ ၀ါဒျဖစ္ပါသည္။ စစ္တပ္အတြင္း မည္သည့္ပံုစံျဖင့္ ၀င္လာသည္ျဖစ္ေစ စည္းကမ္း (ဤတြင္ အမိန္႕နာခံမႈကို ၄င္းတို႕က စည္းကမ္းဟုေခၚပါသည္) က်နေအာင္ ပံုသြင္းေပးလိုက္ ပါသည္။ ငယ္စဥ္က လမ္းစဥ္လူငယ္ စစ္ေရးျပ သင္တန္းဆင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို အကို၀မ္းကြဲ စစ္ဗိုလ္က ေမးဘူးပါသည္။ “ညီေလး စစ္ေရးျပဆိုတာ ဘာလုပ္တာလဲ မင္းသိလား” ကၽြန္ေတာ္က စည္းကမ္းက်ေအာင္သင္ေပးတာ ထင္ေၾကာင္း ေျပာေသာအခါ “မဟုတ္ဘူးကြ၊ အဲဒါ အမိန္႕ကို မစဥ္းစားပဲနာခံတတ္ေအာင္ ပံုသြင္းေပးတာ။ သတိ သက္သာ ေအးေစ ေျပာတဲ့အခါ မင္းက မစဥ္းစားပဲ ခ်က္ျခင္း လုပ္လိုက္တယ္မဟုတ္လား။ ဒီ လို ဘာမွမဟုတ္တဲ့ အျပဳအမူေလးကစၿပီး မစဥ္းစားတဲ့အက်င့္ သြင္းေပးတဲ့အခါ ေရွ႕တန္းမွာ “တက္” လို႕ အမိန္႕ေပးတဲ့အခါ မစဥ္းစားပဲ တက္တဲ့အက်င့္ရသြားတာေပါ့” စာဖတ္နာေသာ ကၽြန္ေတာ့္ အကိုသည္ စစ္တပ္ထဲမွာ ရာထူးသိပ္ႀကီးႀကီးမရပါ။ ရွင္းပါသည္။ သို႕ေသာ္ ထိုစဥ္က ၁၈ ႏွစ္သား ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာသည့္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ပညာရပါသည္။
စစ္ေရးျပျဖင့္ ပံုသြင္းၿပီးေနာက္ပိုင္း ပင္ပန္းမႈ၊ အနားမေနရမႈတို႕ကို ဆက္လက္ပို႕ခ်ပါသည္။ fatigue ေခၚ အားလတ္ခ်ိန္မရေအာင္ ထားေသာ အလုပ္မ်ားကို ဆက္တိုက္ခိုင္းပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ မိခင္ျဖစ္သူသည္ အိမ္ေဖာ္ အပ်ဳိရြယ္ေလးမ်ား ထားသည့္အခါ တစ္မ်ဳိးၿပီး တစ္မ်ဳိးခိုင္းေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္က ေမးဘူးပါသည္။ အေမက “ဒီအရြယ္ အားေနရင္ ေတာင္စိတ္ ေျမာက္စိတ္ေတြ ၀င္တတ္တယ္ သားရဲ႕ ဒါေၾကာင့္ မအားေအာင္ တမင္ရွာခိုင္းရတာ” ဟုေျပာျပပါသည္။ တနည္းအားျဖင့္ စိတ္ေရာလူပါ မလြတ္လတ္ ေအာင္ ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ သည္ေနာက္မွာေတာ့ ေရွ႕တန္းထြက္ျခင္း၊ (မည္သည့္အေၾကာင္းေၾကာင့္မသိပဲ) စစ္ပြဲဆင္ႏႊဲျခင္း၊ တို႕တြင္ မိမိရဲေဘာ္မ်ား မိုင္းထိ၍ ေျချပတ္လက္ျပတ္ျဖစ္ရျခင္း၊ ေသဆံုးရျခင္း၊ ရန္သူက သတ္ျဖတ္ျခင္း တို႕ျဖင့္ ဆက္လက္ သင္ၾကားပို႕ခ်ေပးျပန္ပါသည္။ ေနာက္ဆံုးအေျဖတစ္ခုသို႕တြန္းပို႕ပါသည္။ ယင္းသည္ ဆိုခဲ့ေသာ “စစ္တပ္၀ါဒ” ျဖစ္ပါသည္။ ရွင္းေအာင္ဆိုရလွ်င္
မိမိတို႕သည္ (တိုင္းျပည္အတြက္) သူမ်ားထက္ အပင္ပန္းခံအလုပ္လုပ္ရသည္။
မိမိတို႕သည္ (တိုင္းျပည္အတြက္) သက္စြန္႕ဆံဖ်ား အလုပ္လုပ္ရသည္။
(ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိပဲ ျဖစ္သြားေသာ) ရန္သူေၾကာင့္ မိမိတို႕ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြ ထိခိုက္ေသဆံုးရသည္။
မိမိတို႕ကို ႏွိပ္စက္ခဲ့ေသာ ယင္း ရန္သူကို ျပည္သူတခ်ဳိ႕ ေထာက္ခံေနသည္။
မိမိတို႕သည္ အမိန္႕နာခံရသည္။ စစ္စည္းကမ္းျဖင့္ အခ်ိန္ျပည့္ ေနရသည္။ ညအိပ္ေနစဥ္ လာႏႈိးလ်င္ သက္စြန္႕ဆံဖ်ား ခရီး စတင္ရသည္အထိ ၂၄ နာရီထမ္းေဆာင္ရသူမ်ားျဖစ္သည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ သာမာန္ျပည္သူမ်ား၊ ၀န္ထမ္းမ်ား (ယင္းတို႕စကားအရ “အရပ္သားမ်ား”) သည္ သက္သက္သာသာ ေနရသည္။ အသက္စြန္႕ရန္မလို၊ စည္းကမ္းမရွိ၊ အားလတ္ခ်ိန္ေတြ အျပည့္ရွိေနသည္ ။ စီးပြားေရးလုပ္ၿပီး ခ်မ္းသာေနသည္ … ဟူေသာ အေတြးကို ဆက္တိုက္ ပို႕ခ်ေပးပါသည္။ ထိုသို႕ေသာ အနစ္နာခံမႈမ်ားေၾကာင့္ သူတို႕တြင္ “ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာ” ကို သံုးပိုင္ခြင့္ရွိသည္ ဟု အေျဖထုတ္ေပးပါသည္။
ျပည္သူလူထုႏွင့္ စစ္တပ္အတြင္းအႀကီးမားဆံုး အတားအဆီးသည္ အဆိုပါအေတြးအျမင္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ပညာရွင္ဘ၀ စစ္တပ္ႏွင့္ တြဲ၍ ေတာထဲေတာင္ထဲသြားရသည့္အခါ စစ္ဗိုလ္ေတြ အင္မတန္အံ့ၾသၾကပါသည္။ သူတို႕မွလြဲ၍ ၿမဳိ႕ေပၚတြင္ တိုက္ပံု ၀တ္ေနေသာ လူေပ်ာ့မ်ား ဤသို႕ အပင္ပန္းခံႏိုင္မည္၊ အပင္ပန္းခံအလုပ္လုပ္လိမ့္မည္ဟု မထင္ခဲ့ၾကပါ။ အဂၤလန္မွ ဘြဲ႕ထူးေတြ ရလာသည့္ ဆရာ၀န္ႀကီးသည္လည္း ညလာႏႈိးလွ်င္ ထလိုက္ရမွန္း ဂ်ဴတီယူရမွန္းသူတို႕မသိၾကပါ။ (အစပိုင္းတြင္ မသိၾကပါ၊ ေနာက္ပိုင္းရာထူးရလာေတာ့လည္း မသိခ်င္ၾကေတာ့ပါ)။ တစ္ႏွစ္က တကၠသိုလ္ဆရာမေလးတစ္ဦး ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ကြင္းဆင္း ခရီးထြက္လာစဥ္ လက္နက္ကိုင္လက္ခ်က္ႏွင့္ ကြယ္လြန္ပါသည္။ ၀န္ထမ္းတိုင္း၊ ျပည္သူတိုင္း မွာ လက္နက္မဲ့ သက္စြန္႕ဆံဖ်ား မႈေတြ ျပည့္ေနေၾကာင္း သတိမထားမိၾကပါ။
ေနာင္တစ္ခ်ိန္တြင္ ျငိမ္းခ်မ္းစြာဆႏၵျပသူမ်ားအားႏွိမ္နင္းသည့္အခါ ႏိုင္ငံတကာက ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္အက်ဥ္းခ်ခံရျခင္း ဟုျမင္ေသာ္လည္း သူတို႕လို ပင္ပန္းစြာအလုပ္မလုပ္ရပဲ အခြင့္အေရးေတာင္းသူမ်ားဟု ဆက္လက္ျမင္လာပါေတာ့သည္။
သည္ထက္ ပိုႀကီးသည့္ စစ္တပ္၀ါဒတစ္ရပ္မွာ ႏိုင္ငံျခားသားကို အထင္ႀကီးျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ႏိုင္ငံျခားသားမုန္းတီးျခင္း (xenophoebia) သည္ အထင္ႀကီးရာမွ ေၾကာက္လန္႕မုန္းတီးျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ယင္းသည္ မိမိတို႕ ႀကဳိးစားေသာ္လည္း တိုးတက္မႈ မရလာသည့္အခါ ႀကီးေသာအေၾကာင္းျပခ်က္ျဖစ္လာပါသည္။ ႏိုင္ငံျခားသားကို ပိုမို အလုပ္လုပ္သူ၊ ပိုမို ဥာဏ္ႀကီးသူ ဟုျမင္ပါသည္။ ျပည္ပတြင္ တိုးတက္ျခင္းသည္ ယင္းလူမ်ဳိးမ်ား အလုပ္လုပ္၊ ဥာဏ္ျမင့္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ၿပီး ျမန္မာျပည္ မတိုးတက္ျခင္း မွာ စစ္တပ္တစ္တပ္လံုး အလုပ္လုပ္ေသာ္လည္း ျပည္သူေတြ၊ ၀န္ထမ္းေတြ အလုပ္မလုပ္ေသာေၾကာင့္ မတိုးတက္ျခင္းဟုျမင္လာပါသည္။ သည္အတိုင္းလည္း သင္ၾကားေပးပါသည္။ သာမာန္ျပည္သူေတြမွာေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသြားအလုပ္ လုပ္ၾကသည့္အခါ ႏိုင္ငံျခားသားကို သူလိုကိုယ္လို ဟုသာျမင္ပါသည္။ အလုပ္လုပ္သေလာက္အခြင့္အေရးရသျဖင့္ အလုပ္လုပ္ၾက သည္။ စည္းကမ္းရွိသေလာက္ စည္းကမ္း၏အက်ဳိးကို ခံစားရသျဖင့္ စည္းကမ္းႏွင့္ေနၾကသည္။ သူတို႕လို ကိုယ္လည္း အခြင့္အေရး ရရင္ ကိုယ့္တိုင္းျပည္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္းနားလည္ၾကသည္။ ႀကီးမားေသာ အေတြးအေခၚကြာဟမႈႀကီးျဖစ္ပါသည္။
ထိုမွတစ္ဆင့္တိုးေသာအခါ စစ္တပ္က ပိုအလုပ္လုပ္ အနစ္နာခံရတဲ့အတြက္ အခြင့္အေရးယူထိုက္သည္ဟု ျမင္လာပါေတာ့သည္။ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားအား ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာကို ျဖတ္လမ္းနည္းျဖင့္ ရယူလိုသည္ဟု စြတ္စြဲေပးလိုက္ပါသည္။ တပ္ထဲတြင္ ေနခဲ့ေသာ ငယ္စဥ္က ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္သည္ အမိန္႕ႏွင့္ အာဏာကို ယံုၾကည္ပါသည္။ ေနာင္ ၈၈ ေခတ္ကိုေက်ာ္မွ စည္းရံုးေရးကို ယံုၾကည္ လာပါသည္။ ပတ္၀န္းက်င္က ပံုသြင္းေပးျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ စည္းရံုးေရးကို ယံုၾကည္ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း သည္ အမိန္႕ႏွင့္ အာဏာကို ယံုၾကည္ခဲ့ျခင္း၏ ေနာက္ဆက္တြဲ အေမြျဖစ္ပါသည္။
အထက္ပါ စစ္တပ္၀ါဒ သည္ ႏိုင္ငံတကာ၊ ဘာသာတရားႏွင့္၊ ႏိုင္ငံေရးသေဘာတရားမ်ား သိရွိနားလည္လာသည့္ အရာရွိႀကီး မ်ားျဖစ္လာသည့္အခါ မိမိတို႕၏ အထက္ပါ က်င့္ထံုးမ်ားႏွင့္ ဆန္႕က်င္ဆံုးျဖတ္မႈတိုင္း၊ အေျဖတိုင္းအတြက္ စိတ္ေျဖစရာ ေဆးေကာင္း ႀကီး တစ္ခြက္ျဖစ္လာပါေတာ့သည္။ ယေန႕ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားအားလံုး ဤအတိုင္း ယံုၾကည္ၾကသည္မွာ မွားယြင္းဖြယ္ မရွိပါ။
ဒုတိယအေၾကာင္းတရား (သို႕မဟုတ္) ပံုတူကူးျခင္း
ဦးေန၀င္းအားဖယ္ရွားၿပီးသည့္အခါ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားအတြက္ လမ္းေၾကာင္းခ်ေပးမည့္သူမရွိေတာ့သေလာက္ျဖစ္ပါသည္။ (ထိုမတိုင္ခင္ အာဏာသိမ္းၿပီးကာလက ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ႏွင့္တကြ ပါတီေခတ္ေခါင္းေဆာင္မ်ား Policy ႏွင့္ လမ္းညႊန္မႈမ်ား ခ်ေပးခဲ့ပါသည္။) သို႕ရာတြင္ အတန္အသင့္ အျမင္က်ယ္သူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႕သည္ မဟာဗ်ဴဟာေလ့လာေရးဌာနကို (အေမရိကန္ပံုစံအတိုင္း) ထူးေထာင္ကာ ပညာေတာ္ေသာ စစ္ဗိုလ္ငယ္မ်ားမွအစ ေခါင္းေခါက္ေရြးယူ၍ ေထာက္လွမ္းေရးဌာနခ်ဳပ္ တြင္ ကမာၻ႕ႏိုင္ငံေရးအလိုက္ အထူးျပဳတာ၀န္အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ေလ့လာ ေလ့က်င့္ေစခဲ့သည္။ အေမရိကန္ႏွင့္ အီးယူ၊ ဂ်ပန္ တို႕သို႕ ႏိုင္ငံေရးေအာက္လမ္းနည္းမ်ားျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္ခဲ့သည္။ စစ္အစိုးရ၏ လမ္းျပေျမပံု ႏွင့္ ေနျပည္ေတာ္စီမံကိန္း၊ ႏိုင္ငံေတာ္ကာကြယ္ေရး တကၠသိုလ္ေခၚ ေပၚလစီ စီမံကိန္းမ်ားကို သူ၏ ဦးေခါင္းမ်ားျဖင့္ ဆြဲယူခဲ့သည္။
ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႕မရွိေသာအခါ စစ္တပ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားအတြက္ နမူနာေပါင္းမ်ားစြာ၊ စကားလံုးေပါင္းမ်ားစြာ (ယေန႕ေနာက္ဆံုးေပၚ - ရိုဟင္ဂ်ာမဟုတ္၊ ဘဂၤ ါလီ ဆိုသည့္ စကားလံုးမ်ဳိးအထိ) အရန္သင့္ရွိထားၿပီျဖစ္သည္။ ကာကြယ္ေရးတကၠသိုလ္တြင္ အရည္အခ်င္းရွိေသာ ပညာတတ္ဗိုလ္မွဴးႀကီးမ်ား၏ သုေတသနက်မ္းမ်ား ရွိေနသည္။ ဒီပဲယင္း အေရးအခင္းကို “ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အႏၲရာယ္ကာကြယ္ေရး” ဟူေသာ သုေတသနစာတမ္းအတိုင္း ဖန္တီးခဲ့သည္။ UN ကိုယ္စားလွယ္ ဂန္ဘာရီမလာမွီ ျပည္တြင္းတာ၀န္ခံကို ေမာင္းထုတ္ျပျခင္း၊ ယင္းမွတစ္ဆင့္ခ်င္းေရွ႕တိုးလာျပျခင္း၊ အေမရိကန္ စစ္ေရယာဥ္မ၀င္ႏိုင္မွီ အာဆီယံ၊ UN တို႕ႏွင့္ အစည္းအေ၀းလုပ္ျပျခင္း စသည္ျဖင့္ နည္းဗ်ဴဟာမ်ဳိးစံုကို အသစ္ဖန္တီးယူျခင္း ထက္ ဦးေန၀င္းလုပ္ခဲ့သည့္ ေျခလွမ္းမ်ားကို အနီးစပ္ဆံုး ပံုတူကူးခ်ျခင္းမ်ားျဖစ္သည္။ ကြန္ျမဴနစ္၊ ဆိုရွယ္လစ္တို႕ကို မယံုၾကည္ ေသာ္လည္း ထို ၀ါဒက်င့္သံုးသူ တို႕၏ နည္းပရိယာယ္ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္မ်ားကို ေလ့လာၾကသည္။ ဤသည္မွာလည္းမဆန္း၊ မဆလေခတ္တြင္သူတို႕ ႀကီးျပင္းလာၾကေပရာ (တစ္နည္းအားျဖင့္ လူရာ၀င္လာရေပရာ) ထိုေခတ္က သင္ၾကားခဲ့ေသာ ႏိုင္ငံေရးသမား မုန္းတီးေရးတရားမ်ား၊ ဦးႏု မေကာင္းေၾကာင္းမ်ား၊ ပါတီစံုႏွင့္ ဖက္ဒရယ္မူ မေကာင္းေၾကာင္းမ်ား သည္ အသည္းတြင္ စြဲထင္ေနေပျပီ။ ထိုေခတ္တေလွ်ာက္လံုး ဖတ္စရာႏိုင္ငံေရးစာအုပ္ဆို၍ လက္၀ဲစာေပသာရွိရာ ထို စာေပတို႕မွ လက္၀ဲ၀ါဒ ေတာ္လွန္ေရးသမားတို႕၏ ေကာင္းကြက္မ်ား အယူအဆေကာင္းမ်ားကို အရမယူႏိုင္ေသာအခါ မေကာင္းေသာ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္မ်ားကိုသာ ကူးယူရေပေတာ့သည္။ “ဆန္႕က်င္ၾက၊ ဆန္႕က်င္ၾက” ဆိုသည့္ လက္ေမာင္းတန္းေအာ္ဟစ္မႈ မ်ားကို သူတို႕ရိုက္ေသာရုပ္ရွင္ထဲမွ အလံနီတို႕ထံမွအရယူသည္။ ကၽြန္ေတာ့္နားထဲတြင္ “သတ္ပစ္၊ သတ္ပစ္” ဆိုသည့္အသံမ်ား ၾကားေယာင္ မိရသည္။
အေရးအခင္းၿပီးကာစက အားလံုးသပိတ္ေမွာက္ၿပီး ျဖစ္ေနသည့္ ၀န္ထမ္းမ်ားျဖင့္ မည္သို႕ဆက္လက္အုပ္ခ်ဳပ္မည္နည္းဟု ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြးခဲ့ဘူးသည္။ တစ္ျပည္လံုးသပိတ္ေမွာက္လ်င္ တိုင္းျပည္ကို အုတ္တံတိုင္းခတ္ရံုေပါ့ဟု ေျပာခဲ့ၾကသည္။ သို႕ေသာ္ အာဏာမသိမ္းမီတြင္ ေမာ္စီတုန္း၏ နည္းလမ္းတစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ဖတ္မိသည္။ ယင္းမွာ “အစြန္းေရာက္လူနည္းစု ကို တိုက္ရိုက္ႏွိမ္နင္းျခင္း၊ အလတ္တန္းစားလူမ်ားကို ေတြေ၀ယိမ္းယုိင္ေစျခင္း ႏွင့္ ေနာက္တန္းက လူုထုႀကီးကို မိမိ လူဟု အမည္တတ္ျခင္းျဖင့္ တျဖည္းျဖည္းေျပာင္းလဲယူျခင္း” လုပ္ငန္းစဥ္ျဖစ္ပါသည္။ ကူးယူတတ္ေသာ စစ္အုပ္စုသည္ ထုိအတိုင္း တသေ၀မတိမ္းက်င့္သံုး ပါသည္။ ယေန႕တိုင္လည္း ျပည္တြင္းသာမက ျပည္ပႏိုင္ငံမ်ားအထိပါ တိုးခ်ဲ႕ယူလာရာ အာဆီယံသည္ ထိုလမ္းစဥ္မွ အလယ္အလတ္တန္း စားအုပ္စုျဖစ္လာပါသည္။ အတိုက္အခံထဲမွလည္း အဆိုပါ အလယ္အလတ္တန္းအုပ္စုကို ဆြဲယူေနပါၿပီ။ ေတြေ၀ေသာ (ကြန္ျမဴနစ္စကားျဖင့္ ဆက္ေျပာလွ်င္ ပညာတတ္မ်ား) လူတခ်ဳိ႕သည္ ပါတီဖြဲ႕အေရြးခံရန္၊ ေရြးေကာက္ပြဲကို ေထာက္ခံရန္ လမ္းစဥ္ကို ေရြးေနၾကေလၿပီ။ စစ္တပ္သည္ သာမာန္အားျဖင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားကို မထလာေအာင္ ႏွိပ္ကြက္ ထားလိုသည္မွအပ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား ေလာက္ အျမင္မၾကည္မႈမရွိသည္ျဖစ္ရာ (သူတို႕သင္ခဲ့ေသာ ဦးေန၀င္းေခတ္ သမိုင္းစာအုပ္မ်ားတြင္လည္း ေက်ာင္းသားမ်ား အျမင္မွား၍သာ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ၾကေၾကာင္း သင္ခဲ့ရရာ) ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၈၈ ေက်ာင္းသားမ်ားကိုလည္း အလယ္အလတ္ လူစုတြင္ပါ၀င္မည္လားဟု ထင္ကာ လႊတ္ေပးထားခဲ့သည္။ ၂၀၀၇ တြင္မွ အစြန္းေရာက္စာရင္း သို႕ ထည့္သြင္းခဲ့ ျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ျခဳံငံု၍ဆိုရလွ်င္ စစ္တပ္၏ မေကာင္းမႈမ်ားကို နားလည္မႈေပးသည့္တိုင္ ယင္းတို႕၏ ရပ္တည္ခ်က္ သေဘာထားသည္ မွားယြင္းစြာ သင္ၾကားလာေသာ အေျခခံအေပၚမွ ျဖစ္ေပၚလာျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။ တိုင္းသူျပည္သားမ်ား အမွန္တကယ္ခံစားမႈ၊ အမွန္တကယ္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနၾကၿပီး အက်ဳိးမရၾကမႈ၊ ယင္းတို႕ အထင္ႀကီးေသာ ျပည္ပႏိုင္ငံသားမ်ားကဲ့သို႕ အရည္အခ်င္းရွိသူမ်ားစြာ ရွိေနမႈ၊ ယင္းတို႕ကဲ့သို႕ ပင္ပန္းႏြမ္းႏြယ္စြာ၊ သက္စြန္႕ဆံျဖား တိုင္းျပည္အတြက္ အလုပ္လုပ္ေနသူမ်ားရွိေနမႈတို႕ကို ယေန႕တိုင္ သိျမင္လာၾကျခင္း မရွိေသးပါ။ ျပည္သူလူထုႏွင့္ အမွန္တကယ္ နီးနီးစပ္စပ္ ေနထိုင္လိုစိတ္၊ နားလည္ေအာင္လုပ္လိုစိတ္ နည္းပါးေအာင္ ႀကဳိတင္ ေလ့က်င့္ေပးထားျခင္းျဖင့္ အရပ္ဖက္တာ၀န္ယူရသည့္တိုင္ အစဥ္ကင္းကြာ ေနေလ့ရွိသည္။ နားလည္သြားေသာ အရာရွိမ်ားသည္လည္း ေဘးဖယ္ျခင္း ခံသြားၾကရသည္။ ထို႕ေၾကာင့္လည္း ယေန႕ေခတ္ ပင္စင္ယူသြားေသာ စစ္ေခါင္းေဆာင္အားလံုးသည္ လက္ရွိစစ္တပ္၏ ေဘးဖယ္ျခင္းကို ခံၾကရသည္ျဖစ္ရာ လက္ရွိေခါင္းေဆာင္ႀကီး မ်ား တသက္တာ မည္သည့္အခါမွ် အျငိမ္းစားမယူရဲေတာ့သည့္အျဖစ္သို႕ေရာက္ရွိကုန္ၾကျခင္းျဖစ္ေပသည္။
ေစာထြန္း
REF: ဧရာဝတီ
Read More...
Collapse...
Monday, 09 March 2009
အာဆီယံ ပဋိညာဥ္ စာခ်ဳပ္အသစ္ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အစီအစဥ္မ်ားကို ေျပာဆိုရာတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ပါ၀င္ေနသေရြ႕ လူ႔အခြင့္ အေရးဆိုင္ရာ ကိစၥရပ္မ်ား၌ အာဆီယံ အဖြဲ႕ႀကီး၏ ဂုဏ္သိကၡာ တိုးတက္ေကာင္းမြန္လာလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။
မၾကာေသးမီက အတည္ျပဳလိုက္ေသာ အာဆီယံပဋိညာဥ္စာခ်ဳပ္တြင္ `တန္းတူညီမွ် လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတရပ္´ ျဖစ္လာေရး ဆိုသည္မွာ အာဆီယံအဖြဲ႔ႀကီးကို စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ေသာ လြန္ခဲ့သည့္ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၈ ရက္ေန႔ ေနာက္ပိုင္း ဆယ္စုႏွစ္ ေလးစုၾကာသည့္တိုင္ေအာင္ ေမွ်ာ္မွန္းခဲ့သည့္အရာ ျဖစ္ပါသည္။
သို႔ေသာ္ အဖြဲ႔ႀကီး၏မူလအဖြဲ႕၀င္မ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ထိုင္း၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ မေလးရွား၊ စကၤာပူႏွင့္ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ မ်ားသည္ စစ္ေအးေခတ္ကာလ အျပင္းအထန္ေတာက္ေလာင္ေနေသာစစ္မီးထဲ ၀င္ေရာက္ခဲ့မိရာက ၎တို႔ေမွ်ာ္မွန္း ထားခ်က္ႏွင့္ ေ၀းခဲ့ရၾကသည္။
ထိုအခ်ိန္က အဖြဲ႔၀င္ႏိုင္ငံအစိုးရမ်ားသည္ ကြန္ျမဴနစ္စနစ္ျပန္႔ပြားလာမႈ တားဆီးေရးကိုသာ စိတ္၀င္စားခဲ့ၾကၿပီး သူတို႔ ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ အေရးကိစၥမ်ားကိုဂ႐ုစိုက္သည္ထက္ အမ်ိဳးသားေရးစိတ္ဓာတ္ျမႇင့္တင္ေရးႏွင့္ စီးပြားေရးတည္ေဆာက္မႈ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္သာ လုံးပမ္းခဲ့ၾကသည္။
မတ္လ ၁ ရက္ေန႔က ၁၄ ႀကိမ္ေျမာက္ အာဆီယံ ထိပ္သီးအစည္းအေဝး
ပိတ္ပြဲအခမ္းအနားတြင္ အာဆီယံေခါင္းေဆာင္မ်ား အထိမ္းအမွတ္ ဓာတ္ပံု အ႐ိုက္ခံေနစဥ္ (ဓာတ္ပံု - ေအပီ)အာဆီယံ၏ မူလအဖြဲ႕၀င္မ်ားသည္ အင္ဒိုခ်ိဳင္းနားတခုလံုးကို ၀ါးမ်ိဳသြားသည့္ စစ္ေအးေခတ္ အဆံုးသတ္သြားျခင္းကို မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ ႀကံဳခဲ့ရသည္။ ကေမၻာဒီယားႏိုင္ငံသည္ စိတ္မခ်မ္းေျမ႕ဖြယ္ေကာင္းသည့္ စစ္၏ဆိုးေမြကို ဆက္ခံ ခဲ့ရသည္။ ဆပ္ျပာပူေဖာင္းပမာ အလ်င္အျမန္ ႀကီးထြားလာသည့္ စီးပြားေရးသည္ တုန္လႈပ္စရာ ၿပိဳလဲပ်က္စီးမႈႏွင့္ ႀကံဳခဲ့ရၿပီးေနာက္ က်ားကုတ္က်ားခဲႏွင့္ နာလန္ထူခဲ့ရသည္။ မတည္ၿငိမ္မႈမ်ား ရိွေသာ္လည္း ပိုမိုတာ၀န္ယူမႈရိွသည့္ အစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပံုစံဆီ အတိုင္းအတာတခုအထိ တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းလဲခဲ့ၾကသည္။
အထင္ရွားဆံုး ျဖစ္ေပၚတိုးတက္မႈတခုက အာဆီယံအဖြဲ႕ႀကီးကို ဘရူႏိုင္း၊ ဗီယက္နမ္၊ လာအုိ၊ ျမန္မာႏွင့္ ကေမၻာဒီးယား ႏိုင္ငံတို႔ျဖင့္ တိုးခ်ဲ႕ဖြဲ႕စည္းႏိုင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ယခုအခါ အာဆီယံေဒသသည္ တ႐ုတ္ျပည္၏ တ၀က္နီးနီး က်ယ္၀န္း လာၿပီး လူဦးေရအရလည္း ယွဥ္ႏိုင္လာသည္။
အေပၚယံအားျဖင့္ ၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္ အဆိုပါအခ်က္မ်ားအားလံုးသည္ ေကာင္းမြန္ေသာအနာဂတ္ဆီ ဦးတည္လွ်က္ရိွပါ သည္။ သို႔ေသာ္လည္း အေရွ႕ေတာင္အာရွႏိုင္ငံမ်ား အားလံုး ပါ၀င္လာေရးဆိုသည့္ အာဆီယံအဖြဲ႕ႀကီး၏ အားထုတ္မႈတြင္ ေပးဆပ္မႈမ်ားလည္း ရိွခဲ့ပါသည္။ အထူးသျဖင့္ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း အဖြဲ႕၀င္ျဖစ္ခဲ့ေသာႏိုင္ငံမ်ားသည္ စီးပြားေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးတြင္ သိသိသာသာ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈေနာက္က်လ်က္ရိွေသာ ႏိုင္ငံမ်ားျဖစ္ေနပါသည္။ (ဘရူႏိုင္းသည္ ၁၉၈၄ ခုႏွစ္တြင္ အဖြဲ႕၀င္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ဗီယက္နမ္သည္ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္တြင္ အဖြဲ႕၀င္ ျဖစ္ခဲ့သည္။)
အာဆီယံပဋိညာဥ္ စာခ်ဳပ္အသစ္ကို စတင္က်င့္သံုးခဲ့ေသာ္လည္း အာဆီယံအဖြဲ႕ႀကီးသည္ ဥေရာပယူနီယံႏွင့္ ဆင္တူသည့္ ဥပေဒအေျခခံေပၚတြင္ အဖြဲ႕၀င္ႏိုင္ငံမ်ား၏ စုစည္းမႈကို အရိွန္အဟုန္ျမႇင့္လုပ္ေဆာင္သြားရန္ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည္။ အဖြဲ႕ႀကီး၏ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ စူရင္ပစ္ဆူ၀မ္ စကားအရေျပာရလွ်င္ `စည္းမ်ဥ္းဥပေဒအေပၚ ပိုမိုအေျချပဳၿပီး ျပည္သူလူထုကို ပိုအေလးထားသည့္´ အဖြဲ႕ႀကီးျဖစ္လာေစရန္ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည္။
သို႔ရာတြင္ ျပဌာန္းခဲ့သည့္ စည္းမ်ဥ္းဥပေဒမ်ားအတိုင္း လုပ္ေဆာင္ရန္ အာဆီယံအဖြဲ႕ႀကီးက လက္တြန္႔ေနျခင္းသည္ ေရရွည္တြင္ ဥေရာပယူနီယံပံုစံ ထူေထာင္ခ်င္သည့္ အဖြဲ႕ႀကီး၏ ပန္းတိုင္ေရာက္ရိွေရးတြင္ အႀကီးမားဆံုးအတားအဆီး ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။
စတင္ ဖြဲ႕စည္းစဥ္ကတည္းက ေတာက္ေလွ်ာက္စဲြကိုင္ က်င့္သံုးခဲ့ေသာ အဖြဲ႕၀င္ႏိုင္ငံမ်ား၏ ျပည္တြင္းေရး ကို ၀င္ေရာက္ မစြက္ဖက္ေရးမူကို ပဋိညာဥ္စာခ်ဳပ္တြင္ ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္းထားခဲ့သည္။ ထိုမူႏွင့္ယွဥ္တြဲၿပီး `ဒီမိုကေရစီ အေျခခံမူမ်ား၊ တရားဥပေဒစိုးမိုမႈ၊ ေကာင္းမြန္ေသာ အုပ္ခ်ဳပ္မႈပံုစံ၊ လူ႔အခြင့္အေရးႏွင့္ အေျခခံလြတ္လပ္မႈမ်ားကို ေလးစား လိုက္နာေရး ႏွင့္ ထိန္းသိမ္းကာကြယ္ေရး´ စသည့္အခ်က္မ်ားကို ျပဌာန္းထားသည္။ ထိုသုိ႔ ျပဌာန္းၾကျခင္းမွာ အကယ္၍ ထိုအခြင့္ အေရးမ်ားကို အဖြဲ႕၀င္ တႏိုင္ငံက က်ဴးလြန္ ေဖာက္ဖ်က္မႈမ်ား ရိွလာလွ်င္ အဖြဲ႕ႀကီးကအေရးယူမႈ မလုပ္ႏိုင္ျခင္းကို ဆင္ေျခေပး ႏိုင္ရန္ အတြက္ျဖစ္သည္ဟု ေ၀ဖန္သူမ်ားက စြပ္စြဲၾကပါသည္။
အဖြဲ႕၀င္ႏိုင္ငံမ်ားအၾကား လက္ခံႏိုင္ဖြယ္ရိွသည့္ အျပဳအမူဆိုင္ရာ စံႏႈန္းမ်ားကို ျပဌာန္းသတ္မွတ္ရန္ အာဆီယံအဖြဲ႕ႀကီး ၏စိတ္ဆႏၵမရိွမႈကို အေလးအနက္ေျပာဆိုေနျခင္းသည္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ေႏွာင္းပိုင္းတြင္ ျမန္မာစစ္အစိုးရျပဳမူခဲ့ေသာ အလြန္ ဆိုး၀ါးသည့္ ခ်ိဳးေဖာက္မႈမ်ားကို အဖြဲ႕ႀကီးအေနႏွင့္ထိထိေရာက္ေရာက္ တုန္႔ျပန္ရန္ ပ်က္ကြက္ခဲ့သည့္အတြက္ ျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္သည္ အုပ္ခ်ဳပ္သူအစိုးရမ်ား၏ေဒသဆိုင္ရာ အဖြဲ႕အစည္းအသြင္မွ `ျပည္သူလူထုကို ေရွ႕႐ႈေသာ´ လူ႔အဖြဲ႕ အစည္းတရပ္အျဖစ္သို႔ အာဆီယံအဖြဲ႕ႀကီးကို ေျပာင္းလဲရန္အတြက္ မျဖစ္မေန လိုက္နာ ကတိက၀တ္ျပဳ ေဆာင္ရြက္ၾကရန္ ျပင္ဆင္ေနခ်ိန္လည္း ျဖစ္ေနပါသည္။
အာဆီယံပဋိညာဥ္စာခ်ဳပ္ကို တရား၀င္အတည္ျပဳက်င့္သံုးသည္မွာ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၁၅ ရက္ေန႔ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုစာခ်ဳပ္ကို ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာလ ၂၀ ရက္ေန႔တြင္ စကၤာပူႏိုင္ငံ၌က်င္းပေသာ ၁၃ ႀကိမ္ေျမာက္ အာဆီယံ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ ထိပ္သီးအစည္းအေ၀းတြင္ အတည္ျပဳခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ အတြင္း စစ္အစိုးရ၏အုပ္ခ်ဳပ္မႈကို ဆန္႔က်င့္ေသာ အႀကီးက်ယ္ဆံုး လူသိထင္ရွားဆႏၵျပပြဲမ်ားကို ျမန္မာစစ္အစိုးရကႏိွမ္ႏွင္းခဲ့ၿပီး ႏွစ္လမျပည့္မီအတြင္း ထိုသို႔အတည္ျပဳျခင္းကို လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား ဦးေဆာင္သည့္ ဆႏၵျပပြဲမ်ားကို စစ္အစိုးရကႏိွမ္ႏွင္းေနသည့္ အခ်ိန္တြင္ အာဆီယံအဖြဲ႕ႀကီး သည္ အစဥ္အလာအားျဖင့္ ေစာင့္ထိန္းခဲ့ေသာ အဖြဲ႕၀င္ႏိုင္ငံ တႏိုင္ငံ၏အေရးကိစၥမ်ားကို ၀င္ေရာက္မစြက္ဖက္ေရးမူကို ခ်ိဳးေဖာက္ၿပီး ျမန္မာစစ္အစိုးရ၏ ေသြးထြက္သံယိုႏိွမ္ႏွင္းမႈကို စက္ဆုပ္ရြံရွာဖြယ္ အျပဳအမူအျဖစ္ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆို ခဲ့သည္။ ေအာ္တိုမစ္တစ္ ေမာင္းျပန္ေသနတ္မ်ားသံုးၿပီး ဆႏၵျပလူအုပ္ႀကီးကို ပစ္ခတ္ၿဖိဳခြင္းသည့္အတြက္ လူေပါင္းရာႏွင့္ခ်ီ ေသဆံုးၾကသည့္ သတင္းေပးပို႔ခ်က္မ်ားကို ရရိွခဲ့ေသာ အဖြဲ႕၀င္ ၁၀ ႏိုင္ငံပါ၀င္သည့္ အာဆီယံအဖြဲ႕ႀကီး၏ အဖြဲ႕၀င္ ၉ ႏိုင္ငံမွ ႏိုင္ငံၾကားေရး၀န္ႀကီးမ်ားက သူတို႔၏ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔မႈမ်ားကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခဲ့ၾကသည္။
ဤတုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားစရာ ျဖစ္ရပ္မ်ားသည္ ႏိုင္ငံတကာမ်က္ႏွာစာတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံဘက္မွ အာဆီယံအဖြဲ႕ႀကီး၏ ရပ္တည္ ႀကိဳးပမ္းေပးခဲ့မႈမ်ားအတြက္ ရရိွလာေသာ အက်ိဳးရလဒ္မ်ားတြင္ အရင္းခံေနသည္မွာ သံသယရိွစရာမလုိပါ။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ နယူးေယာက္တြင္ က်င္းပေနေသာ ကုလသမဂၢ ညီလာခံ၏ျပင္ပတြင္ စကၤာပူႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး မစၥတာ ေဂ်ာ့ခ်္႐ိုးက `က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႕ႀကီး အေပၚ အမ်ားရဲ႕ ယံုၾကည္ကိုယ္စားမႈကေတာ့ အႏၲရာယ္ ရွိတဲ့ အေနအထားကို ေရာက္ေနပါၿပီ။ က်ေနာ္တို႔အားလံုးရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာဟာလည္း အစြန္းအထင္းျဖစ္ခဲ့ပါၿပီ။ အရာရာကို မွန္ကန္ ေျဖာင့္မတ္ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံကို လမ္းေၾကာင္းသစ္တခုဆီ ဆြဲေခၚမသြားႏိုင္ရင္ က်ေနာ္တို႔ အားလံုးဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံေၾကာင့္ ထိခုိက္နစ္နာၾကရလိမ့္မယ္။ သူ႔ေၾကာင့္ ႏြံနစ္ၾကရလိမ့္မယ္´ ဟု ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာဆိုခဲ့သည္။
သို႔ေသာ္ အဖြဲ႕ႀကီး၏စုေပါင္းတာ၀န္ယူမႈအေပၚ ယခုကဲ့သို႔ ႐ုတ္တရက္ သတိျပဳမိျခင္းက အခိုက္အတန္႔သာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ႏို၀င္ဘာလတြင္ စကၤာပူ၌က်င္းပခဲ့သည့္ ထိပ္သီးအစည္းအေ၀းအႀကိဳကာလက ကုလသမဂၢ၏ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ အထူး ကိုယ္စားလွယ္ မစၥတာ အီဗရာဟင္ ဂန္ဘာရီက ျမန္မာႏိုင္ငံအေျခအေနကို အာဆီယံအစည္းအေ၀းတခုတြင္ အာဆီယံ ေခါင္းေဆာင္မ်ားအား ရွင္းလင္းတင္ျပမည္ကို ကေမၺာဒီယား၊ ဗီယက္နမ္ႏွင့္ လာအုိႏိုင္ငံတို႔၏ ေထာက္ခံမႈျဖင့္ ျမန္မာအစိုးရ က ပိတ္ပင္တားျမစ္ခဲ့သည္။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သမိုင္း၀င္ပဋိညာဥ္စာခ်ဳပ္ကို စတင္အသက္သြင္းရန္ အာဆီယံအဖြဲ႕ႀကီး၏ စိတ္အားထက္သန္မႈက ျမန္မာ အစိုးရကို အသက္ရႈေပါက္ေပးလိုက္သလို ျဖစ္ေစခဲ့သည္။ အမွန္တကယ္ဆိုလွ်င္ အာဆီယံအဖြဲ႕ႀကီးသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံက မၿငိမ္မသက္ျဖစ္ေနေသာ လူထုႏွင့္ မိမိတို႔ကိုယ္ကို ဂုဏ္ယူ၀င္ႂကြားရန္ ျပင္ဆင္ဆံုးျဖတ္ထားၾကသည့္ ေဒသဆိုင္ရာေခါင္း ေဆာင္မ်ားကို ဦးေဆာင္မႈေပးရမည္ ျဖစ္ပါသည္။
ေနာက္ပိုင္းလမ်ားအတြင္း ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ ေဒသအတြင္းရိွ တျခားေနရာမ်ားတြင္ ျဖစ္ပြားလွ်က္ရိွေသာ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္မႈမ်ားကို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းသြားရန္ အာဆီယံအဖြဲ႕ႀကီးအေနႏွင့္ ပိုမိုအေလးထား ေဆာင္ရြက္သြားမည္ဆိုသည့္ အႀကံျပဳခ်က္မ်ိဳး လံုး၀မရိွခဲ့ပါ။ ထို႔ေနာက္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ေမလ၌ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏သမိုင္းတြင္ အဆိုးရြားဆံုး သဘာ၀ေဘး ဒုကၡႀကီးျဖစ္ေသာ နာဂစ္ဆိုင္ကလုန္း တိုက္ခတ္မႈ ျဖစ္ပြားခဲ့ရာ အာဆီယံအဖြဲ႕ႀကီးလည္း လူသားခ်င္း စာနာ ေထာက္ထား ေသာ အကူအညီေပးေရး ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈမ်ားတြင္ ဦးေဆာင္းမႈေပးခဲ့ျခင္းျဖင့္ အဖြဲ႕ႀကီး ၏ဂုဏ္သိကၡာကို အဖတ္ဆယ္ ေပးမည့္ အခြင့္အလမ္းတခု ရခဲ့ပါသည္။
ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို ညိႇႏိႈင္းေဆာင္ရြက္မည့္ ကုလသမဂၢအဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ ျမန္မာအစိုးရႏွင့္ အာဆီယံအဖြဲ႕ႀကီး တို႔ပါ၀င္သည့္ သံုးပြင့္ဆိုင္ လုပ္ငန္းအဖြဲ႕ကို ဖြဲ႕စည္းျခင္းျဖင့္ ယခုလိုအေရးႀကီးေသာအၾကပ္အတည္း ကာလတခု၌ တာ၀န္ယူမႈအပိုင္းတြင္သာမက ျမန္မာစစ္အစိုးရကို ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအ၀န္းထဲသို႔ ဆြဲေခၚႏိုင္ေသာ အရည္အခ်င္း ရိွေၾကာင္း အာဆီယံအဖြဲ႕ႀကီးက ျပသႏိုင္ရန္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကသည္။
ျမန္မာအစိုးရက အာဆီယံပဋိညာဥ္စာခ်ဳပ္ကို လက္မွတ္ေရးထိုးသည့္ ဇူလိုင္လ ၂၁ ရက္ေန႔ တရက္တည္းတြင္ သံုးပြင့္ဆိုင္ ကယ္ဆယ္ေရး ညိႇႏိႈင္းမႈလုပ္ငန္းအဖြဲ႕က ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသ၏ လူသားခ်င္း စာနာေထာက္ထားေသာ အကူအညီလိုအပ္ ခ်က္မ်ားကို ယံုၾကည္လက္ခံႏိုင္သည့္ ဆန္းစစ္အကဲျဖတ္ခ်က္မ်ားျဖင့္ အလွဴရွင္ႏိုင္ငံမ်ားအတြက္ အေထာက္အကူျဖစ္ႏိုင္ မည့္ `ဆိုင္ကလုန္းနာဂစ္အလြန္ ပူးတြဲေလ့လာအကဲျဖတ္ခ်က္ မွတ္တမ္း´ကို ထုတ္ေ၀ခဲ့ပါသည္။
မုန္တိုင္းကယ္ဆယ္ေရး ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈမ်ားတြင္ ႏိုင္ငံေရးအသြင္ မေဆာင္ရန္ဆိုသည့္ သံုးပြင့္ဆိုင္လုပ္ငန္းအဖြဲ႕၏ မူ၀ါဒႏွင့္အညီ မုန္တိုင္း ကပ္ေဘးက်ေရာက္ၿပီး အေစာပိုင္းကာလ အျငင္းပြားစရာျဖစ္ခဲ့သည့္ ျမန္မာအစိုးရ၏ မုန္တိုင္းကယ္ဆယ္ေရး ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ားကို ထိုမွတ္တမ္းတြင္ ေဖာ္ျပျခင္းမျပဳခဲ့ပါ။ ထုိစဥ္က စစ္အစိုးရသည္ ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို ရက္သတၱပတ္အေတာ္အၾကာထိ အျပည့္အ၀လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ျခင္း မရိွခဲ့ပါ။ သို႔ေသာ္ ထိုမွတ္တမ္းတြင္ စစ္အစိုးရသည္ ဆိုင္ကလုန္းနာဂစ္မွ အသက္ရွင္က်န္ရစ္သူမ်ားကို အကူအညီ အေထာက္အပံ့ေပးေရး ႏိုင္ငံတကာ၏ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈမ်ားတြင္ တန္းတူပါ၀င္ခဲ့ေၾကာင္းကို အသားေပး ေဖာ္ျပထားခဲ့ပါသည္။
သို႔ေသာ္လည္း စစ္အစိုးရ အသစ္ေတြ႕ရိွခဲ့ေသာ ဂုဏ္သိကၡာတက္ေစႏိုင္သည့္ ထိုျဖစ္ရပ္ေၾကာင့္ ၎၏လူ႔အခြင့္အေရး မွတ္တမ္းတြင္ တိုးတက္မႈတခုအျဖစ္ ဦးတည္သြားေစႏိုင္သည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွာ မၾကာမီ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္။ အာဆီယံပဋိညာဥ္စာခ်ဳပ္ကို အတည္ျပဳျပဌာန္း က်င့္သံုးေတာ့မည့္ ရက္သတၱပတ္မ်ားအတြင္း စစ္အစုိးရသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္က ၎၏မၿပီးဆံုးေသးေသာလုပ္ငန္းကို ျပန္လည္စတင္ခဲ့သည္။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဆႏၵျပပြဲမ်ားအတြင္း ပါ၀င္ခဲ့မႈျဖင့္ ဒီမိုကေရစီအေရး ေထာက္ခံသူမ်ားႏွင့္ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခဲ့ၾကေသာ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ားကို ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္မ်ား ခ်မွတ္ခဲ့ပါသည္။ ဤတႀကိမ္တြင္လည္း အာဆီယံအဖြဲ႕ႀကီးသည္ ႏႈတ္ပိတ္ၿငိမ္သက္ေရးလမ္းစဥ္ကို သာ ေရြးခဲ့သည္။
ဒီဇင္ဘာလက ဥပေဒစိုးမိုးမႈပ်က္သုဥ္းခဲ့ရသည့္ျဖစ္ရပ္ေၾကာင့္ ထုိင္းႏိုင္ငံကို ခ်ိနဲ႔သြားေစခဲ့သည္။ မိမိကိုယ္ကို အရြယ္ ေရာက္လာၿပီးျဖစ္ေသာ အဖြဲ႕ႀကီးအသြင္ ပံုေဖာ္ခ်င္သည့္ အာဆီယံ၏လိုလားခ်က္ဆႏၵအတြက္ ထိုျဖစ္ရပ္က အတား အဆီးတခုျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ျဖစ္ပြားေနေသာ ႏိုင္ငံေရးမၿငိမ္သက္မႈေၾကာင့္ ၁၄ ႀကိမ္ေျမာက္ အာဆီယံအဖြဲ႕ ထိပ္သီးအစည္းအေ၀း က်င္းပမည့္ရက္ကို ေရႊ႕ဆိုင္းလိုက္ရျခင္းသည္ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္မႈျပႆနာမ်ားတြင္ ေခါင္းမာလွေသာျမန္မာစစ္အစိုးရႏွင့္ဆက္ဆံရာ၌ အဖြဲ႕ႀကီးအတြက္ ထိေရာက္ေသာ နည္းလမ္းရွာမရျဖစ္ေနျခင္းႏွင့္ စာလွ်င္ အေသးအဖြယ္ အထစ္အေငါ့တခုသာ ျဖစ္ပါသည္။
အာဆီယံ ပဋိညာဥ္စာခ်ဳပ္၏အျငင္းပြားစရာအေကာင္းဆံုးအခ်က္မွာ `လူ႔အခြင့္အေရးႏွင့္ အေျခခံလြတ္လပ္မႈမ်ား တိုးျမႇင့္ ေရး ႏွင့္ကာကြယ္ေရး´ တို႔အတြက္ တာ၀န္ရိွေသာ ေကာ္မရွင္တရပ္ဖြဲ႕စည္းေရးကိုေတာင္းဆိုထားသည့္ စာပိုဒ္တခု ပါ၀င္ ေနျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ၎အခ်က္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ေဆာင္ရန္ မည့္သည့္အခြင့္အာဏာမွ ရရိွလာမည္မဟုတ္ သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ထိုစာပိုဒ္သည္အဓိပၸာယ္မရိွေသာ အခ်က္သာျဖစ္သည္ဟု ေ၀ဖန္သူမ်ားက ေျပာဆိုေနၾကပါသည္။
ထိုလူ႔အခြင့္အေရးေကာ္မရွင္ကို ထိထိေရာက္ေရာက္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ရန္ အာဆီယံအဖြဲ႕ႀကီးက ေဆာင္ရြက္ႏိုင္စြမ္းမရိွလ်င္ အဖြဲ႕ႀကီး၏ အတိတ္က လုပ္ေဆာင္ရန္ပ်က္ကြက္မႈမ်ားကို ဤပဋိညာဥ္စာခ်ဳပ္က တရား၀င္သြားေအာင္ စနစ္တက်ပံုသြင္း ေပးလိုက္ျခင္း သက္သက္သာ ျဖစ္သြားႏိုင္သည့္အႏၲရာယ္ ရိွေနပါသည္။
Neil Lawrence ၏ The Asean Charter: A Human Rights Whitewash ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုသည္။
နီးေလာရင့္စ္
REF: ဧရာဝတီ
Read More...
Collapse...
မတ္လ(၉) ရက္၊ ၂၀၀၉
အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ လူငယ္ေဖာ္ေဆာင္ေရးအဖြဲ႔ (ဗဟုိ) ႏွင့္ တုိင္းႏွင့္ျပည္နယ္မ်ားမွ လူငယ္အကူအညီ ေပးေရးအဖြဲ႔တုိ႔ ယခုလ (၂၆) ရက္တြင္ ေတြ႔ဆုံညႇိႏႈိင္းၿပီး လူငယ္ေရးရာမ်ားကို ပုိမုိလုပ္ေဆာင္သြားႏုိင္ရန္ လူငယ္ အကူအညီေပးေရးအဖြဲ႔မ်ားကို တုိးခ်ဲ႕ဖြဲ႔စည္းသြားမည္ဟု အဖြဲ႔ခ်ဳပ္လူငယ္ေဖာ္ေဆာင္ေရးတာ၀န္ခံ ကိုေအးထြန္းက ေျပာသည္။
“ရန္ကုန္တုိင္းမွာဆုိရင္ (၂၁) ၿမိဳ႕နယ္ဖြဲ႔ၿပီးသြားၿပီ။ ေနာက္ထပ္ဖြဲ႔မယ့္ ၿမဳိ႕နယ္ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ဖြဲ႔ၿပီး ၿမိဳ႕နယ္ေတြထဲမွာ လစ္လပ္ေနတာေတြရွိတယ္။ ေလ်ာ့ပါးေနတာေတြရွိတယ္။ အဲဒါေတြကို က်ေနာ္တုိ႔ တုိးခ်ဲ႕မယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အခုမွ အသစ္ဖြဲ႔စည္းတဲ့ ၿမိဳ႕နယ္ေတြရွိတယ္” ဟု ၎က ေျပာသည္။
သုိ႔ေသာ္ ဖြဲ႔စည္းသည့္အခ်ိန္တြင္ အေႏွာင့္အယွက္ ႀကဳံရမႈမ်ဳိးရွိေၾကာင္း၊ ၿပီးခဲ့သည့္ စေန၌ လူငယ္ တာ၀န္ခံတေယာက္ႏွင့္ အထက္ျမန္မာျပည္က တာ၀န္ခံတဦးျဖစ္သည့္ ကုိလွဦးတိုိ႔ စစ္ကုိင္းတုိင္း ေရႊဘုိသုိ႔ သြားရာ၌ အာဏာပုိင္မ်ားက ဆုိင္ကယ္မ်ားျဖင့္ လုိက္လံၾကည့္႐ႈခဲ့ေၾကာင္း ကုိေအးထြန္းက ဆက္လက္ ေျပာသည္။
ယခုကဲ့သုိ႔ ေႏွာင့္ယွက္မႈမ်ားကို ဧရာ၀တီတုိင္းအတြင္း၌လည္း ျပဳလုပ္လ်က္ရွိၿပီး လူငယ္တာ၀န္ခံ ကုိဆပ္ခင္ေဇာ္လင္း လာေရာက္ပါက သတင္းေပးရန္ အာဏာပိုင္မ်ားက ေဒသတြင္း ရယကမ်ားကို ဖိအားေပးထားေၾကာင္း သိရသည္။
ယင္းအခက္အခဲမ်ားၾကားမွပင္ ဧရာ၀တီတုိင္းအတြင္းရွိ ၿမဳိ႕နယ္(၃) ခုတြင္ လူငယ္အဖြဲ႔မ်ား ဖြဲ႕စည္းထားႏုိင္ခဲ့ၿပီး ယခုလကုန္တြင္ (၇) ၿမဳိ႕နယ္၌ ထပ္မံဖြဲ႔စည္းႏုိင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ကုိေအးထြန္းက ေျပာသည္။
၎က “အာဏာပုိင္ေတြရဲ႕ ဖိႏွိပ္မႈအမ်ားဆုံးျဖစ္တဲ့ ဧရာ၀တီတုိင္းမွာေတာင္ အင္အားျပည့္ ဖြဲ႔စည္းထားႏုိင္ခဲ့ပါ တယ္။ အာဏာပိုင္က ပုိဖိလာေလေလ လူငယ္ေတြရဲ႕ စည္း႐ုံးေရးအားက ပိုေကာင္းလာေလေလပဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ နည္းပညာပုိင္းကို ဘယ္လုိမွ တားထားလို႔ရတာမဟုတ္ဘူးေလ။ လူငယ္ေတြက သတင္းကို နည္းလမ္းေပါင္းစုံနဲ႔ ရယူလာတယ္။ မတရားတာေတြကိုု ပုိၿပီးသိလာၾကတယ္။ မခံခ်င္ျဖစ္လာၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ စည္း႐ုံးမႈေတြနဲ႔ ထိေတြ႔ရင္ သူတုိ႔၀င္လာၾကတာပဲ” ဟု ရွင္းျပသည္။
အဖြဲ႔ခ်ဳပ္အေနျဖင့္ လူငယ္ေရးရာမ်ားကို ပိုမုိလုပ္ေဆာင္လ်က္ရွိရာ ကခ်င္ျပည္နယ္၊ ရခုိင္ျပည္နယ္၊ မြန္ျပည္နယ္ႏွင့္ မႏၲေလးတုိ္င္းတုိ႔တြင္လည္း လူငယ္အကူအညီေပးေရးအဖြဲ႔မ်ား တုိးခ်ဲ႕ဖြဲ႔စည္းသြားမည္ျဖစ္သည္။
မႏၲေလးတုိင္း လူငယ္အကူအညီေပးေရးအဖြဲ႔မွ ကုိျမင့္ေမာ္က “ေလာေလာဆယ္ (၃) ၿမဳိ႕နယ္ဖြဲ႔ၿပီးသြားပါၿပီ။ ေနာက္ထပ္ (၇) ၿမဳိ႕နယ္ ထပ္ဖြဲ႔ဖုိ႔ နယ္ေတြဆင္းရဦးမွာပါ။ လူငယ္ေတြဘက္က စိတ္၀င္စားမႈရွိၾကတာ ေတြ႔ရပါ တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔က ၿမဳိ႕နယ္္ (၃၀) ကုိ ျပန္လည္ေဖာ္ေဆာင္ရမွာေလ။ ဒီမွာေတာ့ အေႏွာင့္အယွက္ေတြ သိပ္မေတြ႔ရေသးပါဘူး” ဟု ေျပာသည္။
မႏၲေလးတုိင္း အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ လူငယ္အကူအညီေပးေရးအဖြဲ႔၀င္မ်ားသည္ မနက္ျဖန္တြင္ ျမင္းၿခံ၊ ေတာင္သာ၊ မိတၳီလာ၊ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း၊ ေညာင္ဦး စသည့္ ၿမဳိ႕နယ္ (၇) ခုသုိ႔ သြားေရာက္၍ လူငယ္ဖြဲ႔စည္းေရးကိစၥမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ၾကမည္ျဖစ္သည္။
မင္းႏိုင္သူ
REF: ေခတ္ၿပိဳင္
Read More...
Collapse...
စိန္၀င္း
တနလၤာေန႔၊ မတ္လ
(ေနာက္ဆံုးရသတင္း)
ခ်င္းမိုင္ (မဇၩိမ)။ ။ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ ပီကင္း တကၠသိုလ္မွ ပညာရွင္တဦးသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ သိပၸံႏွင့္ နည္းပညာ၀န္ၾကီးဌာနက ျပဳလုပ္ေသာ ႏူကလီးယားဌာန ေဆြးေႏြးပြဲသို႔ တက္ေရာက္ေနရင္း ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ရွိ စင္ထရယ္ ဟုိတယ္တြင္ ေသဆံုးသြားခဲ့သည္။
မစၥတာ Zhang Peixin (အသက္ ၄၇) သည္ အစည္းအေ၀းေနာက္ဆံုးေန႔မွာပင္ ဟိုတယ္ အိပ္ခန္းအတြင္း ေမွာက္ရက္ အေနအထားျဖင့္ ေသဆံုးေနျခင္း ျဖစ္သည္။
Zhang သည္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၂ ရက္ေန႔က ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ စတင္ေရာက္ရွိခဲ့ျပီး ငွင္းျပန္မည့္ မတ္လ ၁ ရက္ေန႔ မြန္းလြဲ ၁၂ နာရီခြဲခန္႔တြင္ အစည္းအေ၀းခန္းသို႔ ေရာက္လာျခင္းမရွိ၍ ၀န္ၾကီးဌာန တာ၀န္ရွိသူမ်ားႏွင္ ဟိုတယ ္ဒုတိယမန္ေနဂ်ာက အခန္းတံခါးကို ဖြင့္ျပီး ၀င္ေရာက္ရာတြင္ ေမွာက္လ်က္ အေနအထားျဖင့္ ေတြ႔ရွိခဲ့ၾကသည္။ ဟိုတယ္၏ အေၾကာင္းၾကားခ်က္အရ ရဲႏွင့္ ေဆးဘက္ဆိုင္ရာတို႔က ေရာက္ရွိစစ္ေဆးရာတြင္ သူ၏ခႏၶာကိုယ္၌ ဒဏ္ရာတစံုတခု မေတြ႔ရဘဲ ေသဆံုးျပီး ျဖစ္သည္ဟု အတည္ျပဳခဲ့ၾကသည္။
ရန္ကုန္ေဆး႐ုံၾကီးရွိ မႈခင္းဆရာ၀န္မ်ားက ႐ုပ္အေလာင္းကို ခြဲစိတ္စစ္ေဆးရာ ပင္မႏွလံုးေသြးေၾကာမ်ားက်ဥ္းေနသည္ကို ေတြ႔ရွိခဲ့သည္ဟု ရဲသတင္းရပ္ကြက္က ေျပာသည္။
စံုစမ္းစစ္ေဆးသူမ်ား၏ သတင္းရပ္ကြက္အရ အခင္းျဖစ္ပြားခ်ိန္တြင္ ေသဆံုးသူသည္ တဦးတည္းသာ ရွိေနခဲ့သည္ဟု သိရသည္။
သူ၏ဇနီးႏွင့္ သမီးျဖစ္သူတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ေရာက္ရွိလာခဲ့ျပီး ႐ုပ္အေလာင္းကို မတ္လ ၆ ရက္ေန႔ ၄ နာရီ မိနစ္ ၂၀ တြင္ ေရေ၀းသုသာန္တြင္ မီးသျဂိဳလ္၍ ၾကြင္းက်န္ေသာ အ႐ိုးျပာကို တ႐ုတ္ႏို္င္ငံသို႔ ျပန္လည္ယူေဆာင္သြားေၾကာင္း စံုစမ္းသိရွိရသည္။
---------------------------------
ခ်င္းမိုင္ (မဇၩိမ)။ ။ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ ပီကင္း တကၠသိုလ္မွ ပညာရွင္တဦးသည္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ဟိုတယ္တခုတြင္ ေသဆုံး သြားခဲ့သည္။
မဇၩိမက ယခု သတင္းေရးသားခ်ိန္အထိ အတည္ျပဳႏိုင္သည္မွာ မစၥတာ Zhang Peixin (အသက္ ၄၇) သည္ သိပၸံႏွင့္ နည္းပညာ ၀န္ၾကီးဌာနကို အကူအညီေပးရန္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ေရာက္ရွိလာျခင္းျဖစ္ျပီး စင္ထရယ္ ဟုိတယ္တြင္ မတ္လ ၁ ရက္ေန႔က ေသဆံုးသြားျခင္း ျဖစ္သည္။
ရဲသတင္း ရပ္ကြက္က ေျပာၾကားရာတြင္ ေသဆံုးသူသည္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၂ ရက္ေန႔က ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ေရာက္ရွိခဲ့ျပီး ေသြးတိုးရွိသူ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။ သို႔ေသာ္ တ႐ုတ္ျပည္သူ႔ သမတႏိုင္ငံဘက္မွ ရဲ၏ ပမာဏ စစ္ေဆးခ်က္မ်ားအေပၚ သေဘာမက်ဘဲ ရွိသျဖင့္ စုံစမ္းစစ္ေဆးမႈ ျပန္လည္ ျပဳလုပ္လိုသည္ဟု ဆိုသည္။
စင္ထရယ္ ဟိုတယ္သည္ ျမန္မာ့စီးပြားေရး ဦးပိုင္ လိမိတက္က ပိုင္ဆိုင္ေသာ ဟိုတယ္တခု ျဖစ္သည္။
REF: မဇၩိမ
Read More...
Collapse...
မစၥတာ အန္တိုနီယို ဂတၱာရီ (ဓာတ္ပံု - ေအအက္ဖ္ပီ)
Posts
BBC News
VOA News
DVB News
RFA News
မဇၽၥိမ
ဧရာ၀တီ
ေန႔သစ္
သွ်မ္းသံေတာ္ဆင့္
ကရင္သတင္းစဥ္
ေကာင္းဝါ
ကခ်င္သတင္းစဥ္
ယေန႔ျမန္မာ
ကႏၱာရဝတီ တိုင္းမ္
ငုရင္ျပင္
႐ိုးမ (၃)
မိုးမခ
ဟစ္တိုင္
ဟံသာဝတီ
နိရဥၥရာ
ေခတ္လူငယ္
ၿမိဳ႕ေတာ္ပုသိမ္သတင္းစဥ္
ျမန္မာသတင္းရပ္ဝန္း
ရိုးရာေလး
Mandalay Gazette
People Media Voice
KIC News
BNI News
Burma Daily
Burma Digest
Burma Net
Kaladan
Network Media Group Rebound 88