ဝိမုတၱိ

Tuesday, February 10, 2009

ေရၾကည္ေရသန္႔ကို ရေအာင္ခပ္ပါ ဂမ္ဘာရီ - ဇြန္မႈိင္း

Thursday, 05 February 2009
(၁)
မစၥတာ ဂမ္ဘာရီေတာ့ ျပန္ၿပီ။ မစၥတာ ဂမ္ဘာရီရဲ႕ ဒီသတၱမေျမာက္ခရီးစဥ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ ခရီးေရာက္ ႏိုင္ပါသလဲ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ဆဌမေျမာက္ခရီးစဥ္ႏွင့္ ဘယ္ေလာက္ ကြာျခားပါသလဲ။ တဆင့္ေတာ့ တိုးတက္ လာ တယ္လို႔ ယူဆလို႔ ရႏိုင္မလား။ ဒါမွမဟုတ္ ထူးမျခားနားပဲ ဆက္ျဖစ္သြားမလား။ ေမးခြန္းေတြ၊ ဆန္းစစ္ခ်က္ ေတြ…. ျမန္မာ့အေရးစိတ္ဝင္စားၾကတဲ့ ဘယ္သူမဆိုရဲ႕ရင္ထဲမွာ စီၿပီး က်န္ခဲ့မယ္ထင္ပါတယ္။

(၂)
မစၥတာ ဂမ္ဘာရီ ဘယ္သူေတြႏွင့္ ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့ပါသလဲ။ က်ေနာ္တို႔ ၾကည့္ၾကရေအာင္။ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ႏွင့္ ေတြ႕ခြင့္ရတယ္၊ NLD CEC ေတြႏွင့္အတူ ေတြ႔ခြင့္ရတာျဖစ္တယ္။ အဲဒီလို ဂမ္ဘာရီႏွင့္ မေတြ႕ ဆံုခင္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ NLD CEC ကို (၁၅) မိနစ္ေလာက္ စကားေျပာခြင့္၊ ေဆြးေႏြးခြင့္ေပး တယ္။ အဲဒီလို ေဆြးေႏြးၿပီးေတာ့မွ မစၥတာဂမ္ဘာရီႏွင့္ ေတြ႕ၾကတာျဖစ္တယ္။ ေတြ႕ခ်ိန္ဟာ မိနစ္ (၉ဝ) ေလာက္ရွိမယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ေတြ႕ဆံုပြဲမွာ NLD ဘက္က တင္ျပတာက …. လက္ရွိအေျခအေနေတြအေပၚ သံုးသပ္ၾကၿပီး ဒီအၾကပ္အတည္းေတြက ေဖာက္ထြက္ႏိုင္ဖို႔ဆိုရင္ ….

(၁) ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလံုး ခြၽင္းခ်က္မရွိ ျပန္လႊတ္ေပးဖို႔လိုမယ္၊
(၂) ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ေခၚေပးဖို႔လိုမယ္၊
(၃) ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ျပန္လည္သံုးသပ္ေရးေကာ္မတီဖြဲ႔ၿပီး ျပန္လည္သံုးသပ္ၾကဖို႔လိုမယ္၊
(၄) အားလံုးပါဝင္တဲ့ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးေတြ လုပ္ဖို႔လိုမယ္၊
ဒီအခ်က္ (၄)ခ်က္ကို အႀကံျပဳတင္ျပပါတယ္။

တနည္းအားျဖင့္ ေျပာရရင္ ဒါကို NLD က ကေန႔အေျခအေန၊ ကေန႔အၾကပ္အတည္းကေန ေဖာက္ထြက္ႏိုင္ တဲ့၊ ေက်ာ္လႊားသြားႏိုင္တဲ့ အစျပဳခ်က္ေတြ၊ နည္းလမ္းေတြအျဖစ္ တင္ျပလိုက္တာျဖစ္တယ္။ ဒါေတြကို စစ္ အစိုးရက ခဏမဆိုင္း ေဆာင္႐ြက္ေပးျခင္းျဖင့္ တိုင္းျပည္ကို ၾကမၼာဆိုးထဲကေန လက္တြဲၿပီး ဆယ္တင္ၾကရ ေအာင္လို႔ တင္ျပလိုက္တာလည္းျဖစ္တယ္။ ဖိတ္ေခၚလိုက္တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

မစၥတာ ဂမ္ဘာရီကေတာ့ သူ႔စတိုင္အတိုင္း ၿပဳံးၿပဳံး ၿပဳံးၿပဳံးႏွင့္၊ ေခါင္းေလး ၿငိမ့္ၿငိမ့္ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ႏွင့္ နားေထာင္ေန မွာ က်ေနာ္ ျမင္ေယာင္ပါတယ္။

အနားထိတိုးၿပီးမ်ား နားေထာင္ၾကည့္ရင္ မစၥတာဂမ္ဘာရီရဲ႕ သက္ျပင္း ခိုးခုိးခ်မယ့္ အသံေတြကိုေတာင္ ၾကားေကာင္း ၾကားရႏိုင္ေလာက္တယ္လို႔ က်ေနာ္ ေအာက္ေမ့မိတယ္။

“သူတို႔ေျပာတာ ဟုတ္တာပဲ၊ ဒါေတြ အမွန္လုပ္ေပးသင့္တာပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ငါ ဟိုပုဂၢိဳလ္ေတြကို နားဝင္သြား ေအာင္၊ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ေတြ လက္ခံၿပီး လိုက္လုပ္လာေအာင္ ငါ ဘယ္လို နားခ်ရပါ့၊ ခက္လိုက္တာ” လို႔ စဥ္းစား ေနေလမလား က်ေနာ္ ေတြးၾကည့္မိတယ္။

ဟုတ္လည္း ဟုတ္ပါတယ္။ NLD ရဲ႕ တင္ျပခ်က္က အဆန္းတစ္လံုးမွ မပါဘူး၊ အသစ္လည္း တစ္ခုမွ မပါဘူး၊ ခုမွ ထြင္ၿပီး ႀကံဳတုန္း ေကာက္ကာငင္ကာ လက္တန္းေျပာခ်လိုက္တဲ့ စကားမ်ဳိးလည္း လံုးဝ မဟုတ္ဘူး။ ႏွစ္ ေပါင္းမ်ားစြာ ေတာက္ေလ်ာက္ မနားတမ္းေျပာဆိုေနတဲ့ စကားေတြခ်ည္းပဲ။

ၿပီးေတာ့ အားလံုးဟာ ျဖစ္သင့္ ျဖစ္ထိုက္တဲ့၊ တရားနည္းလမ္းက်တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြခ်ည္းပဲ၊

ၿပီးေတာ့ ဒီအခ်က္(၄) ခ်က္ဟာ ျမန္မာျပည္သူအားလံုးရဲ႕ ဆႏၵႏွင့္လည္း ထပ္တူက်တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ ျဖစ္တယ္။ ျပည္တြင္းျပည္ပအင္အားစုအသီးသီးႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာက တင္ျပေတာင္းဆိုေနတဲ့ အႀကံျပဳ ေမတၱာရပ္ေနတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြလည္း ျဖစ္တယ္။

ေျပာရရင္ အခု ေခါင္းတၿငိမ့္ၿငိမ့္ႏွင့္ ေဆြးေႏြးေနတဲ့ မစၥတာ ဂမ္ဘာရီတို႔၊ မစၥတာ ဘန္ကီမြန္းတို႔ရဲ႕ စဥ္းစား ခ်က္ေတြ၊ UNSC ဥကၠဌရဲ႕ အႀကံျပဳခ်က္ေတြ၊ UNGA ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြႏွင့္လည္း အလြန္အင္မတန္ နီးစပ္ ဆီေလ်ာ္တဲ့ တင္ျပခ်က္ေတြ ျဖစ္တယ္။

မစၥတာ ဘန္ကီမြန္းေျပာေျပာေနတဲ့ ‘သိသာျမင္သာတဲ့ တိုးတက္မႈတစံုတရာရွိမွ သူ ျမန္မာႏိုင္ငံကို လာမယ္’ ဆိုတဲ့စကားႏွင့္ အဟပ္ညီတဲ့ တင္ျပခ်က္ေတြလည္း အမွန္ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္…. ဒီ (၄) ခ်က္အေပၚ စစ္အုပ္စု ဘယ္လိုတုန္႔ျပန္မွာလဲ။ ေခါင္းၿငိမ့္မယ့္ အလားအလာ ရွိႏိုင္ မရွိႏိုင္၊ ဘယ္လိုထင္လဲ၊ မစၥတာ ဂမ္ဘာရီကေတာ့ ေခါင္းေတြ ကုပ္ေနၿပီ။ သူလည္း မ်က္စိႀကီး၊ နားႀကီးပဲေလ၊ အေပြးျမင္ အပင္သိ အေသြးျမင္ အသြင္သိႏိုင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္အမ်ဳိးအစားေပပဲ၊

မစၥတာ ဂမ္ဘာရီအဖို႔ သက္ျပင္းေတြသာ အႀကိမ္ႀကိမ္ ခ်ရေတာ့မယ့္ ဇာတ္လမ္းပဲ ဆက္ျဖစ္ေတာ့မွာေလ လား။

ဆက္ၿပီး အကဲခတ္ၾကည့္ၾကရေအာင္။

ေဆြးေႏြးပြဲအဆံုးမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အခုလိုပဲ တိက်ျပတ္သားတဲ့ Massage ကို မစၥတာ ဘန္ကီမြန္းအတြက္ လက္ေဆာင္စကားအျဖစ္ ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။

“အနိမ့္ဆံုးအဆင့္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလံုးကို ခြၽင္းခ်က္မရွိ လႊတ္ေပးတာမ်ဳိးေလာက္ေတာ့ နအဖ အစိုးရက လုပ္ေပးရလိမ့္မယ္။ အဲဒီလိုမွမဟုတ္ဘူးဆိုရင္ သိသာျမင္သာတဲ့ တိုးတက္မႈဆိုတာ ဘာမွ အဓိပၸါယ္မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီလို အေနအထားမ်ဳိးရဲ႕ ေအာက္မွာ ကုလသမဂၢ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ မစၥတာ ဘန္ကီမြန္းအေနႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို မလာသင့္ပါဘူး”

ဒီစကားကို ဘယ္လိုသေဘာရပါသလဲ။ ဒီစကားအေပၚ မစၥတာ ဘန္ကီမြန္းတေယာက္ ေထာက္ခံႏိုင္လိမ့္ မယ္၊ သေဘာတူႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ က်ေနာ္ေတာ့ ယူဆမိပါတယ္။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ရမွာ ျဖစ္ပါ တယ္။

(၃)
နအဖစစ္အုပ္စုဆိုတာ ေစ်းဆစ္တဲ့ေနရာမွာေတာ့ ပထမတန္းပဲ။ NLD EC ႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေတြ႕ ခြင့္ေပးတာေတာင္ ဆရာဦးဝင္းတင္၊ ဦးခင္ေမာင္ေဆြႏွင့္ ဒုဥကၠဌ ဦးတင္ဦးတို႔ကို ခ်န္ျဖစ္ေအာင္ ခ်န္ထားခဲ့ ေသးတယ္။

တံဆိပ္တံုးမပါလို႔ လိုလို၊ သူႀကီးေထာက္ခံစာ မပါလို႔ လိုလို လုပ္ေနေသးတယ္။ NLD EC မွာ ဘယ္သူေတြ ပါဝင္သလဲဆိုတာ NLD EC ပါတီက ဆံုးျဖတ္ရမယ့္ကိစၥ၊ သူက ၾကားထဲကဝင္ၿပီး ဘာမွ ဆံုးျဖတ္ေပးစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ စည္းကေတာ့ အေတာ္ေက်ာ္တဲ့လူ။

ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုလုပ္ရတာလဲ၊ အဆံုးမွာေတာ့ ေၾကာက္လို႔ျဖစ္ပါတယ္။ နအဖစစ္အုပ္စု ေသြးပ်က္ေနတဲ့ကိစၥ က….

‘ဆရာဦးဝင္းတင္ႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔ ဆံုမိသြားၾကမယ့္ကိစၥ’ လို႔ ထင္တယ္။ ဒီေခါင္းေဆာင္ (၂) ဦး ေတြ႔မိၾကရင္ အေတြးသစ္၊ အျမင္သစ္ေတြ၊ စိတ္ကူးစိတ္သန္းသစ္ေတြႏွင့္ အႀကံဥာဏ္သစ္ေတြ အမ်ားႀကီး တိုင္ပင္ျဖစ္၊ ရွာေဖြျဖစ္သြားမွာကို စိုးရိမ္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလိုအေတြးေခါင္ၿပီး ေၾကာက္တာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ စစ္အုပ္စုေၾကာက္တတ္လိုက္ပံုမ်ား တကယ္ကို အံ့ ေလာက္တာပါ။

(၄)
ကဲ ထားေတာ့။

ေနာက္ထပ္ ဘယ္သူေတြ ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့ေသးပါသလဲ။ ရွမ္းအမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ NLD ႏွင့္ ေတြ႕ခြင့္ရ တယ္။

ဒါကေတာ့ ရရွိခ်က္အသစ္ ျဖစ္ပါတယ္။ မစၥတာ ဂမ္ဘာရီရဲ႕ ခရီးစဥ္ (၇) ေခါက္ထဲမွာ ဒါဟာ ပထမဆံုး ေတြ႔ဆံုျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

NLD တာဝန္ရွိသူမ်ားႏွင့္ ေတြ႔ဆံုတဲ့အခါ….

မစၥတာဂမ္ဘာရီကို NLD ေခါင္းေဆာင္မ်ား တင္ျပၾကတာက….

NLD က တင္ျပခ်က္ေတြႏွင့္ ထပ္တူပဲ။ အဲဒီတင္ျပခ်က္ေတြကို နအဖစစ္အစိုးရဘက္က ဘာမွလိုက္ေလ်ာ ျခင္း မလုပ္ဘူးဆိုရင္၊ နအဖရဲ႕ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒကို ျပန္လည္သံုးသပ္ျပင္ဆင္တာမ်ဳိး မလုပ္ ဘူးဆိုရင္ နအဖက လုပ္ေပးမယ္ဆိုတဲ့ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲကိုလည္း လံုးဝ လက္ခံ အသိအမွတ္ျပဳႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ တိက်တဲ့ သေဘာထားတရပ္ကိုပါ မစၥတာ ဂမ္ဘာရီကို ေဆြးေႏြးတင္ျပလိုက္ၾကပါတယ္။

မစၥတာဂမ္ဘာရီ ခင္ဗ်ား….

စစ္အုပ္စုရဲ႕ အဖိႏွိပ္ခံေနရတဲ့ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြမွာ ညိႇမထားဘဲႏွင့္ေတာင္ အသံေတြ တူတူ ေနတက္တာ ေတြ႕ရတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ အံ့အားသင့္သင့္ သြားရပါသလား။ မအံ့ၾသလိုက္ပါနဲ႔ မစၥတာ ဂမ္ဘာရီ….

တိုင္းျပည္ကို တကယ္ခ်စ္တယ္ဆိုရင္ အဲဒီလူေတြဟာ ႏုိင္ငံေရးသမားျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ အရပ္သူအရပ္သား ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ စစ္ဗိုလ္စစ္သား ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္….

သူတို႔အားလံုးရဲ႕ အသံေတြဟာ ထပ္တူက်ေနတတ္ၾကပါတယ္။

(၅)
မစၥတာဂမ္ဘာရီ ဘာေတြ ပ်က္ကြက္ခဲ့သလဲ။

“ေတြ႔ခ်င္တယ္၊ ေျပာျပစရာေတြ ရွိတယ္” လုိ႔ တဖြဖြတင္ျပခဲ့ၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္အခ်ဳိ႕ အဖြဲ႕အစည္းအခ်ဳိ႕ကိုေတြ႕ဖို႔ မစၥတာဂမ္ဘာရီ ပ်က္ကြက္ခဲ့တယ္။

သူတို႔က ၉ဝ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အႏိုင္ရထားတဲ့ တိုင္းရင္းသားပါတီမ်ား၊ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားႏွင့္ အထင္ကရ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ ျဖစ္ပါလွ်က္ႏွင့္၊ UNA, UNLD, CRPP, စတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအရ အလြန္ အဓိပၸါယ္ႀကီးတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားက တာဝန္ႀကီးသူမ်ားျဖစ္ပါလွ်က္ႏွင့္ မစၥတာဂမ္ဘာရီ ေတြ႕မသြားခဲ့တာ ဘာေၾကာင့္လဲ။

တေခါက္လည္း မက၊ ႏွစ္ေခါက္လည္းမက….

ခုဆို (၇) ေခါက္တိုင္တိုင္ မေတြ႕ပဲ ျပန္ျပန္သြားခဲ့တာ ဘာသေဘာလဲ။ မစၥတာ ဂမ္ဘာရီကိုယ္တိုင္က မေတြ႕ ခ်င္တာလား၊ အထင္မႀကီးတာလား၊ တန္ဖိုးမေပးတာလား၊ အေလးမထားတာလား။

က်ေနာ္ ဒီလိုမထင္ဘူး။

ဒါဟာ စစ္အုပ္စု လက္ခ်က္ေသခ်ာတယ္။ ေျပာရရင္ မစၥတာ ဂမ္ဘာရီက သူ႔စိတ္ႏွင့္ သူ႔ကိုယ္ဆို ဒီလစ္ဟာ သြားမႈကို တေခါက္မသိ တေခါက္ သိကိုသိႏိုင္တယ္။ သိကို သိႏိုင္တဲ့ သံတမန္မ်ဳိးလည္း အမွန္ျဖစ္ပါတယ္။ မစၥတာဂမ္ဘာရီဟာ လူည့ံတေယာက္လံုးဝမဟုတ္ပါ။ ဒီေလာက္ ဘယ္လိုမွ မညံ့ႏုိင္ပါ။

ၿပီးေတာ့ ဝါရင့္ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီးေတြကို ဘယ္အေခါက္ကမွ ေတြ႕မသြားဘူး။ ဝါရင့္ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီးေတြ ဆိုတာ….
အမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္ေရးစစ္ပြဲကအစ ဒီေန႔ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရး တုိက္ပြဲေတြအထိ စကၠန္႔မနား လူထုေရွ႕ကရပ္ၿပီး အေရးဆိုခဲ့ၾကသူေတြ။

ဒီလိုပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးေတြဆီက သူတို႔က ေတြ႕ခ်င္တယ္လို႔မဆိုရင္ေတာင္ အႀကံဉာဏ္ဝင္ေတာင္းသင့္တယ္ မဟုတ္ဘူးလား။ ခုေတာ့ အႀကံဉာဏ္လည္းမေတာင္း၊ သြားေရာက္ေတြ႕ဆံုတာမ်ဳိးလည္း မရွိ၊ ရွိတယ္လို႔ ေတာင္ သေဘာမထား။

ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ စိမ္းရတာလဲ။
ေသခ်ာပါတယ္။

မစၥတာ ဂမ္ဘာရီဟာ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္ပါလို႔ မရဘူးဆိုတာ။ “ဒီကိုသြားပါ၊ ဒီကိုေကြ႕ပါ၊ ဟိုဘက္ကို မၾကည့္နဲ႔၊ ဟိုဘက္ကို သြားလို႔မရဘူး” ဆိုတဲ့ အစိမ္းရင့္ေရာင္ လမ္းၫႊန္ဆိုင္းဘုတ္ေတြက ခြင့္ျပဳသေလာက္ သာ ေရကို အနည္မထေအာင္ ၾကည့္ခပ္ေနရတဲ့ အခ်ဳိးထဲက ျဖစ္ပံုရပါတယ္။

အနည္မထေအာင္ ၾကည့္ခပ္တာကေတာ့ ေကာင္းတဲ့သတိပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေရလည္း တစက္မွ မပါဘူးဆိုရင္ ေတာ့ ဒီအခ်ဳိးက သိပ္ေနရာက်မယ္ မထင္ဘူး။

(၆)
ေနာက္ထပ္ ဘယ္သူေတြကို ဆက္ၿပီး ေပးေတြ႕လိုက္သလဲ၊ ၾကည့္ၾကဦးစို႔။

၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသား (ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံ) ဆိုတာႏွင့္ ေတြ႕ခြင့္ေပးတယ္။ ယံုၾကည္ခ်က္ကို အခြင့္ အေရးေလး မျဖစ္စေလာက္ႏွင့္ တဲ့ခ်င္းလဲၿပီး ၈၈ အေရးေတာ္ပံု တပ္သားေတြရဲ႕ ဂုဏ္သေရကို ညႇိဳးေအာင္ မွိန္ေအာင္ မိုက္ကမ္းစြာ ႀကဳိးစားဖ်က္ဆီးေနတဲ့ သူ႐ူးတခ်ဳိ႕စုဖြဲ႔ထားတဲ့ အဖြဲ႕ကေလး။

ၿပီးေတာ့ ဝံသာႏု NLD ႏွင့္ ေတြ႕တယ္။

မိခင္ပါတီကို သစၥာမဲ့ၿပီး စစ္ေထာက္လွမ္းေရးအလိုက် ထိမ္းမႏိုင္သိမ္းမရဇာတ္ကို ကေနတဲ့၊ သင္းကြဲျဖစ္ေန တဲ့လူ၊ ကိုယ့္ကို မဲထည့္ၿပီး ေ႐ြးခ်ယ္ေပးလိုက္တဲ့ မႏၱေလးၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြကိုမွ အားမနာ စစ္အုပ္စုႀကိဳးဆြဲ ရာ ကေနရတဲ့လူ၊ ၁၉၉ဝ ဂႏီၶေဟာ အလြန္ကာလ လက္ေတြ႕က်တဲ့ ျဖတ္သန္းမႈေတြေၾကာင့္ စစ္ေထာက္ လွမ္းေရးရဲ႕ မတရားဖမ္းဆီး ေထာင္ခ်ပစ္ခံခဲ့ရဖူးတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ေ႐ႊေရာင္သမိုင္းေတြကိုေတာင္ ေနာင္တရပါၿပီ ေနာက္မမွားေတာ့ပါဘူးဆိုတဲ့ ေလသံေတြပစ္ၿပီး ေမွာက္မွားခ်င္တိုင္း ေမွာက္မွားေနတဲ့လူ အဲဒီလိုပုဂၢိဳလ္မ်ဳိး လူညံ့တခ်ဳိ႕ႏွင့္ စုဖြဲ႕ထားတဲ့ အစုအဖြဲ႕

ၿပီးေတာ Scientific Economy Study Group ႏွင့္ ေတြ႕တယ္။ ဒီလူေတြက အလံနီပ်က္ေတြ၊ အလံနီစစ္စစ္ ဆိုရင္ေတာင္ သူ႕သမိုင္းႏွင့္ သူ႕ကာလတခုမွာ ၾသဇာတခုႏွင့္ ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးတဲ့ ပါတီပါ။ အခုဟာက ….
အဲဒီပါတီထဲက မီးႀကိဳးေမာင္းပ်က္တခ်ဳိ႕ စုဖြဲ႕ထားတဲ့ လူ ၃ - ၄ - ၅ ေယာက္ပါတဲ့ လူအုပ္တအုပ္။

မစၥတာဂမ္ဘာရီ ခင္ဗ်ား….

ခင္ဗ်ား ဒီလူေတြ၊ ဒီအဖြဲ႕အစည္းေတြကို ဘယ္လိုထင္လို႔ သြားေတြ႕လိုက္တာလဲ။ လူထုကို တစံုတရာေတာ့ ကိုယ္စားျပဳတန္ေကာင္းရဲ႕လို႔ ခင္ဗ်ား ထင္မ်ားထင္ေနတာလား။

က်ေနာ္ ရိပ္မိပါတယ္၊ ခင္ဗ်ား ဒီေလာက္ ဗဟုသုတ မနည္းပါဘူး။ ဦးေအးသာေအာင္တို႔၊ ဦးပူက်င့္ရွင္းထန္ တို႔၊ သခင္ခ်န္ထြန္းတို႔ကိုေတာင္ ခင္ဗ်ား မေတြ႕ခဲ့ဘဲနဲ႔ ဒီလူေတြကိုမွ တခုတ္တရ သြားေတြ႕တယ္ဆိုတာ ….

ခင္ဗ်ားစိတ္ႏွင့္ ခင္ဗ်ားကိုယ္ မဟုတ္ေလာက္ဘူးလို႔ က်ေနာ္ ထင္တာပဲ။

က်ေနာ္ ထင္တာလြဲသြားၿပီဆိုရင္ေတာ့ မစၥတာ ဂမ္ဘာရီ ခင္ဗ်ား သတိထားေတာ့။ ခင္ဗ်ား ကုန္းေက်ာ္ တံတားေအာက္က သံုးပံုဖဲသမားရဲ႕ အလံ႐ွဴးကို တကယ့္ လူႀကီးလူေကာင္းထင္ၿပီး အိမ္ေသာ့အပ္မိတဲ့ ကိန္း က်က်နန ဆိုက္ေတာ့တာပဲ။

အဲဒီလိုေတာ့ မျဖစ္ပါေစနဲ႔ဗ်ာ။ ႏိုင္ငံတကာပတ္ၿပီး သံမႈသံခင္းလုပ္ေနတာ ဗိုလ္သန္းေ႐ႊႏွင့္ေတြ႕မွ ပတ္တီးခ်ခံ ရရင္ ရွက္စရာေကာင္းလြန္းလို႔ပါ။

(၇)
ၿပီးေတာ့ တစည ကို ေတြ႔တယ္။ ဒါေတာ့ သင့္ေလ်ာ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ စိတ္ႏွင့္မေတြ႕ေပမယ့္ သူလည္း ၉ဝ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပဳိင္ခဲ့တဲ့ ပါတီ၊ အမတ္ေနရာတခ်ဳိ႕လည္း အႏိုင္ရရွိခဲ့တဲ့ ပါတီေပပဲ။

လြတ္လပ္စြာ ကြဲလြဲခြင့္ကို က်ေနာ္တို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ႀကံ့ဖြံ႕ႏွွင့္ ေတြ႕တယ္။ ႀကံ့ဖြံ႕ကေတာ့ နအဖရဲ႕ လက္ကိုင္တုတ္၊ ဒီပဲယင္းမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္တို႔ ယာဥ္တန္းကို ကားလမ္းပိတ္ၿပီး ႐ိုက္ႏွက္သတ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့အဖြဲ႕အစည္း၊ ၂ဝဝ၇ စက္တင္ဘာမွာ တုတ္တကိုင္ကိုင္၊ လက္သီးတျပင္ျပင္ႏွင့္ မစုစုေႏြးတို႔လို အမ်ဳိးသမီးေလးေတြကိုေတာင္ အညႇာအတာမရွိ စစ္အုပ္စုအလိုက် လက္ရဲဇက္ရဲ ပြဲၾကမ္းခဲ့ၾကတဲ့သူေတြ၊

ခင္ဗ်ား သူတို႔ကို ေတြ႕တာေတာ့ က်ေနာ့္အျမင္ မသင့္ေလ်ာ္လွဘူး။

ၿပီးေတာ့ ….
စစ္အုပ္စုဝင္ေတြ၊ ဗိုလ္ေက်ာ္ဆန္းကေန ဗိုလ္သိန္းစိန္အထိ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႕တာပါ။

ဗိုလ္ေမာင္ေအးႏွင့္ ဗိုလ္သန္းေ႐ႊကေတာ့ ပုဏၰားကြယ္ေနာက္က ဇာတ္ၫႊန္းစာ႐ြက္ကိုင္ၿပီး “ဘာၿပီးရင္ ဘာ ထြက္၊ ဟိုဇာတ္႐ုပ္က ငိုျပ၊ ဒီဇာတ္႐ုပ္က ရယ္ျပ ဒါပဲ ေတာ္ၿပီ ကားလိပ္ခ်လိုက္ေတာ့” ဆိုတာေတြ ၫႊန္ၾကား ရင္းႏွင့္ ေခ်ာင္းေျမာင္းၿပီးေတြ႕ေပါ့ေလ။

ေတြ႕ခဲ့့ၾကရတဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕ (၄) ရက္တာခရီးကေတာ့ ဒါပဲ။ ဗိုလ္သန္းေ႐ႊကို ခင္ဗ်ား ေတြ႕ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာမွာ ကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။

မေတြ႕တာကေတာ့ သူတို႔အေၾကာင္းႏွင့္ သူတို႔ေပါ့ဗ်ာ။ ထားလိုက္ပါေတာ့။

(၈)
အဲေတာ့ ဘယ္လိုနိဂံုးခ်ဳပ္မလဲ မစၥတာ ဂမ္ဘာရီ

စစ္အုပ္စုႏွင့္ ခင္ဗ်ားႏွင့္ ေတြ႕ေတာ့ သူတို႔ဘက္က ျပန္ေျပာလိုက္တာေလးေတြ သတၱဳခ်ၾကည့္ရင္ …

- NLD ဟာ မျဖစ္ႏိုင္တာေတြ ေတာင္းဆိုေနတယ္
- ဖြင့္ထားတဲ့ တံခါးကဝင္ခဲ့ဖို႔ ခင္ဗ်ားက တိုက္တြန္းေပးပါ
- စီးပြားေရးတည္ၿငိမ္မွ ႏိုင္ငံေရးတည္ၿငိမ္မွာမို႔လို႔ ပိတ္ဆို႔ထားတာေတြ အရင္ပြင့္ေအာင္ ဖြင့္ေပးပါ
- ေ႐ြးေကာက္ပြဲအတြက္ နည္းပညာေတြ အကူအညီေပးမယ္ဆိုတာ အခုေပးပါ က်ေနာ္တို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ ေနၿပီဆိုတာပဲ ျဖစ္ေနပါလားဗ်။

NLD တင္ျပတဲ့ တင္ျပခ်က္ေတြ၊ NLD ရဲ႕ တင္ျပခ်က္ေတြ၊ ဝါရင့္ေတြႏွင့္ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ ရဲ႕ အႀကံျပဳခ်က္ေတြကိုေတာ့ ဖုတ္ေလတဲ့ငါးပိ ရွိတယ္လို႔ကို မေအာက္ေမ့ပါလား။

ဒီလိုပံုႏွင့္ေတာ့ ေရပါ ပါ့မလား ကိုယ့္လူေရ။ အနည္လည္း မထ၊ ေရလည္း မပါ ဆိုရင္ေတာ့ “သတၱမသည္ ဆ႒မႏွင့္ ထူးမျခားနားပါပဲ ခင္ဗ်ား” လို႔ သူမ်ားေတြ ေျပာကုန္ၾကေတာ့မယ္။ “တကယ္ျမင္ရင္ ျမင္တဲ့အတိုင္း တကယ္ၾကားရင္ ၾကားတဲ့အတိုင္း ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္႐ႈၿပီး နိဂံုးမွန္မွန္ခ်ဳပ္ႏုိင္ပါေစ” ဒါပဲ က်ေနာ္ ဆုေတာင္း ပါတယ္ဗ်ာ။

မစၥတာ ဘန္ကီမြန္းႀကီး မေယာင္မလည္ႏွင့္ ေရာက္လာ၊ ေနာက္ေတာ့ လူကဲ့ရဲ႕စရာျဖစ္ၿပီး ျပန္သြားဆိုရင္ ေတာ့ ကုလသမဂၢ သိကၡာက်လွပါတယ္။

အဲဒီလို မျဖစ္ေလာက္ေပဘူးလို႔ဘဲ က်ေနာ္ ေအာက္ေမ့လိုက္ပါ့မယ္။ အက်ဳိးမ်ားေအာင္ ေဆာင္ၾကဥ္းေပးႏိုင္ သူတိုင္းကို အက်ဳိးခံစားရသူအေပါင္းက ေကာင္းခ်ီးေပးၾကမွာအမွန္ပါ မစၥတာ ဂမ္ဘာရီ။ ။

*********

ဇြန္မႈိင္း
၄၊ ၂၊ ၂ဝဝ၉
REF: ရိုးမ (၃)

စုလြတ္ေျမာက္ေရး လူထုလႈပ္ရွားမႈ ရန္ကုန္မွာစၿပီ

၁၀ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၀၉

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လြတ္ေျမာက္ေရး အန္အယ္လ္ဒီ၏ လူထုပန္ၾကားခ်က္ကုိ ေထာက္ခံသည့္အေနျဖင့္ ျမန္မာျပည္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ ဦးေဆာင္ၿပီး ေဖေဖာ္၀ါရီလဆန္းပုိင္းက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေနရာအႏွံ႕တြင္ စာတန္းမ်ားကပ္ၿပီး ပုိစတာမ်ား ခ်ိတ္ဆြဲခဲ့သည္။

ျမန္မာျပည္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္၏ ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္ကုိ ေထာက္ခံျခင္းႏွင့္ လူထုတရပ္လံုး ပါ၀င္လာေအာင္ ႏႈိးေဆာ္ထားသည့္ ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္မ်ားကုိ လူထု တရပ္လံုးအတြက္ စေတးခံအေကာင္းဆံုးေျမၾသဇာအဖြဲ႔မွ ရဲေဘာ္မ်ားက လမ္းဆံုလမ္းခြမ်ားတြင္ လုိက္လံ ကပ္ျခင္း၊ ႀကဲခ်ျခင္းမ်ား လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသည္ဟု စုံစမ္းသိရသည္။

“က်ေနာ္တုိ႔အေနနဲ႔ကေတာ့ ျမန္မာျပည္ဒီမုိကေရစီရရွိေရးအတြက္ ဘယ္အဖြဲ႕စည္းကပဲ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ျပည္သူမ်ားအေနနဲ ့ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ေစခ်င္ပါတယ္” ဟု အဆုိပါ ျမန္မာျပည္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႕ခ်ဳပ္တြင္ ပါ၀င္သူ လူငယ္တဦးက ေျပာၾကားသည္။

ျမန္မာျပည္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကုိ အေကာင္းဆုံးေျမၾသဇာအဖြဲ႔ႏွင့္ လူထုတုိက္ပြဲ ေဖာ္ေဆာင္ေရး ေကာ္မတီ (ရန္ကုန္တုိင္း) တုိ႔က ပူးေပါင္းဖြဲ႔စည္းခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး စတင္ဖြဲ႔စည္းစဥ္ကပင္ လူထုအား အသိေပး လႈံ႕ေဆာ္ေရး လုပ္ငန္းမ်ားကုိ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ေၾကာင္း အဆုိပါလူငယ္က ဆက္လက္ေျပာၾကားသည္။

အန္အယ္လ္ဒီမွ ထုတ္ျပန္ထားခ်က္အရ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား ခ်ဳပ္ေႏွာင္သည့္ကာလမ်ားမွ- ပထမ အႀကိမ္- ၁၉၈၉ ခု ဇူလုိင္ (၁၉) ရက္မွ ၁၉၉၅ ခု ဇူလုိင္ (၁၀) ရက္ထိ၊ ဒုတ္ိယအႀကိမ္- ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ စက္တင္ဘာ (၂၁) ရက္မွ ၂၀၀၂ ခု ေမလ (၆) ရက္ထိ၊ တတိယအႀကိမ္- ၂၀၀၃ ခု ေမ (၃၀) ဒီပဲယင္း အေရးအခင္းမွ ယေန႔ထိ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားဆဲ ျဖစ္သည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လြတ္ေျမာက္ေရး လူထုလႈပ္ရွားမႈကုိ လက္ဖက္ရည္၀ုိင္းမွာ ေထာက္ခံသည့္ပုံစံမ်ိဳးမွ လူစုလူေ၀းျဖင့္ စစ္အစိုးရကုိ ေတာင္းဆုိသည့္ပုံစံမ်ိဳးထိ ႏွစ္သက္ရာ ပုံစံမ်ိဳးစုံျဖင့္ ေထာက္ခံႏုိင္ေၾကာင္း အန္အယ္လ္ဒီ ဗဟုိအလုပ္အမႈေဆာင္ ဦး၀င္းတင္က ေခတ္ၿပိဳင္သို႔ ေျပာခဲ့သည္။

ျမင့္မုိးေဇာ္
REF: ေခတ္ၿပိဳင္

၉၄ ႏွစ္ျပည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေမြးေန႔အႀကိဳ ဂုဏ္ျပဳေဆာင္းပါး

ေအာင္ဆန္း (အပိုင္း - ၁)

ေအာင္ဆန္းစုၾကည္

ျမန္မာျပန္ - ေဒါက္တာေအာင္ခင္

က်မ မွတ္မိႏုိင္ေသာ အ႐ြယ္မေရာက္မီကပင္ က်မ၏ ဖခင္ ကြယ္လြန္သြားပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ “ေဖေဖဟာ ဘယ္လိုလူစားမ်ဳိးပါလိမ့္”ဟူေသာ သိခ်င္စိတ္ျဖင့္ ဖခင္၏ဘ၀လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ စာေပ အေထာက္အထားမ်ားကို က်မ စတင္စုေဆာင္း ေလ့လာဖတ္႐ႈျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ေအာက္တြင္ ေဖာ္ျပပါ အတၳဳပၸတၱိစာတမ္းကို ေရးသားရာ၌ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ျခင္း အေထာက္အထားမ်ားကို အဓိကအေျခခံထားပါ သည္။ အေၾကာင္းအရာႏွစ္ရပ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍သာလွ်င္ က်မတို႔မိသားစုႏွင့္ ေဖေဖ့အား ေကာင္းစြာ သိကြၽမ္း ခဲ့သူမ်ားထံမွ သိရွိရေသာအခ်က္အလက္မ်ားအေပၚတြင္ အေတာ္အသင့္ အေျခခံထားပါသည္။

ေသြးသားနီးကပ္စြာ ေတာ္စပ္သူတဦး၏ အတၳဳပၸတၱိကို ေရးရသည္မွာ မလြယ္ကူပါ။ ဓမၼဓိဌာန္က်က်ေရးႏုိင္ မည္ မဟုတ္ဟု အစြပ္စဲြခံရႏိုင္ပါသည္။ တကယ္တမ္းတြင္လည္း အတၳဳပၸတၱိေရးသူတို႔သည္ မိမိတို႔ ရွာေဖြ စု ေဆာင္းရရွိေသာ အေထာက္အထားမ်ားျဖင့္ မိမိတို႔၏ ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ဥာဏ္ကို ပံုစံသြင္းေပးခဲ့ေသာ အျဖစ္ အပ်က္၊ အေတြ႔အၾကံဳမ်ား၏ ၾသဇာသက္ေရာက္မႈမွ ကင္းလြတ္ႏုိင္မည္မဟုတ္ပါ။ က်မအေနျဖင့္ က်မဖခင္၏ ႐ုပ္ပံုလႊာကို က်မျမင္သည့္အတုိင္း မွန္ကန္စြာ ေပၚလြင္ေစရန္ ႀကိဳးပမ္းေရးသားထားပါသည္ဟုသာ ေျပာႏုိင္ ပါသည္။
* * * * * *
ေအာင္ဆန္းကို ျမန္မာႏုိင္ငံ အညာေဒသရွိ နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕ကေလး၌ ၁၉၁၅ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၃ ရက္ေန႔ တြင္ ဖြားျမင္ပါသည္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕ေတာ္ရွိ ျမန္မာဘုရင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ကို ပ်က္သုန္းေစၿပီး ျမန္မာတႏုိင္ငံလံုး ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္ေရးလက္ေအာက္သို႔ က်ဆင္းေစခဲ့ေသာ တတိယအဂၤလိပ္-ျမန္မာစစ္ပဲြအၿပီး ႏွစ္ေပါင္း (၃၀) အၾကာတြင္ ျဖစ္ပါသည္။ နတ္ေမာက္နယ္သူနယ္သားမ်ားသည္ ျမန္မာဘုရင္မ်ား၏ အမႈကိုထမ္းေဆာင္သည့္ အစဥ္အလာရွိသူမ်ားျဖစ္၏။

ေအာင္ဆန္း၏ မိခင္မ်ဳိး႐ိုးထဲတြင္ ရာထူးႀကီး မင္းမႈထမ္းအခ်ဳိ႕ ပါ၀င္ခဲ့ပါသည္။ ဖခင္ျဖစ္သူ ဦးဖာသည္ လယ္ သမားမ်ဳိး႐ိုးမွျဖစ္ၿပီး ေလာကီေရးရာတြင္ လိမၼာေရးျခားမရွိ၊ စကားမေျပာ တံုဏွိဘာေ၀ ေနတတ္သူတဦး ျဖစ္ ပါသည္။ ဉာဏ္ရည္ေကာင္း၍ စာေပဖက္တြင္ ထူးခြၽန္ေသာ္လည္း စကားနည္းလြန္းသျဖင့္ ဦးဖာသည္ မိမိ၏ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းအလုပ္ျဖစ္ေသာ ေရွ႕ေနအလုပ္၌ ေအာင္ျမင္ျခင္းမရွိခဲ့ပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထက္ျမက္ သြက္လက္လွေသာ မိခင္ေဒၚစုသာလွ်င္ မိသားစုစား၀တ္ေနေရးကို အဓိကတာ၀န္ယူရပါသည္။

ေဒၚစု၏ ဦးေလးေတာ္သူသည္ ၿဗိတိသွ်တို႔ကို ေရွးဦးစြာ ေတာ္လွန္ဆန္႔က်င္ခဲ့ေသာ ျမန္မာအုပ္စုတစုကို ေခါင္းေဆာင္ခဲ့ပါသည္။ ေနာက္ဆံုး၌ “ဗိုလ္လေရာင္” ေခၚ “ဦးမင္းေရာင္” အား ၿဗိတိသွ်တို႔က ဖမ္းဆီး သတ္ ျဖတ္လိုက္ပါသည္။ “ကုလားတို႔ ကြၽန္မခံ” ဟူေသာ စိတ္ထားရွိခဲ့သည့္ ထိုရဲရဲေတာက္ မ်ဳိးခ်စ္ပုဂၢဳိလ္ႀကီးကား ေအာင္ဆန္းမိသားစုႏွင့္ နယ္သူနယ္သားမ်ား ဂုဏ္ယူစံထား အားက်ဖြယ္ရာ ျဖစ္လာပါသည္။

ညီအကိုေမာင္ႏွမ (၆) ဦး (ကေလးဘ၀ကပင္ ကြယ္လြန္ၾကသူမ်ားအပါအ၀င္ဆိုလွ်င္ ေမြးခ်င္း - ၉ ဦး) အနက္ အေထြးဆံုးျဖစ္သူ ေအာင္ဆန္းသည္ သူကိုယ္တုိင္ေရးခဲ့ေသာ မွတ္တမ္းအရ ညစ္ပတ္ခ်ဴခ်ာ အစား ၾကဴး၍ လံုး၀ႏွစ္လိုဖြယ္မဟုတ္ေသာ ကေလးတဦးျဖစ္ပါသည္။ စကားေျပာလည္း ေနာက္က်လွသျဖင့္ မိသား စုက ‘စြန္႔အ’ ေနသလားဟူ၍ပင္ ပူပင္ခဲ့ရ၏။ သို႔ေသာ္ ေအာင္ဆန္းကေလးသည္ ပရိယာယ္မရွိျခင္း၊ အလြန္ ႐ိုးသားေျဖာင့္မတ္ျခင္း၊ ဆင္းရဲသူမ်ားအား သနားၾကင္နာတတ္ျခင္း စေသာ ခ်စ္စဖြယ္စိတ္ဓာတ္မ်ားျဖင့္ ျပည့္စံုသည္ဟု သူ႔အား ငယ္စဥ္က ေကာင္းစြာသိခဲ့သူမ်ားႏွင့္ သူ႔မိသားစု၀င္မ်ားက ေကာက္ခ်က္ခ်ၾကပါ သည္။

ေအာင္ဆန္းမိသားစုမွာ ဥာဏ္ရည္ေကာင္းၿပီး ပညာဖက္တြင္ ထြန္းေပါက္သူမ်ားအျဖစ္ နာမည္ေကာင္းရထား ပါသည္။ ေအာင္ဆန္း၏ အကို (၃) ဦးမွာ အသက္ငယ္ငယ္ေလးတြင္ ေက်ာင္းစတက္ၾက၏။ သို႔ေသာ္ ေအာင္ ဆန္းမွာမူ အေမပါတက္မွ ေက်ာင္းတက္မည္ဆိုကာ ကတ္ဖဲ့ေန၏။ စိတ္ဓာတ္ၾကံ႕ခိုင္လွပါသည္ဟု ဆိုရမည္ ျဖစ္ေသာ ေဒၚစုသည္ သားေထြးေလးကို အလြန္ညႇာတာေလ့ရွိၿပီး သူ႔စိတ္ပါမွသာ ေက်ာင္းတက္ပါေစေတာ့ ဟု အလိုလိုက္ထားခဲ့၏။

သို႔ျဖင့္ (၈) ႏွစ္သားအ႐ြယ္ေရာက္ေသာအခါမွ ေအာင္ဆန္း ေက်ာင္းတက္ရန္ ဆံုးျဖတ္ပါေတာ့သည္။ အကို ျဖစ္သူ ေအာင္သန္း ရွင္သာမေဏေဘာင္သို႔ ၀င္ေသာအခါ၌ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေန သံဃာတို႔ဘ၀ကို သေဘာ က်၍ေပလား၊ ရွင္ေလာင္းမ်ားစီးသည့္ ကႀကိဳးတန္ဆာ ဆင္ရင္ထားေသာ ျမင္းျဖဴေလးကို သေဘာက်၍လား မသိ၊ ေအာင္ဆန္းက သူလည္း ရွင္ျပဳခ်င္ပါသည္ဟု ဆိုလာပါေတာ့သည္။ လိမၼာပါးနပ္ေသာ အေမက အခြင့္ ေကာင္းကို ခ်က္ခ်င္းယူ၍ ရွင္မျပဳမီ စာေရးစာဖတ္တတ္ရန္ လိုမည္ဟု ေထာက္ျပလိုက္ပါသည္။

ေက်ာင္းစတက္သည္ဆိုသည္ႏွင့္ ေအာင္ဆန္းသည္ ထူးခြၽန္ေသာ ေက်ာင္းသားတဦးျဖစ္ေၾကာင္း ေပၚလြင္ လာပါသည္။ စာႀကိဳးစား၍ စည္းကမ္း႐ိုေသၿပီး အတန္းထဲတြင္ အစဥ္ထိပ္တန္းက ရွိေနခဲ့ပါသည္။ ေအာင္ ဆန္း၏ ပထမေက်ာင္းမွာ နတ္ေမာက္ ဦးေသာဘိတ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ေလာကုတၱရာ ပညာသာမက ေခတ္သစ္ပညာရပ္အခ်ဳိ႕ကိုပါ သင္ၾကားေပးေသာ ထိုစဥ္အေခၚ ေလာကဓာတ္ေက်ာင္းမ်ဳိး ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ နတ္ေမာက္ေက်ာင္းတြင္ အဂၤလိပ္စာ သင္ၾကားေပးျခင္းမရွိေပ။

ထိုအခ်ိန္က အထက္တန္းပညာသင္ၾကားရာ၌ လိုအပ္ခ်က္တခုျဖစ္ေသာ အဂၤလိပ္စာကို အကိုႀကီးမ်ားက သင္ထားၿပီးျဖစ္သည့္အတိုင္း ေအာင္ဆန္းကလည္း တတ္ေအာင္သင္မည္ဟု စိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားလိုက္၏။ သို႔ျဖင့္ ေအာင္ဆန္းလည္း ေရနံေခ်ာင္း အမ်ဳိးသားေက်ာင္းသို႔ အသက္ (၁၃) ႏွစ္အ႐ြယ္၌ ေျပာင္းသြားပါ သည္။ သားေထြးေလးကို အိမ္မွ ခဲြခြာမသြားေစလိုေသာ ေဒၚစုထံမွ ေရနံေခ်ာင္းေက်ာင္းတက္ခြင့္ရရန္ ေအာင္ဆန္း အစာငတ္ခံဆႏၵျပပဲြေလးတခုကို ဆင္ႏဲႊခဲ့ရပါေသးသည္။

ေရနံေခ်ာင္းေရာက္ေသာအခါ ေက်ာင္းတြင္ ဆရာတဦးအျဖစ္ အလုပ္လုပ္ေနေသာ အကိုႀကီး ဦးဘ၀င္း၏ ထိန္းေက်ာင္းေစာင့္ေရွာက္မႈေအာက္တြင္ ေနခဲ့ရသည္မွာ ေအာင္ဆန္းအတြက္ လြန္စြာမွ ကံေကာင္းပါသည္။ ဦးဘ၀င္းသည္ ညီငယ္ေလး၏ ပညာေရး၊ စား၀တ္ေနေရး၊ အေထြေထြေကာင္းမြန္တိုးတက္ေရးတို႔ကို စည္း ကမ္းရွိရွိ၊ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ အထူးဂ႐ုစိုက္ခဲ့၏။ ညီျဖစ္သူကလည္း ပညာေရးဖက္တြင္ အားေကာင္းေၾကာင္း ဆက္လက္ျပသကာ အသက္ (၁၅) ႏွစ္အ႐ြယ္၌ သတၱမတန္းစာေမးပဲြတြင္ ဗုဒၶဘာသာ စာသင္ေက်ာင္းမ်ား ႏွင့္ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမ်ား၌ ပထမစဲြသူမ်ားအား ခ်ီးျမႇင့္ေသာ ဦးေ႐ႊဘို ေ႐ႊတံဆိပ္ႏွင့္ ပညာသင္ေထာက္ပံ့ ေၾကးဆုကို ရရွိခဲ့၏။

အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမ်ားမွာ ၁၉၂၀ ခုႏွစ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ အက္ဥပေဒဆန္႔က်င္သပိတ္မွ ထြက္ေပၚလာျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအက္ဥပေဒသည္ အခြင့္ထူးခံ လူနည္းစုေလးကိုသာ အထက္တန္းပညာ သင္ၾကားခြင့္ေပးရန္ ရည္႐ြယ္သည္ဟု ဆန္႔က်င္သူမ်ားက ယူဆခဲ့ပါသည္။ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမ်ားသည္ ျမန္မာလူငယ္တို႔အား သူတို႔၏ ကိုလိုနီလက္ေအာက္ခံ ဘ၀အေျခအေနကို ႏိုင္ငံေရးအသိတရားအရ ခံစားနားလည္ေစၿပီး၊ ထိုဘ၀မွ လြတ္ေျမာက္လိုစိတ္မ်ား အသည္းႏွလံုးအတြင္းမွ ျဖစ္ေပၚလာရန္ က်ဳိခ်က္ေပးလိုက္ေသာ ေနရာမ်ားသဖြယ္ ျဖစ္ပါသည္။

မိမိ၏ႏုိင္ငံကို လူမ်ဳိးျခားတို႔အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္႐ြက္လိုေသာဆႏၵသည္ ေရနံ ေခ်ာင္းအမ်ဳိးသားေက်ာင္း မတက္မီကာလကပင္ ေအာင္ဆန္း၏ စိတ္တြင္ ကိန္းေအာင္းေနခဲ့ပံုရပါသည္။ က ေလးဘ၀က ၿဗိတိသွ်တုိ႔အား ပုန္ကန္ေမာင္းထုတ္ရန္ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးကို ၾကံစည္စဥ္းစားခဲ့ပံု၊ တခါတရံ ျပဒါးရွင္ လံုးကဲ့သို႔ေသာ တန္ခိုးသိဒၶိရွင္ပစၥည္းမ်ား အကူအညီျဖင့္ ျမန္မာျပည္လြတ္ေျမာက္ေရးကိုရယူရန္ စိတ္ကူး ယဥ္ခဲ့ပံုအေၾကာင္းကို သူ၏ ကိုယ္ေရးအတၳဳပၸတၱိေဆာင္းပါးတြင္ ေရးသားထားပါသည္။

အမ်ဳိးသားေက်ာင္း၌ ေနစဥ္အတြင္း ႏုိင္ငံေရးေလာက၌ နာမည္ႀကီးေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ား၏ မိန္႔ခြန္းမ်ားကို စိတ္ ၀င္စားလာၿပီး စကားရည္လုပဲြမ်ားတြင္လည္း ပါ၀င္ဆင္ႏဲႊခဲ့၏။ သူ၏ ေဟာပံုေျပာပံုမွာ အားတက္စရာ မဟုတ္ ေသာ္လည္း ကိုင္တြယ္ရမည့္ အေၾကာင္းအရာႏွင့္ပတ္သက္၍ ေသခ်ာေစ့စပ္စြာ ျပင္ဆင္ထားျခင္း၊ ယံုၾကည္ ခ်က္ အျပည့္အ၀ရွိျခင္းတို႔ေၾကာင့္ အေဟာေကာင္း၊ အေျပာေကာင္းဟူ၍ နာမည္ရခဲ့၏။

ေက်ာင္းဂ်ာနယ္ စာတည္းအျဖစ္လည္း ေဆာင္႐ြက္ခဲ့၏။ ထိုကဲ့သို႔ စာသင္ခန္းျပင္ပလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ပါ၀င္ ေသာ္လည္း တေယာက္တည္း အေတြးနယ္ထဲ နစ္ျမဳပ္ေနတတ္ျခင္း၊ ေနပံုထုိင္ပံုေထာင့္မက်ဳိးျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ေအာင္ဆန္းကို လူ႔ဂြစာ လူထူးလူဆန္းအျဖစ္ ေက်ာင္းေနဖက္မ်ားက ျမင္ၾကပါသည္။ ၁၉၃၂ ခုႏွစ္တြင္ တကၠ သိုလ္၀င္စာေမးပဲြ၌ ျမန္မာစာ၊ ပါဠိဘာသာဂုဏ္ထူးမ်ားျဖင့္ “ေအ” အဆင့္မွ ေအာင္ျမင္ကာ ရန္ကုန္ တကၠ သိုလ္သို႔ ပညာဆက္သင္ရန္ ေရာက္သြားပါသည္။

ေအာင္ဆန္း ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သို႔ ေရာက္လာသည့္ႏွစ္သည္ကား ဆရာစံသူပုန္ကို ၿဗိတိသ်အစိုးရက ေခ်မႈန္းကာ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို ေသဒဏ္ေပးခဲ့ၿပီး တႏွစ္ၾကာကာလကပင္ျဖစ္ပါသည္။ ေတာင္သူလယ္ သမားမ်ား ခံစားေနရေသာ အတိဒုကၡမ်ားမွ ေပၚေပါက္လာရေသာ ပုန္ကန္မႈကို ၿဗိတိသ်အစိုးရက ရွင္ဘုရင္ ျဖစ္လိုေသာ အယူသည္းသူတေယာက္ ဦးေဆာင္သည့္ ေတာသူေတာင္သား ပုန္ကန္မႈမွ်သာျဖစ္သည္ဟု ေသးသိမ္ေစရန္ ႏွိမ္၍ေဖာ္ျပခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ျမန္မာမ်ားအေနျဖင့္ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ပါ၀င္ ဆင္ႏဲႊခဲ့သူ မမ်ားျပားေသာ္လည္း ထိုပုန္ကန္မႈအေပၚ အေတာ္ပင္ ဂ႐ုဏာထားၾကပါသည္။ ဆရာစံကို စဲြ ေဆာင္ႏုိင္စြမ္းရွိသူတဦးအျဖစ္ မျမင္သူမ်ားကပင္ သူပုန္တို႔၏ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ႏွင့္ သတၱိေျပာင္ေျမာက္မႈေၾကာင့္ စိတ္လႈပ္ရွားတက္ႂကြခဲ့ရၿပီး အစိုးရ၏ ရက္စက္ၾကမ္းတမ္း တုံ႔ျပန္မႈမ်ားေၾကာင့္ အေရးနိမ့္သြားရေသာ သူပုန္ တို႔ကို မ်ားစြာသနားၾကင္နာခဲ့ၾက၏။

ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္မႈ အေစာပိုင္းကာလတြင္ က်င့္သံုးေသာ ၿငိမ္၀ပ္ေအးခ်မ္းေရးလမ္းစဥ္မွာ အေတာ္အတန္ ေအာင္ျမင္မႈရွိခဲ့ေသာ္လည္း လူမ်ဳိးျခားႀကီးစိုးမႈကုိ ျမန္မာမ်ားက ေက်နပ္စြာ လက္ခံျခင္းမရွိပါ။ ကိုလိုနီအစိုးရ ပိုမိုခိုင္ျမဲလာသည္ႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သူလူမ်ဳိးျခားတို႔၏ ပလႊားေမာက္မာေသာ အမူအက်င့္မ်ားႏွင့္ တုိင္းျပည္ အတြက္ စစ္မွန္ေသာေကာင္းက်ဳိးကိစၥရပ္တို႔ကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈမႈမ်ားသည္ တုိင္းသူျပည္သားတို႔၏ မႏွစ္သက္ မေက်နပ္စိတ္မ်ားကို ဆြေပးသကဲ့သို႔ ျဖစ္လာပါသည္။

ပထမဦးစြာေပၚထြန္းခဲ့ေသာ အမ်ဳိးသားေရးရာ အဖဲြ႔အစည္းမ်ားသည္ ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ ျမန္မာ့႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈ တည္တံ့ခုိင္ျမဲရန္ႏွင့္ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ရန္ကိုသာ ေဆာင္ရြက္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ေခတ္ပညာတတ္ ျမန္မာလူ ငယ္အေရအတြက္ မ်ားျပားလာသည္ႏွင့္အမွ် ႏုိင္ငံေရးရည္မွန္းခ်က္မ်ားပါ ေပၚေပါက္လာပါသည္။ ၁၉၀၆ ခုႏွစ္တြင္ တည္ေထာင္ေသာ ဗုဒၶဘာသာကလ်ာဏယု၀အသင္း(၀ိုင္အမ္ဘီေအ)သည္ ႏိုင္ငံေရးရာမ်ားကို စတင္ကိုင္တြယ္ေသာ အဖဲြ႔အစည္းျဖစ္ၿပီး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သပိတ္ကို ေအာင္ျမင္စြာ စည္း႐ံုးလႈံ႔ေဆာ္ခဲ့ပါ သည္။

အမ်ဳိးသားလႈပ္ရွားမႈ အရွိန္အဟုန္ရလာေသာအခါ ‘၀ိုင္အမ္ဘီေအ’ သည္ ၁၉၂၀ ခုႏွစ္၌ ‘ဂ်ီစီဘီေအ’ အသြင္ သို႔ ကူးေျပာင္းသြားပါသည္။ ပထမဦးဆံုး ေပၚေပါက္လာေသာ အမ်ဳိးသားမဟာမိတ္အဖဲြ႔ဟု ေခၚႏိုင္ပါသည္။ ျမန္မာ့အမ်ဳိးသားေရးရာလႈပ္ရွားမႈကို တုိက္ရည္ခိုက္ရည္သြင္းေပးလိုက္ေသာ ပုဂၢဳိလ္မွာ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ ျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္၏ စိတ္အားထက္သန္ေသာ လြတ္လပ္ေရးေတာင္းဆိုမႈတို႔ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံတ၀ွမ္းတြင္ မ်ဳိး ခ်စ္စိတ္ဓာတ္ျပင္းျပစြာ တက္ႂကြလာပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း စုေပါင္းညီညာေသာ လြတ္လပ္ေရးလႈပ္ရွားမႈ ေပၚေပါက္ေစမည့္အင္အားမ်ားမွာ ႏိုင္ငံေရးအကဲြအျပားမ်ားေၾကာင့္ လြင့္စင္သြားရ၏။

၁၉၂၂ ခုႏွစ္တြင္ (၂၁) ဦးပါတီသည္ ဂ်ီစီဘီေအမွ ခဲြထြက္သြားၿပီးေနာက္တြင္ ထပ္မံကဲြၾကျပန္သျဖင့္ ၁၉၂၀ ခုႏွစ္မ်ား ကုန္ဆံုးခါနီးတြင္ အဖဲြ႔အစည္း (၃) ဖဲြ႔ ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။ ၁၉၃၀ ခုႏွစ္မ်ား၏ အစပိုင္းကာလတြင္ မူ ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ အိႏၵိယႏုိင္ငံတို႔ ပူးတဲြထားသင့္၊ မထားသင့္ဟူေသာ “ခဲြေရး-တဲြေရး” ကိစၥအေပၚ ျမန္မာႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား စိတ္၀င္စားစြာ အျငင္းပြားၾကသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။

ထိုႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားအနက္ အခ်ဳိ႕မွာ ဆရာစံသူပုန္တို႔အား ၿဗိတိသွ်အစိုးရက ခုံ႐ံုးတင္စစ္ေဆးရာ၌ သူပုန္ မ်ားဘက္မွ ခုခံကာကြယ္ေပးခဲ့သျဖင့္ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားလာသူမ်ားျဖစ္ပါသည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ ၿငိမ္၍ ေခါင္းငံု႔ခံသည့္ကာလမွာလည္း ဆံုးခန္းသို႔ ဦးတည္လာကာ ထုိးႏွက္တိုက္ခုိက္ျခင္း သေဘာေဆာင္ေသာ နည္းဗ်ဴဟာမ်ားသံုးစဲြရန္ တြန္႔ဆုတ္လိမ့္မည္မဟုတ္ေသာ အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ဓာတ္ရွိသည့္ မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ား လည္း ႏိုင္ငံေရးဇာတ္ခံုေပၚသို႔ ေရာက္ရွိလာပါသည္။

အသက္ (၁၈) ႏွစ္အ႐ြယ္ ေအာင္ဆန္းသည္ ခပ္႐ိုင္း႐ိုင္း အညာသားကေလးပင္ျဖစ္ပါသည္။ မိမိတို႔ကိုယ္မိမိ တို႔ လူ႔မလိုင္ဟု အထင္ေရာက္ေနၾကၿပီး ေၾကာ့ရွင္း၀ံ့ႂကြားစြာ ၀တ္ဆင္ေနထုိင္ၾကေသာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ား အသိုင္းအ၀ိုင္းတြင္ မ်က္ႏွာထား႐ႈသိုးသိုးႏွင့္ အ၀တ္အစား ပိုသီပတ္သီ၀တ္ဆင္ေသာ ေအာင္ဆန္းသည္ အံမ၀င္ဂြင္မက် ျဖစ္ေန၏။ ထို႔အျပင္ သူ႔ထက္သိမ္ေမြ႔ပါးနပ္ေသာ ေက်ာင္းေနဖက္မ်ား၏ ေ၀ဖန္ေနာက္ေျပာင္မႈကိုလည္း ဂ႐ုမစိုက္ေၾကာင္း ေစာစီးစြာေပၚလြင္ေစခဲ့၏။

ေအာင္ဆန္း တကၠသိုလ္ေရာက္စ ပထမႏွစ္ပတ္တြင္ ေက်ာင္းသားသမဂၢမွ စကားရည္လုပဲြတရပ္ က်င္းပပါ သည္။ ထိုစကားရည္လုပဲြအၿပီး၌ ေအာင္ဆန္းသည္ ပရိသတ္အၾကားမွထကာ သူ႔အကို ေအာင္သန္း တင္ သြင္းေသာ “ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား ႏုိင္ငံေရးမလုပ္သင့္”ဟူသည့္ အဆိုကို ေထာက္ခံလိုက္ပါသည္။ ဤသည္မွာ မိသားစုေသြးစည္းေရး သေဘာေဆာင္သည့္ အျပဳအမူမဟုတ္ပါ။ ယံုၾကည္ခ်က္အရ လုပ္ေဆာင္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ေအာင္ဆန္း အဂၤလိပ္စကားေျပာရာတြင္ အသံထြက္ အမွားမွားအယြင္းယြင္း ကို႔ယို႔ကားရား ေခ်ာေမြ႔ေျပျပစ္ ျခင္းမရွိေသာေၾကာင့္ သူ႔စကားမ်ားမွာ နားမလည္ႏိုင္သေလာက္ပင္ျဖစ္၏။ ပရိသတ္က ေျပာင္ေလွာင္သေရာ္ ေအာ္ဟစ္ၾကသျဖင့္ အကိုျဖစ္သူ အေတာ္ပင္ အေနရခက္သြား၏။ ေအာင္ဆန္းကမူ ေၾကာက္႐ြံ႕၍ အသံ ေပ်ာက္သြားျခင္းမရွိ။ ကဲ့ရဲ႕သံမ်ား၊ ျမန္မာစကားႏွင့္သာေျပာရန္ ႐ိုင္း႐ိုင္းစိုင္းစိုင္း ေအာ္ဟစ္သံမ်ားကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈကာ အဆင့္အတန္းမမီေသာ သူ႔အဂၤလိပ္စကားကို ပါဠိအသံုးအႏႈန္းမ်ားျဖင့္ ျဖည့္စြက္၍ သူ ေျပာလိုရာအားလံုးကို ၿပီးဆံုးေအာင္ ဆက္လက္ေျပာဆုိသြားပါသည္။

ထိုပထမစကားရည္လုပဲြ အျဖစ္အပ်က္သည္ ေနာင္အတြက္ အစဥ္အလာတရပ္ ခ်မွတ္ေပးလိုက္သကဲ့သို႔ ျဖစ္ သြားပါသည္။ ပရိသတ္က ကဲ့ရဲ႕႐ႈတ္ခ်ေနသည့္ၾကားကပင္ သူေျပာလိုရာကို အဂၤလိပ္စကားႏွင့္ေျပာျခင္း၊ သုန္သုန္မႈန္မႈန္ ေနတတ္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ သူသည္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏုိင္ေသာ အ႐ူးတေယာက္ဟူ၍ပင္ နာမည္ရခဲ့၏။

သို႔ေသာ္ ေအာင္ဆန္းသည္ အေ၀ဖန္ခံရမည္ကို ေၾကာက္႐ြံ႕ၿပီး သူလုပ္ကိုင္ရန္ ဆံုးျဖတ္ထားေသာကိစၥမ်ားကို မလုပ္ဘဲေနမည့္ လူမ်ဳိးမဟုတ္ပါ။ ေခတ္ၿပိဳင္ကမၻာတြင္ အဂၤလိပ္စကား အေရးပါပံုကို သိရွိနားလည္သျဖင့္ အဂၤလိပ္စကားကို ပိုင္ပိုင္ႏုိင္ႏုိင္သံုးစဲြႏုိင္ရန္ သူႀကိဳးစား၏။ အဂၤလိပ္စာအုပ္မ်ားကို သဲႀကီးမဲႀကီးဖတ္ျခင္း၊ အျခားသူမ်ား ေျပာပံုဆိုပံုကို နားေထာင္ေလ့လာျခင္း၊ အဂၤလိပ္စာသင္ေက်ာင္းတြင္ ပညာဆည္းပူးခဲ့သူ မိတ္ေဆြရင္း တဦးထံမွ အကူအညီယူျခင္း စသည္တို႔ျဖင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထြက္ အညာသားတဦးအတြက္ ထူးျခားေလာက္ေသာ အဂၤလိပ္စကားက်င္လည္မႈကို သူရရွိလာ၏။

ထိုပထမစကားရည္လုပဲြတြင္ ေအာင္ဆန္း ေထာက္ခံခဲ့ေသာအဆိုမွာ သူ၏ ေရရွည္ယံုၾကည္ခ်က္တရပ္အား ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ကို သတိမူသင့္ပါသည္။ ထိုယံုၾကည္ခ်က္မွာ သံဃာေတာ္မ်ား ႏိုင္ငံေရးတြင္ ၀င္ ေရာက္လုပ္ကိုင္ျခင္း မျပဳသင့္ေၾကာင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ မကြယ္လြန္မီ တႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔က ေျပာၾကားခဲ့ေသာ ေ႐ႊ တိဂံုေစတီေတာ္ အလယ္ပစၥယံညီလာခံမိန္႔ခြန္း၌ “ဘာသာေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးကို ေရာစပ္ပါမူ ဘာသာေရး၏ သေဘာတရားကို ဆန္႔က်င္ရာေရာက္ေပ၏”ဟု ေျပာခဲ့၏။ ရဟန္သံဃာမ်ားအား “အရွင္ဘုရားတို႔က သာသ နာေတာ္ေရာင္ ထြန္းေျပာင္ေအာင္ အားထုတ္ေတာ္မူၾကပါ – ကမၻာသူကမၻာသားတို႔ ေမတၱာတရားပြားမ်ား၍ သမစိတၱႏွင့္ ညီရင္းအကို ေမာင္ရင္းႏွမကဲ့သို႔ ေနႏုိင္ၾကပါလိမ့္မည္ -- ဤကဲ့သို႔ေဆာင္႐ြက္မႈသည္ သာသနာ ဖက္ကသာၾကည့္၍ ျမင့္ျမတ္သည္မဟုတ္ပါ၊ တပည့္ေတာ္တို႔၏ ႏိုင္ငံႏွင့္ လူမ်ဳိးအတြက္ အျမင့္ျမတ္ဆံုးေသာ ႏုိင္ငံေရးကို ေဆာင္႐ြက္ရာေရာက္ပါသည္ဘုရား” စသျဖင့္ ေလွ်ာက္ထားခဲ့ပါသည္။

အမ်ားက ႏုိင္ငံသတၱ၀ါ ပကတိအျဖစ္ျဖင့္ျမင္ၾကေသာ ေအာင္ဆန္းမွာ စင္စစ္တြင္ ဘာသာေရး၌ ေလးနက္စြာ တသက္လံုး စိတ္၀င္စားသူပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ေရနံေခ်ာင္း၌ ေက်ာင္းတက္ေနစဥ္ ဖခင္ကြယ္လြန္သြားသျဖင့္ ၀မ္းနည္းေၾကကဲြကာ ရဟန္းေဘာင္၀င္ရန္ပင္ စိတ္ကူးခဲ့ပါသည္။ တကၠသိုလ္ေရာက္စအခ်ိန္ကလည္း အီတလီလူမ်ဳိး ဗုဒၶဘာသာဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးေလာကနႏၵကို ၾကည္ၫိုေလးစားလွသျဖင့္ ဆရာေတာ္ႏွင့္ အတူ လိုက္ၿပီး သာသနာျပဳလုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္႐ြက္ရန္ မိခင္ထံ အခြင့္ေတာင္းဖူး၏။ အခြင့္ကား မရခဲ့ေပ။ သို႔ေသာ္ ေလာကုတၱရာကိစၥမ်ားကို ေအာင္ဆန္း ဆက္လက္၍ ဂ႐ုတစိုက္အေလးထားပါသည္။

ႏိုင္ငံေရးေလာကထဲသို႔ ေျခစံုပစ္၀င္ၿပီးေနာက္ပိုင္း၌ပင္ သူႏွင့္ အရင္းႏွီးဆံုး မိတ္ေဆြတဦးအား သူ၏ “သစၥာ တရားႏွင့္ လံုး၀အျပစ္ကင္းစင္မႈ ရွာပံုေတာ္ဘ၀ခရီး” အေၾကာင္းႏွင့္ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံအရ ႐ိုးေျဖာင့္ႏုိင္ရန္ သတိျပဳႀကိဳးပမ္းေနေၾကာင္းတို႔ကို စာေရး၍ ရွင္းျပဖူးပါသည္။ ေခတ္လူငယ္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အသိတရား ေခါင္းပါးေနသည္ကို စိုးရိမ္မိေၾကာင္း၊ ေလာကဒဏ္လႈိင္းမ်ားကို ၾကံ႕ၾကံ႕ခိုင္ ရင္ဆုိင္တြန္းလွန္ႏုိင္ စြမ္းမရွိပါက ထိုအသိတရားမ်ား လံုး၀ကြယ္ေပ်ာက္ၿပီး စိတ္ဓာတ္ဗလ မဲြျပာက်ေသာအျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိသြား မည္ကို စိုးရိမ္ပူပန္မိေၾကာင္း စသျဖင့္လည္း ေရးသားထားပါသည္။

ေက်ာင္းသား၊ ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ သခင္မ်ား

ကိုေအာင္ဆန္း ေက်ာင္းသားႏုိင္ငံေရးတြင္ပါ၀င္မႈမွာ အစ၌ ခပ္ေျဖးေျဖး မွန္မွန္သာျဖစ္ေသာ္လည္း ၁၉၃၅ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း၌ အရွိန္အဟုန္ ျမင့္မားလာ၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ သူသည္ ကိုႏု၊ ကိုလွေဖ (ေနာင္ ဗိုလ္လကၤ်ာ)၊ ကိုသိန္းေဖ၊ ကိုေက်ာ္ၿငိမ္း၊ ကိုရာရွစ္ကဲ့သို႔ေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားႏွင့္အတူ စတင္လုပ္ကိုင္ေနၿပီး ျမန္မာ့လြတ္လပ္ ေရး လႈပ္ရွားမႈတြင္ ထင္ရွားလာမည့္ ထိုလူငယ္မ်ားႏွင့္ ေအာင္ဆန္းတို႔ လက္တဲြကာ ေက်ာင္းသားမ်ား အေတာ္ပင္ ဂ႐ုျပဳရမည့္ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုတစုျဖစ္လာေအာင္ စည္း႐ံုးပါသည္။

ကိုေအာင္ဆန္းတို႔လူစုသည္ အာဏာပိုင္အလိုေတာ္ရိမ်ား လႊမ္းမိုးထားေသာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားသမဂၢ ကို ထိုးထြင္း၀င္ေရာက္ႏုိင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းျခင္းျဖင့္ စတင္လႈပ္ရွား၏။ ပထမတြင္ ေအာင္ျမင္မႈသိပ္မရွိခဲ့ေပ။ ၎ တို႔အထဲမွ ကိုေက်ာ္ၿငိမ္းႏွင့္ ကိုသိန္းေဖတို႔သာ သမဂၢအမႈေဆာင္မ်ားအျဖစ္ အေ႐ြးခ်ယ္ခံရသည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ထက္သန္ေသာ အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ဓာတ္ႏွင့္ ဇြဲလံု႔လတုိ႔၏ အက်ဳိးအျမတ္မ်ား ထြန္းကားလာ ၏။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ား၏ စိတ္ေနစိတ္ထားလည္း ေျပာင္းလာ၏။ လႈပ္ရွားတက္ႂကြေသာ ျပည္ခ်စ္ စိတ္ လႊမ္းမိုးလာ၏။ ၁၉၃၅-၃၆ စာသင္ႏွစ္အတြင္း ေက်ာင္းသားသမဂၢအမႈေဆာင္ ေ႐ြးေကာက္ပဲြတြင္ အဓိကေနရာအားလံုး အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ဓာတ္ ထက္သန္ေသာလူငယ္မ်ားက ရရွိသြားၾက၏။ ကိုေအာင္ဆန္း သည္ အမႈေဆာင္အဖဲြ႔၀င္တဦးအျဖစ္ အေ႐ြးခံရၿပီး သမဂၢမဂၢဇင္း၏ အယ္ဒီတာလည္း ျဖစ္လာပါသည္။

သမဂၢမဂၢဇင္း “အိုးေ၀”တြင္ “ငရဲေခြးႀကီး လြတ္ေနၿပီ”ဟူေသာ ေဆာင္းပါးကို ထည့္သြင္းခဲ့ျခင္းသည္ က်ယ္ ျပန္႔စြာထိေရာက္မႈရွိခဲ့သည့္ ၁၉၃၆ ခုႏွစ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားသပိတ္ကို သြယ္၀ိုက္ေသာနည္းျဖင့္ လႈံ႔ေဆာ္ေပးျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဤေဆာင္းပါးသည္ တကၠသိုလ္အရာရွိတဦးအား ပုတ္ခတ္တိုက္ခိုက္ ေရး သားထားျခင္းျဖစ္သည္ဟု အာဏာပိုင္မ်ားက ယူဆကာ ေဆာင္းပါးရွင္အမည္ကို ေဖာ္ထုတ္ရန္ အယ္ဒီတာ ကိုေအာင္ဆန္းအား ေတာင္းဆိုလာေတာ့၏။

ကိုေအာင္ဆန္းကလည္း ယင္းကဲ့သို႔ေဖာ္ထုတ္ျခင္းသည္ သတင္းစာဆရာက်င့္၀တ္ႏွင့္ ကိုက္ညီမည္မဟုတ္ ဟုဆိုကာ ျငင္းဆန္လိုက္၏။ အာဏာပိုင္မ်ားက ယခုကဲ့သို႔ ျငင္းဆန္မႈကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး ကိုေအာင္ဆန္း အား ေက်ာင္းမွ ထုတ္ပယ္လိုက္ေတာ့၏။ မၾကာေသးမီကပင္ ကိုႏုသည္လည္း ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးအား ပစ္ပစ္ ခါခါ ေ၀ဖန္မႈျဖင့္ ေက်ာင္းထုတ္ခံခဲ့ရေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားထဲတြင္ မေက်နပ္မႈ၊ ေဒါသထြက္မႈ ပို၍ မ်ားျပားလာေလသည္။ သို႔ျဖင့္ သပိတ္ေမွာက္ရန္ ဆံုးျဖတ္ၾကပါေတာ့သည္။

တကၠသိုလ္စာေမးပဲြမ်ားစစ္ခ်ိန္ ျဖစ္ေလရာ ဤဆံုးျဖတ္ခ်က္မွာ အထူးေလးနက္သည့္ ကိစၥတရပ္ျဖစ္ပါသည္။ သပိတ္သတင္းမွာ ခ်က္ခ်င္းပင္ ဟိုေလးတေက်ာ္ျဖစ္သြားေလသည္။ သတင္းစာမ်ားႏွင့္တကြ တႏိုင္ငံလံုးက သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသားမ်ားကို ၾကင္နာစြာ ေထာက္ခံၾကပါသည္။ ဤကဲ့သို႔ အမ်ားေထာက္ခံမႈကုိ ရယူႏုိင္ ျခင္း၊ ေလးစားေလာက္ေအာင္ စီမံကြပ္ကဲႏုိင္ျခင္း၊ စည္းကမ္းရွိျခင္း စသည္တို႔ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားအင္အား၏ တန္ခိုးအာနိသင္ကို လူႀကီးပိုင္း ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား အသိအ မွတ္ျပဳလာၾကရသည္။ အစိုးရအေနျဖင့္လည္း သပိတ္ေမွာက္သူမ်ား၏ မေက်နပ္ခ်က္မ်ားကို ေလးနက္စြာ မ စဥ္းစား၍ မျဖစ္ေတာ့ပါ။ ေနာက္ဆံုး၌ ႏိုင္လူမင္းထက္ျပဳတတ္ေသာ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးမွာ အၿငိမ္းစားယူလုိက္ရ ၏။ တကၠသိုလ္အက္ဥပေဒတြင္ ေက်ာင္းသားမ်ားထည့္သြင္းလိုေသာ ျပင္ဆင္ခ်က္မ်ားကို ေလ့လာရန္ ေကာ္မတီတရပ္ကိုလည္း ဖဲြ႔စည္းလိုက္ရၿပီး အေရးမပါလွေသာ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားကိုမူ လိုက္ေလ်ာလိုက္ ေလသည္။

လူငယ္အမ်ဳိးသားေရး၀ါဒီမ်ား၏ ႏိုင္ငံေရးဖံြ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈတြင္ အေရးႀကီးသည့္ မွတ္တိုင္တတိုင္ျဖစ္ေသာ ၁၉၃၆ ခုႏွစ္သပိတ္ေၾကာင့္ ကိုေအာင္ဆန္းသည္လည္း ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တဦးအျဖစ္ လူသိမ်ားလာ ပါသည္။ သူ႔ဂုဏ္သိကၡာလည္း အရွိန္မွန္မွန္ျမင့္မားလာၿပီး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားသမဂၢႏွင့္ သပိတ္ ေမွာက္ၿပီးေနာက္ တည္ေထာင္ခဲ့ေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢတို႔၏ အမႈေဆာင္အဖဲြ႔မ်ား တြင္လည္း တဆင့္ထက္တဆင့္ ပိုမိုအေရးပါေသာ အမႈေဆာင္ေနရာမ်ားတြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရ၏။

၁၉၃၈ ခုႏွစ္တြင္ သမဂၢႏွစ္ရပ္စလံုး၏ ဥကၠ႒ျဖစ္လာပါသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ ကိုေအာင္ဆန္း တကၠသိုလ္မွ ၀ိဇၥာ ဘဲြ႔ရၿပီး၍ ဥပေဒ၀ိဇၥာတန္းတြင္ တက္ေရာက္ေန၏။ ထိုကဲ့သို႔ ဥပေဒတန္းဆက္တက္ေနျခင္းမွာ တကၠသိုလ္ တြင္ ဆက္လက္ေနထိုင္လႈပ္ရွားႏုိင္ခြင့္ရရွိရန္ဟူေသာ အေၾကာင္းလည္း ပါ၀င္ပါသည္။ ေျဖာင့္မတ္ တည္ ၾကည္ျခင္း၊ ဇဲြလံု႔လႀကီးျခင္း၊ အလုပ္လုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိျခင္း စသည္တို႔ေၾကာင့္ ကိုေအာင္ဆန္းအေနျဖင့္ ေလးစား ျခင္းခံရေသာ္လည္း အျခားေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားကဲ့သို႔ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔၍ ဆက္ဆံေရးေျပျပစ္ျခင္း မရွိေသာ လူ႔ဂြစာတဦးပင္ ျဖစ္ပါသည္။

သုန္သုန္မႈန္မႈန္ေနတတ္ျခင္း၊ မသပ္ရပ္ျခင္း၊ စိတ္မပါလွ်င္ သူတပါး အေနရၾကပ္ေလာက္ေအာင္ တံုဏွိဘာ ေ၀ ေနတတ္ျခင္း၊ စိတ္ပါျပန္ေတာ့လည္း သူတပါး မခံႏုိင္ေလာက္ေအာင္ စကားေဖာင္ဖဲြ႔ျခင္းႏွင့္ အျခား ေထာင့္မက်ဳိးေသာ အမူအက်င့္တို႔ေၾကာင့္ ကိုေအာင္ဆန္း မၾကာခဏ အေ၀ဖန္ခံရပါသည္။ သူကိုယ္တုိင္ လည္း “ရံဖန္ရံခါ လူ႔ယဥ္ေက်းမ်ားႏွင့္ အသားမက်ခဲ့ေခ်၊ မ်က္ေစ့ေနာက္ ျမင္ျပင္းကပ္လာသည္။ ထိုအခါ လူ႔ယဥ္ေက်းမ်ားႏွင့္ ငါ လူ႐ိုင္းဟု ဇာတိခဲြပစ္ခ်င္သည့္ စိတ္မ်ားရွိလာသည္” ဟု ေရးသားခဲ့ဖူး၏။ သို႔ေသာ္ လူ႐ိုင္းမ်ားကို ေအာင္ဆန္းျမင္ပံုမွာ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္၏။ ႐ိုးေျဖာင့္တည္ၾကည္၊ က်န္းမာသန္စြမ္းၿပီး၊ လြတ္လပ္ ခ်မ္းသာစြာေနထုိင္သူမ်ားဟု သူက အမႊန္းတင္ထားျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။

၁၉၃၈ ခုႏွစ္တြင္ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ၁၉၃၀ ခုႏွစ္ ကုလား-ဗမာအဓိက႐ုဏ္းမွ ျမစ္ဖ်ားခံေသာ ဒို႔ဗမာ အစည္းအ႐ံုးထဲသို႔ ၀င္ေရာက္လႈပ္ရွားႏုိင္ရန္ တကၠသိုလ္မွ ထြက္လိုက္ပါသည္။ ထိုအစည္းအ႐ံုးသည္ အမ်ဳိးသားေရး စိတ္ဓာတ္ျပင္းျပ၍ ႏုပ်ဳိတက္ႂကြသည့္ အေျခခံလကၡဏာရွိၿပီး အစည္းအ႐ံုးေခါင္းေဆာင္မ်ား သည္ သက္ႀကီး ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားႏွင့္မတူ တမူထူးျခားၾကပါသည္။ မ်ဳိးခ်စ္အေရးေတာ္ပံု၌ ဘ၀ကိုျမႇဳပ္ႏွံရန္ အာသီသျပင္းထန္ေနေသာ ေခတ္သစ္ပညာတတ္လူငယ္မ်ားက ထိုသက္ႀကီးႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားသည္ ရဲသင့္ သည္ေလာက္မရဲ၊ ျမန္မာဆန္သင့္သည္ေလာက္မဆန္၊ အေျခခံမွ ေျပာင္းလဲြမႈမ်ားလုပ္ရန္ ဆႏၵရွိသင့္သည္ ေလာက္မရွိ၊ ငယ္႐ြယ္သင့္သေလာက္လည္း မငယ္႐ြယ္ဟု ယူဆၾကပါသည္။

ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး၀င္မ်ားကို လူတုိင္းက ႀကိက္ၾကသည္ေတာ့မဟုတ္ပါ။ အခ်ဳိ႕က သူတို႔ကို ကေလကေခ် ျပ ႆနာရွာေနေသာ လူမိုက္လူဆိုးေလးမ်ားဟူ၍ အထင္ေသးၿပီး၊ အမည္ေရွ႕တြင္ ‘သခင္’တပ္၍ ေခၚေ၀ၚျခင္း ကို ႀကီးက်ယ္သည္၊ မလုပ္သင့္မလုပ္ထိုက္ဟု ေ၀ဖန္ၾကပါသည္။ ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္ေရးသမားမ်ားကို လက္ ေအာက္ခံျဖစ္ေနေသာ ဗမာတို႔က ‘သခင္’ ဟု ေခၚေလ့ေခၚထရွိရာ၊ ဗမာမ်ားသည္ ကြၽန္မ်ဳိးမဟုတ္ ကိုယ့္ကို ကိုယ္အုပ္စိုးႏိုင္သည့္ ေမြးရာပါအခြင့္အေရးရွိသူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္းကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ရဲရဲတင္းတင္း ေဖၚျပ သည့္အေနႏွင့္ အစည္းအ႐ံုး၀င္မ်ားက ‘သခင္’ ဘဲြ႔ကို သံုးစဲြျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

အတြင္းသေဘာထား မတိုက္ဆုိင္မႈမ်ားေၾကာင့္ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး ႏွစ္ျခမ္းကဲြသြားပါသည္။ သခင္အမ်ားစုပါ ၀င္သည့္ အပိုင္းကို ေခါင္းေဆာင္သူမွာ ျမန္မာ့စာေပႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးေလာကတြင္ အထင္ကရပုဂၢဳိလ္ႀကီးျဖစ္ၿပီး မူလက အစည္းအ႐ံုး၏ နာယကျဖစ္ေသာ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း ျဖစ္ပါသည္။ ကိုေအာင္ဆန္းလည္း သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း ဦးေဆာင္သည့္ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး၀င္တဦး ျဖစ္လာပါသည္။ ‘မႈိင္းသခင္’ မ်ားအနက္ ကိုႏု၊ ကိုလွေဖႏွင့္ ကိုသိန္းေဖတို႔အျပင္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား မဟုတ္ခဲ့ေသာ္လည္း ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး တြင္ ထင္ရွားအေရးပါလာမည့္ သခင္သန္းထြန္းႏွင့္ သခင္စိုးတို႔လည္းပါ၀င္ပါသည္။ မၾကာမီ သခင္ ေအာင္ဆန္းသည္ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး ျဖစ္လာၿပီးေနာက္ အစည္းအ႐ံုး၏ ေၾကညာ စာတမ္းကို စီရင္ေရးသားခဲ့ပါသည္။

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈပါရန္ …
(ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေရးသားသည့္ “ေၾကာက္႐ြံ႕ျခင္းမွ လြတ္ကင္းေရး” စာအုပ္မွ ထုတ္ႏႈတ္ေဖာ္ျပပါသည္)

REF: ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြ

ျပည္ပတြင္ လူေျပာမ်ားသည္႔ ကေနဒါ အေျခစိုက္ U.D.P ပါတီ၏ ျပည္တြင္း ေျခလွမ္း

၂၀၀၈ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ အတြင္းက ကေနဒါႏိုင္ငံ ဆိုင္ရာ တရုတ္သံအမတ္ႀကီး
မစၥတာ လွ်ံလီစြန္း ႏွင္႔ ေအာ႔တဝါတြင္ UDP ပါတီ ဒုဥကၠ႒ ဦးေက်ာ္ျမင္႔တို႔ ေတြ႔ဆံုခဲ႔စဥ္က
( သတင္းဓါတ္ပံု UDP သတင္းႏွင္႔ ျပန္ၾကားေရး )

စက္တင္ဘာလ ၁၄ ရက္ေန႔ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ကေနဒါႏိုင္ငံတြင္ စတင္ ဖြဲ႔စည္ခဲ႔ေသာ United Democratic Party သည္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ျပည္ပႏိုင္ငံေရးေလာကတြင္ သံတမန္ေရး ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို ခပ္စိပ္စိပ္ ေတြ႔ရွိလာရသည္။

၄င္းပါတီသည္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ အကုန္တြင္ ဘီဘီစီ အသံလႊင္႔႒ာနမွတဆင္႔ ျမန္မာစစ္အစိုးရ ျပဳလုပ္မည္႕ ၂၀၁၀ ျပည္တြင္း ေရြးေကာက္ပြဲ ပါဝင္ယွဥ္ၿပိဳင္မည္ဟု ေၾကညာခဲ႔ေသာ ျပည္ပအေျခစိုက္ တခုတည္းေသာ ႏိုင္ငံေရးပါတီ ျဖစ္သည္။

ျပည္ပအေျခစိုက္သည္႔ ညီညြတ္ေသာ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ (ျမန္မာျပည္) သည္ ယခင္အပါတ္က ေၾကညာ ခ်က္တေစာင္ ထုတ္ျပန္ရာတြင္ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲ ပါဝင္ယွဥ္ၿပိဳင္ႏိုင္ရန္ ေျခလွမ္းမ်ားအျဖစ္ ပါတီ၏ ဗဟိုေကာ္မတီဝင္အသစ္စာရင္းမ်ားကို ထုတ္ျပန္ေၾကညာရာ၌ ျမန္မာ့အမ်ဳိးသား ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ား ၏ သားသမီးမ်ား ပါဝင္လာသည္ကို ေတြ႔ရွိရကာ ပါတီ၏ ထိပ္တန္းေခါင္းေဆာင္စာရင္းမ်ားလည္း ဆက္လက္ ထုတ္ျပန္ဦးမည္ဟု လူထုအသံမွ သိရွိရသည္။

U.D.P ပါတီသည္ တိုင္းျပည္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ဖ႔ြံၿဖိဳးတိုးတက္ေရးႏွင္႔ လူေနမႈ ဘဝျမွင္႔တင္ေရးအတြက္ ျပည္တြင္း၊ ျပည္ပမွ တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းမ်ား၊ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေခါင္းေဆာင္ မ်ား၊ ေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ားႏွင္႔ စီပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ား ပါဝင္ဖြဲစည္းထားသည္ဟု ဆိုသည္။

အသစ္ တိုးခ်ဲ႕ခဲ႔ေသာ ဗဟို ေကာ္မတီဝင္သစ္ (၉)ဦးမွာ
(၁) ေဒၚသန္းသန္းႏု
(၂) ေဒၚေနရီ ဘေဆြ
(၃) ေဒၚ ခ်ဳိခ်ဳိ ေက်ာ္ၿငိမ္း
(၄) ဦးျမတ္စိုး
(၅) ဦးေက်ာ္ေက်ာ္
(၆) ဦးျမင္႔ေရႊခိုင္
(၇) ဦးစိန္
(၈) ဦးသန္႔ဇင္
(၉) ဦးေအာင္သန္းျမင္႔ တို႔ ဟု UDP ပါတီ၏ သတင္းႏွင္႔ ျပန္ၾကားေရး႒ာနမွ ထုတ္ျပန္ထားၿပီး၊ ဆက္လက္ အတည္မျပဳရေသးေသာ သတင္းမ်ားအရ ပါတီ၏ ဥကၠ႒မွာ ဦးသုေဝ ၊ ဒု-ဥကၠ႒ ဦးေက်ာ္ျမင္႔ ၊ ဒု-ဥကၠ႒ ဦးရဲထြန္းႏွင္႔ အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴးမွာ ဦးေက်ာ္မိုးဟု လူထုအသံမွ ထပ္မံ သိရွိရသည္။

ဇာမဏီရိုင္း (လူထုအသံ)
REF: လူထုအသံ

အေရးႀကီးကာလကို ေရာက္ေတာ့မယ္ - ဗၾသ

မစၥတာဂမ္ဘာရီ ဒီတခါလာေတာ့ နအဖအစိုးရက ပါတီ၀င္ ၄၄ ေယာက္ (ဒီအထဲမွာ ၁၄ ေယာက္က ဗဟို ဦးစီးအဖြဲ႔၀င္) ႐ွိတဲ့ “၈၈ မ်ိဳးဆက္လူငယ္ေက်ာင္းသားမ်ား”လို၊ သခင္စိုး၀ါဒီ “အမ်ိဳးသားျပန္လည္စည္းလံုး ညီ ၫြတ္ေရးသုေတသနႏွင့္ တိုးခ်ဲ႕ထုတ္လုပ္မႈ ေက်ာင္းေတာ္သားစု”လို႔ သူတို႔ရဲ႕ အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္၊ ျဗဳတ္ စျဗင္းေတာင္းအဖြဲ႔ေတြကို ပြဲထုတ္လိုက္တယ္။ အဓိပၸါယ္က ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲတုန္းက လူထု ေထာက္ခံမႈ ၈၀% ေက်ာ္ရထားတဲ့ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္နဲ႔ အဖြဲ႔အစည္းေတြကို တတန္းတည္း ထား ျပလိုက္တာျဖစ္တယ္။ ေနာက္ၿပီး သူတုိ႔ေ႐ြးေကာက္ပြဲကိုလည္း ပြဲထုတ္လိုက္တာပဲျဖစ္တယ္။

အမွန္ပဲ။ ဒီႏွစ္ဟာ နအဖစစ္အုပ္စုအတြက္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲျပင္ဆင္ေရးကာလျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ ပန္း ခင္းလမ္းမဟုတ္တာ ေသခ်ာတယ္။ အတက္လမ္းပဲ။ နအဖအဖို႔ ေ႐ြးေကာက္ပြဲလုပ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မလုပ္သည္ ျဖစ္ေစ၊ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ သူ႔လူေတြ ႏိုင္သည္ျဖစ္ေစ၊ မႏိုင္သည္ျဖစ္ေစ၊ တိုင္းျပည္အာဏာကို သပိတ္၀င္ အိတ္၀င္ ရထားတယ္ဆိုတာေတာ့ မွန္တယ္။

အခုအခါ နအဖစစ္အစိုးရရဲ႕ ၀န္ႀကီးအဖြဲ႔အတြင္း ႐ွန္တိန္လုပ္ေနတာေတြ စၿပီးေတြ႔ေနရၿပီ။ ေနာက္အစိုးရမွာ ၀န္ႀကီးလုပ္မယ့္လူေတြ၊ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ အေ႐ြးခံမယ့္လူေတြ စသျဖင့္ သူတို႔တြင္းစီစဥ္တာ ျပင္ဆင္တာ ေတြကို ျမင္ေနရၿပီ။ ၾကံ႕ဖြတ္၊ တစည စသူေတြလည္း အလုပ္႐ႈပ္ေနၾကၿပီး စီးပြားေရးသမားေတြ၊ စစ္အုပ္စု အဆက္အႏြယ္ေဟာင္းေတြလည္း ပ်ားပန္းခတ္ ေျခပုန္းခုတ္ေနၾကတယ္။ ဒါ့အျပင္ ႏိုင္ငံေရးသမားေဟာင္း ႀကီးတခ်ဳိ႕လည္း ျပန္ထြက္လာတာဟာ စိတ္၀င္စားစရာပဲ။ ျပည္ပမွာေတာင္မွ နအဖရဲ႕ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကို၀င္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတာ၊ စည္း႐ံုးေနတာေတြ ေတြ႔ေန၊ ၾကားေနရတာဟာ အံ့ၾသကုန္ႏိုင္ဖြယ္လို႔ဆိုရမွာပဲ။

အခုလို ရာထူးေတြ၊ အာဏာေတြ၊ အခြင့္အေရးေတြ ခြဲေ၀ေပးမယ့္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ နအဖအေနနဲ႔ သူ႔လူေတြ သူ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ပါ့မလား။ တျခားလူေတြ၊ တျခားအင္အားစုေတြကို ဘယ္ေလာက္စုမိလို႔ ဘယ္ေလာက္အား ေတာင့္တဲ့ အေနအထားအထိ သည္းညည္းခံႏိုင္မလဲ။ တကယ္လို႔မ်ား သူတို႔ကို ဆန္႔က်င္သူေတြက လႊတ္ ေတာ္ထဲမွာ အမ်ားစုျဖစ္လာရင္ နအဖက ဘယ္လို သေဘာထားမလဲ။ ဒါေတြကလည္း စိတ္၀င္စားစရာပဲ။

ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာတခုက နအဖက မ်က္ေမွာင္ကုတ္ၾကည့္ေနတဲ့ နအဖရဲ႕ ၂၀၁၀ ဒီမိုကေရစီဟာ အမ်ိဳး သားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္နဲ႔ ကိုမင္းကိုႏိုင္တို႔လို ႐ွစ္ေလးလံုးမ်ိဳးဆက္ေတြအတြက္ မဟုတ္ဘူး။ လံုး၀မဟုတ္ ဘူး။ ဖမ္းထားတဲ့လူေတြကို ေ႐ြးေကာက္ပြဲရဲ႕ အခ်က္အျခာေဒသေတြနဲ႔ ေ၀းသထက္ေ၀းတဲ့ ေထာင္ေတြကို ပို႔ ေနတာၾကည့္ရင္ ရည္႐ြယ္ခ်က္က ရွင္းေနတယ္။ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကိုလည္း အင္ပလိုး႐ွင္း(implosion)ေခၚ သူ႔ဖာသာ အတြင္းပိုင္း လိႈက္ၿပီးၿပိဳက်သြားတာ၊ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔အလိုလို ၿပိဳကြဲပ်က္စီးသြားတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေအာင္၊ လက္ သည္မေပၚဘဲ သတ္ပစ္ႏိုင္ေအာင္ နအဖက ေကာက္ေကာက္က်စ္က်စ္ လုပ္ၾကံေန၊ အာေဘာ္လႊင့္ေနတာ ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ႔ေနရတယ္။

ဦး၀င္းတင္နဲ႔ ဦးခင္ေမာင္ေဆြကို တရားခံျဖစ္ေအာင္ အခုကတည္းက စနစ္တက် အာေဘာ္ဖန္တီးေနတယ္။ နအဖအဖို႔ သူတို႔ရဲ႕ လမ္းျပေျမပံု အဆံုးပိုင္းနားကို ေရာက္လာၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္ လက္နက္ကုန္ ထုတ္သံုး ေတာ့မယ္ဆိုတာကို သံသယျဖစ္စရာမလိုဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုေျပာတဲ့အတြက္ ျပည္သူေတြက ဒါကို ေၾကာက္ လန္႔ဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ ျပည္သူေတြဖက္ကလည္း လက္နက္ကုန္ ထုတ္မသံုးရေသးဘူးဆိုတာ မေမ့သင့္ဘူး။ နအဖ အေၾကာက္ဆံုးျဖစ္တဲ့ ညဴကလီယာလက္နက္ထက္ အစြမ္းထက္တဲ့ လက္နက္ႀကီးတခုျဖစ္တဲ့ ျပည္သူ႔ အင္အားေဖာ္ျပမႈဆိုတဲ့ လက္နက္ႀကီးကို မသံုးစြဲရေသးဘူး။ အခုမွ လူထုေတြဟာ ဒီလက္နက္ႀကီးကို တည္ ေဆာက္ဆဲရွိေသးတယ္လို႔ ျမင္ရမယ္။ ဒါ့အျပင္ ဒီလက္နက္မွာ က်ည္ဆံကုန္တယ္လို႔ မရွိဘူးဆိုတာလည္း မွတ္သားထားသင့္တယ္။

ေနာက္မ်ဥ္းသားျပသင့္တဲ့ အေၾကာင္းအရာတခုက နအဖမွာ တျခားအခက္အခဲေတြလည္း ႐ွိေနေသးတယ္ဆို တာပဲ။ သူတို႔အဖို႔ မီး၀ိုင္းေနတဲ့ အေျခအေနလို႔ မဆိုႏိုင္ေပမယ့္ မီးခဲကို ဖင္ခုထိုင္ေနရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးလို႔ ေတာ့ဆိုႏိုင္တယ္။ အဲဒီအထဲက တခုက အပစ္အခတ္ရပ္စဲထားတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြကိစၥပဲျဖစ္တယ္။ ဒီအဖြဲ႔ ေတြမွာ သေဘာထားတမ်ိဳးထဲ႐ွိၾကတာမဟုတ္သလို စဥ္းစားနည္းေတြလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲၾကတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ တူညီတာတခုက သူတို႔အားလံုးဟာ နအဖစစ္အစိုးရကို အကုန္ပံုၿပီး မယံုေသးဘူးဆိုတဲ့အခ်က္ပဲ။ အားလံုး ဟာ ‘ေစာင့္ၾကည့္’ ေပၚလစီကိုကိုင္ၿပီး အကဲခတ္ေနၾကတာျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္ၾကမၼာကို နအဖရဲ႕ ကံၾကမၼာနဲ႔ တထပ္ထဲထားလိုက္ရင္ ကိုယ့္ဘ၀ေရာ၊ ဂုဏ္သိကၡာေရာ ပစၥလကၡတ္ျဖစ္သြားမယ္ဆိုတာ သူတို႔သိၾကတယ္။ သူတို႔လည္း သမိုင္းတရားခံျဖစ္မွာကိုေတာ့ ေၾကာက္တာပဲ။ ဒီလိုအေနအထားေတြ ရွိေနလို႔လည္း နအဖ တိုင္းမွဴးေတြဟာ အဲဒီအဖြဲ႔အစည္းေတြဆီကို ဥဒဟို ေခ်ာင္းေပါက္မတတ္သြားေန၊ “နားခ်”ေနၾကတာျဖစ္ တယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ သံဃာ့အေရးအခင္းႀကီး ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ေနာက္ ဗမာျပည္သူေတြအၾကားမွာ လက္နက္ကိုင္ခ်င္စိတ္ ေတြ ပိုျပင္းျပလာတာေၾကာင့္လည္း နအဖဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြအေနနဲ႔ ဒီအပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးအဖြဲ႔ေတြကို တင္း တင္းမာမာမဆက္ဆံမိေအာင္ ပိုသတိထားေနရတာျဖစ္တယ္။

တေလာက ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ မစၥတာဘန္ကီမြန္းက နအဖကို အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္နဲ႔ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးဖို႔ တိုက္တြန္းတယ္ဆိုတာမ်ိဳးဟာလည္း နအဖအတြက္ ရင္ဆိုင္ရ၊ ေက်ာ္လႊားရခက္တဲ့ ႏိုင္ငံ တကာဆက္ဆံေရးအေျခအေနျဖစ္တယ္။ စစ္အစိုးရအဖို႔ေျပာရရင္ ၈၈ ခုႏွစ္ကတည္းက ေတြ႔ၾကံေနရတဲ့ ျပည္ပဆက္ဆံေရးမွာ ခံစစ္ပဲျဖစ္ေနတာကို အခုအထိ ေျပာင္းမပစ္ႏိုင္ေသးဘူး။ တလွမ္းတိုးတိုင္း မစင္ပံု နင္းမိေနတာခ်ည္းျဖစ္ေနတုန္းပဲ။

ေနာက္တခုက ကမၻာ့စီးပြားေရးအၾကပ္အတည္း။ ဒါဟာလည္း နအဖအဖို႔ ကံဆိုးမသြားရာ မိုးလိုက္လို႔႐ြာတာ ျဖစ္တယ္။ ပိုဆိုးတာက ဒီေန႔လို စစ္အစိုးရအေနနဲ႔ ေ႐ြးေကာက္ပြဲအတြက္ ေငြအမ်ားႀကီးသံုးစြဲရမယ့္ ကာလ မွာက်မွ ဒီစီးပြားေရးကပ္က လာဆိုက္ေနတာ။ ေနာက္ၿပီး ဒီေဘးအႏၱရာယ္ကို ရင္ဆိုင္ေက်ာ္လႊားဖို႔ သူတို႔ အေနနဲ႔ ဘာမွလည္းမတတ္ႏိုင္ဘူး။ လက္မႈိင္ခ်ၿပီး ကံသာအမိ ကံသာအဖဆိုသလို ျမန္ျမန္ကုန္လြန္သြားပါေစ လို႔ ပရိတ္႐ြတ္ဆုေတာင္းေန႐ံုကလြဲလို႔ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ဘူး။

ဒါေၾကာင့္ ၂၀၀၉ နဲ႔ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ေတြဟာ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးမွာ အေရးပါတဲ့ႏွစ္ေတြ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္။ ႏိုင္ငံ ေရးအင္အားစုေတြအၾကားမွာ ခြဲထြက္မႈေတြ ေပါင္းစည္းမႈေတြ ေပၚလာႏိုင္တယ္။ ေထာင္ထဲေရာက္မယ့္လူ ေတြလည္း မနည္းဘဲရွိႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ နအဖ ဘာမွမတတ္ႏိုင္တဲ့ အေနအထားေတြလည္း ေပၚေပါက္ လာႏိုင္တယ္ဆိုတာ ေမွ်ာ္မွန္းထားသင့္တယ္။ ဒီအတြက္ ျပင္ဆင္တာ၊ စည္း႐ံုးတာေတြ ဘယ္ေလာက္ လုပ္ ကိုင္ၿပီးၾကၿပီလဲ။

ဗၾသ

အလုပ္သမားနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး - ေမာင္စြမ္းရည္

၉ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၀၉

က်ေနာ္တို႔တေတြ ေက်ာင္းသားဘ၀က ဖတ္႐ႈခဲ့ဖူးတဲ့ စာအုပ္တအုပ္ထဲမွာ “အလုပ္သမားဆိုတာ အရင္းရွင္ စနစ္ရဲ႕ ၀မ္းေၾကာတို္က္ကို ေဖာက္ထြက္ေမြဖြားလာသူမ်ားျဖစ္သည္” တဲ့ ။ အရင္းရွင္ စီးပြားေရးစနစ္ကို ရွင္း ျပသူ ျမန္မာႏိုင္ငံေရး ေဘာဂေဗဒပညာရွင္မ်ားကလည္း “ေႃမြေပြးမ်ားဟာ သားေပါက္ရင္ မိခင္ရဲ႕ ၀မ္းဗိုက္ကို ေဖာက္ခြဲေမြးဖြားလာၾကသလို အလုပ္သမားေတြဟာ အရင္းရွင္စနစ္ မိခင္ရဲ႕ ၀မ္းေၾကာတိုက္ကို ေဖာက္ထြက္ လာၾကသည္” လို႔လည္း ဥပေဒေပးၿပီး ရွင္းျပခဲ့ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အရင္းရွင္နဲ႔ အလုပ္သမားတို႔ဟာ စနစ္တခုတည္းမွာ အႃမႊာေမြးလာၾကတာပါပဲ။ တဦးနဲ႔တဦး မွီခိုေနရတဲ့ “မရွိမျဖစ္ရန္သူ” မ်ားလည္း ျဖစ္ၾကပါ တယ္။

အရင္းရွင္က ေငြရင္းစိုက္ထုတ္တယ္။ အလုပ္သမားက လုုပ္အားစိုက္ထုတ္တယ္။ တကယ္ေတာ့ အလုပ္ သမားကလည္း အရင္းအႏွီး စိုက္ထုတ္ရတာပါပဲ။ သူရင္းႏွီးရတာက “လုပ္အား”နဲ႔ “အခ်ိန္” ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ အတြက္ အျမတ္အခြန္ကို ခြဲေ၀ရာမွာ အရင္းရွင္က သူစိုက္ထုတ္ရတာကိုပဲ ျမင္ၿပီး သူကပဲ ေက်းဇူးရွင္လို႔ မွတ္ယူတာမို႔ အလုပ္သမားကို လုပ္ခေ၀စုနည္းနည္းပဲ ေပးပါတယ္။ အျမတ္ကုိ ရႏိုင္သမွ်ရေအာင္ လက္.. ႏႈိက္ယူပါတယ္။ အခိ်န္ တေန႔ (၈) နာရီခိုင္းရမယ္ဆိုရင္ (၁၀) နာရီခိုင္းပါတယ္။ (၄) ရက္ၾကာရင္ (၄x၂) နာရီ၊ တနည္းေျပာရင္ (၈) နာရီ အျမတ္ထြက္သြားပါတယ္။ အလုပ္သမားတေယာက္အတြက္ လုပ္ခကို ေခါင္းပံု ျဖတ္လိုက္တာပါပဲ။ ဒါက အခိ်န္အေပၚက ေခါင္းပံုျဖတ္တာပါ။ လုပ္အားအေပၚကလည္း ေခါင္းပံုျဖတ္ ပါေသးတယ္။ တနာရီ (၈) က်ပ္ေပးရမွာကို (၄) က်ပ္ပဲေပးတယ္။ (၂) ရက္လုပ္ရင္ (၄x၂) က်ပ္၊ တနည္း ေျပာရင္ (၈) က်ပ္ဆိုတဲ့ အလုပ္သမားတဦးရဲ႕ လုပ္ခကို ေခါင္းပံုျဖတ္ယူလိုက္တာပါပဲ။ အလုပ္႐ံုက ကုန္ေခ်ာ ပစၥည္းကို ေရာင္းခ်တဲ့အခါ လုပ္အားခကိုပါ အရင္းအႏွီးအျဖစ္ထည့္ၿပီး အျမတ္တြက္ယူပါတယ္။ ကုန္ၾကမ္းက ကုန္ေခ်ာျဖစ္သြားလို႔ တန္ဖိုးတက္လာတဲ့အတြက္ ေစ်းျမႇင့္ယူျပန္ပါေသးတယ္။ ဒါဟာ အလုပ္သမားေၾကာင့္ လည္း ရတာ ျဖစ္ေပမယ့္ အလုပ္ရွင္ကခ်ည္း အျမတ္ယူလိုက္ပါတယ္။

အရင္းရွင္ေတြဟာ တေန႔တျခား ခ်မ္းသာလာေပမယ့္ အလုပ္သမားေတြက တေန႔တျခား ခၽြတ္ၿခံဳက်လာခဲ့ပါ တယ္။ ဒါေၾကာင့္ လုုပ္အားခပိုေတာင္းပါတယ္။ မေပးရင္ သပိတ္ေမွာက္ ဆႏၵျပပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အလုပ္ရွင္နဲ႔ အလုပ္သမားတုိ႔ဟာ ကမာၻရန္ျဖစ္ၿပီး တၿခိမ္းၿခိမ္းနဲ႔ျဖစ္ၾကရတဲ့ ပဋိပကၡေတြဟာ မဆံုးႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါက ဘ၀ကေပးတဲ့ ႏိုင္ငံေရးပါ။

က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံက လယ္ယာႏိုင္ငံပါ။ လယ္ယာကလည္း စက္မႈလယ္ယာစနစ္မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ရွိသမွ် စက္႐ံုေတြဆိုတာကလည္း စက္မႈႏိုင္ငံႀကီးေတြက ၀ယ္ယူသံုးစြဲရတဲ့ စက္႐ံုအငယ္စားေတြပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ စက္႐ံုမရွိတဲ့ ကုန္တင္ကုန္ခ် ဆိပ္ကမ္းလုပ္သားမ်ားလည္း ဗမာျပည္မွာ အင္းအားေကာင္းလွပါတယ္။ ၀န္ခ်ီ စက္ေတြ လံုေလာက္ေအာင္ မသံုးႏိုင္ေသးလို႔ပါ။ ေရနံေျမအလုပ္သမား၊ မီးရထားစက္႐ံုအလုပ္သမားေတြနဲ႔ သေဘၤာက်င္းအလုပ္သမားေတြလည္း နာမည္ႀကီးတဲ့ အလုပ္သမားထုေတြပါ။ ဒီစက္႐ံုေတြဟာ ဒီေန႔ေခတ္ မွာ အစိုးရ၀န္ထမ္းအလုပ္သမားေတြ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ စက္႐ံုအလုပ္႐ံုေတြက အစိုးရပိုင္ျဖစ္ေနၾကလို႔ပါ။

စစ္အစိုးရဟာ ပုဂၢလိက အရင္းရွင္ထက္ ဆိုး၀ါးပါတယ္။ အစိုးရကိုယ္တိုင္က ေခါင္းပံုျဖတ္တာကို လုပ္ေန ေတာ့ အလုပ္သမားေတြဆႏၵျပရင္ အစိုးရအာဏာနဲ႔ ႏွိမ္နင္းေလ့ရွိပါတယ္။ အလုပ္သမားေတြကိုလည္း သူတို႔ ရဲ႕ အာဏာကို လုယူမယ့္ သူပုန္ေတြလို႔ သေဘာထားၿပီး စစ္တပ္္ကပါ ၀င္ေရာက္ႏွိမ္နင္းေလ့ရွိပါတယ္။ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္ခတ္တာဟာလည္း ၿခိမ္းေျခာက္႐ံုမဟုတ္ပဲ ဗိုလ္ေန၀င္းျပဳခဲ့သလို စစ္တပ္ဆိုတာ မိုးေပၚေထာင္ မပစ္ပါဘူး။ ထိေအာင္မွန္ေအာင္ပဲ ပစ္ၾကပါတယ္။

ဒီအစိုးရက အလုပ္သမားေတြကို အၾကမ္းဖက္ႏွိမ္နင္းေလ့ရွိတာဟာ အစိုးရက အလုပ္သမားကုိ ေၾကာက္ရြြံ႕ လို႔ပါပဲ။ မတရားတာကို လုပ္တဲ့ လူေတြက ေၾကာက္တတ္ပါတယ္။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ သူတုိ႔ဟာ မတရားတာ ေတြကို လုပ္ေနတယ္ဆိုတာ သိေနလို႔ပိုၿပီး ေၾကာက္တတ္တာပါ။ အလုပ္သမားေတြမွာ ႏိုင္ငံေရးအသိတိုးမွာ အလြန္ေၾကာက္ပါတယ္။

သဘာ၀အရ စစ္သားဆိုတာ လူသတ္ဖို႔ေလ့က်င့္ထားရတဲ့ ဟာေတြ။ အလုပ္သမားဆိုတာ ကုန္ထုတ္လုပ္ဖို႔ ေလ့က်င့္ထားသူေတြ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္၀င္ဖို႔ရာအတြက္ ပညာအေျခခံရွိဖို႔နဲ႔ သင္တန္းတက္ဖို႔လိုတာ ခ်ည္းပဲ။ ေခတ္သစ္စစ္သားဟာ ေခတ္မီလက္နက္ေတြ အသံုးျပဳဖို႔ ပညာအေျခခံ လိုအပ္သလို ေခတ္သစ္ အလုပ္သမား (စက္႐ံုလုပ္သား) ေတြကလည္း စက္ေတြ ေမာင္းႏွင္ဖို႔ ပညာအေျခခံလိုတယ္။ ဒါေတြဟာ ေခတ္သစ္စက္မႈေခတ္ျဖစ္လာလို႔ပါ။

ေရွးေခတ္ကေတာ့ စစ္သားဟာ ျမင္းစီးျခင္း၊ ဓားခုတ္ လွံထိုးျခင္းတို႔ကို ေလ့က်င့္သင္ယူရတယ္။ ေရွးေခတ္ အလုပ္သမားကေတာ့ ကာယလုပ္အားအသုံးျပဳဖို႔ သင္ယူရပါတယ္။ ခုေခတ္ေလာက္ စာေတြေပေတြ တတ္ဖို႔ မလိုပါဘူး။

ေရွးက ေခါမ၊ ဥေရာပ စတဲ့ ေနရာေတြမွာ ကၽြန္လုပ္သားေတြ ရွိခဲ့တယ္။ အေမရိကားမွာ လူမဲေတြကို ကၽြန္ အျဖစ္ ေရာင္း၀ယ္တာေတြ၊ ၀ါခင္း၊ ေဆးခင္းေတြမွာ အစုလိုက္ ခိုုင္းေစတာေတြရွိခဲ့ပါတယ္။ ဗမာျပည္မွာက ေတာ့ အိမ္ကၽြန္၊ ေက်ာင္းကၽြန္ ေလာက္ပဲရွိခဲ့ပါၿပီး “ေရွ႕ဂႏၳ၀င္ကၽြန္စနစ္” မ်ိဳး ရွိခဲ့ပံုမရပါဘူး။ လယ္ကၽြန္ ယာကၽြန္ဆိုတာမ်ိဳးကလည္း လယ္ကြက္ယာကြက္ အက်ယ္ႀကီးေတြ စိုက္ခဲ့ၾကတာမဟုတ္လို႔ ကၽြန္ေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ မစိုက္ပ်ိဳးခဲ့ရပါဘူး။ ေက်ာက္စာေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတြစာရင္းနဲ႔ပါရွိေပမယ့္ မမ်ားလွပါဘူး။ ကၽြန္ဆို တာ အလုပ္သမားကိုပဲ ေျပာတာပါ။ (က်ေနာ္တုိ႔ ဘုရင္ေတြကလည္း အေသာကတို႔၊ ရွိဟြန္တိတို႔ ေလာက္ မႀကီးက်ယ္ခဲ့ပါဘူး။)

ဗမာျပည္မွာ ကိုလိုနီေခတ္က်မွ ေရနံေျမအလုပ္သမား ဆိပ္ကမ္းကုန္တင္ကုန္ခ် အလုပ္သမား၊ ဆန္စက္ ဆီစက္အလုပ္သမား စသျဖင့္ ေပၚလာခဲ့ရာမွ ေရနံခ်က္စက္႐ံု အလုပ္သမားေတြကေတာ့ ပညာအေျခခံျမင့္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ သန္လ်င္ ေရနံခ်က္္စက္႐ံုဘက္က သခင္စိုး၊ ဗိုလ္ရန္ေအာင္၊ သခင္ဘေမာင္ တို႔လို ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ထြက္ေပၚလာခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

အလုပ္သမားဆိုတာ ႐ူပေဗဒ၊ ဓာတုေဗဒ စတဲ့ သိပၸံပညာအေျခခံရွိရပါတယ္။ လုပ္ငန္းခြင္မွာ အစုလိုက္ တေနရာတည္း လုပ္ၾကရၿပီး တေယာက္္နဲ႔တေယာက္ ေခြးသြားဘီးေတြ ခ်ိတ္ဆက္သလို၊ အခ်ိန္ကိုက္္ ဆက္ စပ္ လုပ္ေဆာင္ေနၾကရပါတယ္။ အလုပ္သမားေတြကိုယ္တိုင္ စက္ရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းေတြ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ အလုုပ္သမားေတြဟာ ယႏၱရားသေဘာအရ လူခ်င္းလည္း ခ်ိတ္ဆက္ကၽြမ္း၀င္ေနၾကရပါတယ္။ လယ္သမာ းေတြနဲ႔ မတူူတာက အဲဒါပါပဲ။ တစုတေ၀းတည္း အစုလုိက္ ဆက္စပ္ရင္းႏွီး ကၽြမ္း၀င္ေနၾကလို႔ အရင္းရွင္ေတြ က ေၾကာက္ေနရပါတယ္။ အလုပ္သမားေတြ ဆႏၵျပရင္ အစုလိုက္ျဖစ္လုိ႔ စက္႐ံုလည္ပတ္မႈရပ္ဆိုင္းသြားရၿပီး ကုန္ထုတ္လုပ္မႈလည္း တပါတည္း ရပ္ဆိုင္းသြားပါလိမ့္မယ္။ အလုပ္သမားေတြက သမဂၢဆိုၿပီး ဖြဲ႕စည္းထူ ေထာင္ လိုက္ၾကတဲ့အခါ ပိုၿပီး ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ အင္အားႀကီးမားလာခဲ့ပါတယ္။

အလုပ္ရွင္က အလုပ္သမားေတြရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္ အလုုပ္သမားေတြဟာ အလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ ေက်းဇူးကၽြန္လို႔ ေရွး အစဥ္အလာမွတ္ယူစြဲလမ္းလာခဲ့တာရွိပါတယ္။ အလုပ္သမားတခိ်ဳ႕ကလည္း အလုပ္ရွင္ကို ေက်းဇူးရွင္လို႔ ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္ေနၾကတာမ်ိဳး ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြမွာ ရွိေနပါတယ္။ ေက်းဇူးရွင္ကို ေက်းမစြပ္ေကာင္း ဘူးလို႔ စြဲမွတ္ေနၾကပါတယ္။ ဒါဟာ မဟုတ္ဘူး။ အျပန္အလွန္ အေရာင္းအ၀ယ္သေဘာပါပဲ။ “ဆီေပးလို႔ ဆန္ရ” ဆိုတဲ့ သေဘာတရားပါပဲ။ ဗမာအစိုးရကိုယ္တိုင္က ၀န္ထမ္းေတြကို သူတို႔က ေက်းဇူးျပဳထားတာ၊ သူတို႔က လခေပးထားတာ၊ သူတို႔ိကို ေက်းဇူးတင္ရမွာလို႔ ထင္မွတ္ေနၾကသလို ၀န္ထမ္းေတြကို သူတို႔ရဲ႕ ေက်းဇူးကၽြန္ေတြလို ဆက္ဆံေလ့ရွိပါတယ္။ ဒီအစြဲေတြ ေဖ်ာက္ရပါမယ္။ ဒါဟာ ႏိုင္ငံေရးရဲ႕ အေျခခံသေဘာ တရားတခုပါပဲ။

အလုပ္သမားဟာ အလုပ္ရွင္ရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္၊ အစိုးရရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္လို႔လည္း မွတ္ယူၿပီး အျပန္အလွန္ ၿငိမ္းခ်မ္း မွ်တေအာင္ ဆက္ဆံႏို္င္ေရးကို ေရွး႐ႈရမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အလုပ္ရွင္ဟာ ေလာဘသမားျဖစ္လို႔ အေလွ်ာ့ေပး ႐ိုး မရွိပါဘူး။ အသာတၾကည္ေျပာလို႔လည္း မရပါဘူး။ သူ႔ဘက္က အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၱရားပိုင္းျဖစ္တဲ့ အစိုးရက လည္း ဘက္လိုက္ေလ့ရွိေတာ့ ပိုၿပီးကမ္းတက္ပါတယ္။ စစ္အစိုးရကိုယ္တိုင္ အလုပ္ရွင္ျဖစ္ရင္ေတာ့ ပိုၿပီး ေတာ့ ဆိုးသည္ထက္ ဆိုးပါမယ္။ စစ္အစိုးရဆိုရင္ေတာ့ ဥပေဒမရွိဘဲ၊ ေသနတ္ရွိေနလို႔ ကမ္းကုန္ေအာင္ မိုက္႐ိုင္းပါလိမ့္မယ္။ ဘာသာေရးနဲ႔ ငရဲႀကီးမယ္ဆိုတာလည္း မရွိလို႔ ဘုန္းႀကီးေတြကိုေတာင္ သတ္ရဲသူေတြ ျဖစ္ေနၿပီဆိုရင္ အလုပ္သမားကိုလည္း ညႇာမွာမဟုတ္ပါဘူး၊ အလုပ္သမားကလည္း ျပန္မညႇာဖို႔ပဲ လိုပါတယ္။
ကမာၻ႕သမုိင္းအစဥ္အလာအရ အလုပ္သမားေတြဟာ သဘာ၀အရ တစုတည္း ရွိ႐ံုသာမက စနစ္တက် ဖြဲ႕စည္းထားၾကတဲ့ “အလုပ္သမားသမဂၢ” ဆိုတာေတြလည္း ရွိခဲ့လို႔ ခုေခတ္မွာ အလုပ္ခိ်န္သတ္မွတ္မႈ၊ အခိ်န္ ပို လုပ္အားခ၊ လူမႈဖူလုံေရး စတာေတြ ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ စစ္အစိုးရ လက္ထက္မွာ မဆလ လက္ထက္ကလို ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ အစည္းအ႐ံုးေလးေတာင္ မရွိေတာ့ပါဘူး၊ ခြင့္လဲမေပးေတာ့ဘူး ဆိုေတာ့ လွ်ိဳ႕၀ွက္ ဖြဲ႕စည္းထားရမွာပါ။ က်စ္လ်စ္သိပ္သည္းစြာ လုပ္ေဆာင္ရမွာပါ။ ေလာက္ေကာင္ ႀကံ႕ဖြံ႕ေတြကိုလည္း သတိ ထားရမွာပါ။

ေခတ္သစ္ဆို႐ိုးရွိပါတယ္။ “အလုပ္သမားေတြမွာ ေႏွာင္ႀကိဳးကလြဲၿပီး ဘာမွ ဆံုး႐ံႈးစရာမရွိ” ဆိုတာပါပဲ။ အလုပ္သမားရဲ႕ ဘ၀အသိ၊ ႏိုင္ငံေရးအသိ မရွိရင္ေတာ့ အလုပ္ကၽြန္ဘ၀က တက္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

REF: ေခတ္ၿပိဳင္

ၾကက္တူေရြး ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ား (ေဆာင္းပါး) - မင္းေအာင္ႏုိင္

တနလၤာေန႔၊ ေဖေဖၚဝါရီလ

ငယ္ငယ္တုန္းက စာက်က္ခ်ိန္၊ စာျပန္ခ်ိန္တိုင္း ဆရာမိဘတို႔၏ ဆိုဆံုးမ စကားတခြန္းကို အမွတ္ရမိသည္။ "ၾကက္တူေရြး စာအံသလို မလုပ္နဲ႔" ဟု ဆိုၾကေလေသာ စကားျဖစ္ပါသည္။ စာအုပ္ဖြင့္ကာ ေအာ္ဖတ္မွတ္ ၿပီး၊ 'ဤ' - 'သည္' မေရြး ေတာက္ေရွာက္ျပန္၍ အလြတ္ဆိုျပႏိုင္ေလျခင္းကို သတိေပးစကား ျဖစ္သည္။

စာ၏ အဓိပၸာယ္အမွန္ကို နားလည္ သေဘာေပါက္ရန္ႏွင့္ စာကို အလြတ္ျပန္ရြတ္ျပႏိုင္တိုင္း ေကာင္းသည္ မဟုတ္။ မိမိကိုယ္ပိုင္ စဥ္းစားေတြးေခၚဉာဏ္မ်ားကိုလည္း အသံုးခ်ကာ ဖတ္မွတ္ျပန္ဆိုႏိုင္ရန္ သတိေပးျခင္း ျဖစ္သည္။ ၾကက္တူေရြးဆိုသည့္ သတၱ၀ါမွာ သူ႔ကို သခင္က ႏႈတ္တိုက္ သင္ေပးထားေသာ စကားတခြန္းကို သာ အာဂံုေဆာင္၍ အလြတ္ရြတ္ျပေနတတ္သည့္ပံုကို ဥပမာေပး ေျပာေလျခင္း ျဖစ္၏။

စာအုပ္ၾကီးမ်ားမွ စာသားအေကာင္းစားမ်ားကို အေသက်က္မွတ္ကာ ကိုးကားေကာက္ႏုတ္ ေျပာဆိုတတ္ ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလည္း ၾကက္တူေရြးေကာင္ဟု က်ေနာ္တို႔ ေနာက္ေျပာင္ခဲ့ၾကဖူးသည္။

လူစင္စစ္က ၾကက္တူေရြးျဖစ္ကာ ၾကက္တူေရြးလို ႏႈတ္တိုက္သင္ေပးထားသမွ် စကားမ်ားသာ တြင္တြင္ေျပာ ေလေသာ ေခတ္သစ္လူ ၾကက္တူေရြးမ်ားကို ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေတြ႔ရႏုိင္ပါသည္။

ၾကက္တူေရြးအစစ္မ်ားႏွင့္ မတူသည့္ ထိုၾကက္တူေရြး ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ား၏ အားသာခ်က္မွာ အုပ္စုဖြဲ႔ကာ သင္ေပး လိုက္သမွ် အာဂံုေဆာင္၍ ရြတ္ျပတတ္ျခင္းပင္။

ထိုၾကက္တူေရြးမ်ား၏ အုပ္စုဗိုလ္မွာ အလိမ္တကာ့ထိပ္ေခါင္ ၀န္ၾကီးတပါးျဖစ္သည္။ အဖြဲ႔၀င္မ်ားကား ဘာ ေမးေမး မေျဖတတ္၊ မေျဖႏိုင္။ ေတမိ၀န္ၾကီးတဦးႏွင့္ တေလာကလံုးကို ရန္လိုေနသည့္ မ်က္ႏွာေပးႏွင့္ မယဥ္ေက်းေသာ ယဥ္ေက်းေရး၀န္ၾကီးျဖစ္သည္။

အုပ္စုဗိုလ္ ၾကက္တူေရြးမွာ အာေပါင္အာရင္းသန္သန္ႏွင့္ ပါးစပ္မွ အျမႇဳပ္ထြက္သည္ထိ တဖက္လူ မ်က္ႏွာ တံေတြးစင္ေအာင္ပင္ စြမ္းစမ္းတမံ အာဂံုေဆာင္ထားသမွ် မေမာတမ္း ျပန္ရြတ္ျပႏိုင္၏။

ထိုၾကက္တူေရြးအုပ္ႏွင့္အတူ အာဂံုေဆာင္ ရြတ္ျပတတ္ေသာ တကိုယ္ေတာ္ ၾကက္တူေရြးတေကာင္ ရွိေသး သည္။ ထိုအေကာင္မွာ အထက္က ဆိုခဲ့ေသာ သံုးေကာင္ထက္ အေရးအရာ ပိုပါ၏။

ကုလသမဂၢ အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္၏ အထူးအၾကံေပး ပုဂၢိဳလ္ဆိုသူ ဂမ္ဘာရီ ျမန္မာျပည္လာေလ တိုင္း ၾကက္တူေရြးက အလြတ္ ျပန္ရြတ္ျပၾကရ၏။ ထိုပုဂၢိဳလ္ ဂမ္ဘာရီ ဆိုသည္မွာလည္း ယခုတၾကိမ္ ျမန္မာ ျပည္ လာသြားသည္ႏွင့္ဆိုလွ်င္ ၇ ၾကိမ္ေျမာက္ ရွိေလၿပီ။ ၇ ၾကိမ္၊ ၇ လီ အေဆာ္ခံရၿပီး ျဖစ္ေသာ္လည္း မမွတ္ေသး။ ေနာက္တေခါက္ ျပန္လာကာ ၾကက္တူေရြးမ်ား အာဂံုေဆာင္ ရြတ္ျပသည္ကို နားေထာင္လိုေသး ေၾကာင္း စကားဦး သန္းသြားခဲ့သည္။

ရွက္တတ္ရမွန္း မသိေသာ ၾကက္တူေရြး ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားက ဂမ္ဘာရီကို က်ီးအာသလို ၀ိုင္းအာလိုက္ၾကသည္ မွာ…. .

ရန္ကုန္ႏွင့္ ယင္းတို႔ ပို႔သမွ် မုန္တိုင္းသင့္ ေဒသအခ်ဳိ႕သာ သြားခဲ့ရေလေသာ ဂမ္ဘာရီကို "က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံ ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးအေျခအေနမ်ား၊ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္စည္းလံုးညီညြတ္ေရး ေဖာ္ေဆာင္ ေအာင္ျမင္မႈ အေျခအေနမ်ား၊ ယေန႔ ျပည္သူအမ်ားစုရဲ႕ ဆႏၵသေဘာထားမ်ား အားလံုးကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ ျပန္႔ သိရွိနားလည္ၿပီး ျဖစ္တယ္လို႔ ယူဆမိပါတယ္" ဟူေသာ စကားမွာ လက္ေတြ႔ သိျမင္ၾကံဳေနရေသာ ျမန္မာျပည္သားမ်ားအတြက္မွာကား ရယ္စရာသာ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။

လွ်ပ္စစ္မီးပင္ မွန္ေအာင္ မေပးႏိုင္ေသာ အေျခအေနတြင္ "ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရအေနနဲ႔ ႏိုင္ငံေတာ္ ဖြံ႔ၿဖိဳး တိုး တက္ေရးနဲ႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ လူမႈစီးပြားဘ၀ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးေတြကို ဘက္စံုေထာင့္စံုမွ အေလးထား ေဆာင္ ရြက္ေပးလ်က္ရွိပါတယ္" ဟု ေျပာထြက္ခဲ့ျပန္ေသး၏။

တကယ္တမ္းတြင္ သူတို႔ႏွင့္ ပလဲနံပသင့္ရာ စစ္အစိုးရ အလိုေတာ္ရိ ထိုလက္တဆုပ္စာ စီးပြားေရးသမား မ်ားႏွင့္ စစ္တပ္မိသားစု အသိုင္းအ၀ိုင္းမ်ားသာ ကိုယ္စီအက်ဳိးစီးပြား ျဖစ္ထြန္းေနၾကပါသည္။ ၅၈ သန္းေသာ က်န္ျပည္သူမ်ားမွာ ထူးမျခားနား ဇာတ္ခင္းေနၾကရသည္မွာ ျပည္သူထဲမွ ျပည္သူမ်ားသာ သိပါသည္။

သူတို႔ဘာသာ ေရးဆြဲ၊ သူတို႔ဘာသာ အာဏာျဖင့္ အတည္ျပဳ ျပ႒ာန္းလိုက္ေသာ အေျခခံဥပေဒ မူၾကမ္းကို လည္း "ျပည္သူလူထုကလည္း အေျခခံဥပေဒ မူၾကမ္းကို ၉၂ ဒႆမ ၄၈ ရာခိုင္ႏႈန္းနဲ႔ တခဲနက္ ေထာက္ခံ အတည္ျပဳခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါတယ္" ဟု အရွက္မဲ့စြာ ေျပာျပန္ပါသည္။

ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ားကို သူတို႔ပါးစပ္ထဲရွိသည့္ ပုဒ္မမ်ားႏွင့္ အမႈဆင္ ေထာင္ခ်ခဲ့သည္ကိုလည္း "ဥပေဒ မ်ားႏွင့္အညီ အေရးယူ ေဆာင္ရြက္ေနရေသာ္လည္း အျခားတဖက္က သေဘာထားၾကီးၾကီးထားၿပီး စိတ္ ႏွလံုးေကာင္းႏွင့္ ယွဥ္ကာ သူတို႔ရဲ႕ ျပစ္ဒဏ္မ်ား ေလွ်ာ့ေပါ့ေရးကို အၿမဲတမ္း စဥ္းစား ေဆာင္ရြက္ေပးလ်က္ ရွိ ပါတယ္" ဟု လွ်ာအ႐ိုးမရွိတိုင္း ဆိုျပန္ပါသည္။ ထိုႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားတို႔အတြက္ လိုက္ပါ ေဆာင္ရြက္ ေပးေနေသာ ေရွ႕ေနမ်ားကို မတရားအမႈဆင္ ေထာင္ခ်ထားၿပီးျဖစ္၍ အယူခံတင္ခြင့္ ဆံုး႐ႈံးေနပါလ်က္ကယ္ ႏွင့္ "ဥပေဒႏွင့္အညီ အယူခံ တင္သြင္းလာမယ္ဆိုရင္ ဆိုင္ရာ တရား႐ံုးေတြကလည္း ဥပေဒႏွင့္အညီ ျပန္ လည္၍ စဥ္းစားေဆာင္ရြက္ ေပးသြားမွာသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ျပာၾကားလိုပါတယ္" ဟု မစားရ၀ခမန္း ဆိုျပန္ပါ သည္။

ျမန္မာျပည္လာသမွ် အခ်ိန္တိုင္း ဘာမွမထူး၊ ယင္းတို႔ အာဂံုေဆာင္ ရြက္ျပေလသမွ် နားေထာင္ကာ မ်က္စိ သူငယ္ နားသူငယ္ႏွင့္ အူလည္ေ၀့လည္ ျပန္သြားရေလေသာ ဂမ္ဘာရီကိုလည္း ..

"အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ကိုယ္စား အေဆြေတာ္ လာေရာက္ ေဆာင္ရြက္ေနေသာ အက်ဳိးေဆာင္မႈ လုပ္ငန္းမ်ား အဆင္ေျပေနၿပီလို႔ ယူဆပါတယ္" ဟု အရွက္မရွိ ေျပာထြက္ရဲျပန္ေပသည္။

ျမန္မာျပည္လာသမွ် အခါတိုင္း အ႐ႈံးမ်ား ရင္၀ယ္ပိုက္ကာ ျပန္သြားရေလသည့္ ဂမ္ဘာရီကို အ႐ူးလို သေဘာ ထားကာ လွည့္စားေျပာေလသည့္ ေနာက္ၾကက္တူေရြးတေကာင္မွာ …

"နာဂစ္ေလေဘးေၾကာင့္ အကူအညီလိုေနသည့္ ေဒသမ်ားသို႔ သြားၾကပါေလေသာ ေဒသမ်ားမွ လမ္းမ်ား ပ်က္စီးသည္ကို တေပါက္ေပါက္ တေပါက္ဖာ စနစ္ျဖင့္ သြားရန္၊ ကမၻာ့စီးပြားပ်က္ကပ္ ဆိုက္ခ်ိန္ ျပည္ပ ေရာက္ ႏိုင္ငံသားတို႔ကို အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္မွာ မပူပါႏွင့္၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို ျပန္လာခဲ့ပါ။ အလုပ္မ်ား ေပါပါသည္" ဟု စာကို ဖတ္ျပခဲ့သည့္ ၾကက္တူေရြးခ်ဳပ္ၾကီးျဖစ္၏။ အဆိုပါ ၾကက္တူေရြး အၾကီးစားသည္ ဆရာကိုတာ ေျပာသလို ျဖန္႔ထြက္ေတြးရန္ႏွင့္ ဆရာေက်ာ္၀င္း စကားအရ ဦးေႏွာက္ကို မုန္တိုင္းဆင္ရန္ မသိပါဘဲ၊ သူမ်ား ေျပာခိုင္းသမွ် အလြတ္ျပန္ရြတ္ျပေလေသာ ၾကက္တူေရြးတေကာင္သာ ျဖစ္ေခ်၏။

ဂမ္ဘာရီႏွင့္ ေတြ႔ဆံုခဲ့စဥ္ကလည္း "ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ေထာက္ခံအတည္ျပဳ ေပးထားေသာ ျပည္သူ အမ်ားစု၏ ဆႏၵကို ဦးစားေပး၊ အေလးထား ေဆာင္ရြက္သြားရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း" ဟု ထိပ္ပါမက မ်က္ႏွာပါ ေျပာင္ျဖင့္ ေျပာထြက္ရဲခဲ့ေလ၏။ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို အတည္ျပဳသည္မွာ သူတို႔လူ သူတို႔ သေဘာျဖင့္ အတည္ျပဳထားျခင္းျဖစ္၍ သူတို႔ဆႏၵကိုသာ ဦးစားေပးလုပ္သြားမည္ဟု ဆိုရေပမည္။

"လူ႔အခြင့္အေရး ဆံုး႐ႈံးထိခိုက္ေစသည့္ ဗီဇာပိတ္ပင္ထားမႈမ်ားကို ကုလသမဂၢအေနျဖင့္ ဖယ္ရွားေအာင္ ဦးစြာၾကိဳးပမ္းသင့္ေၾကာင္း" ဟူ၍လည္း မရွက္တမ္း ေျပာထြက္ခဲ့ျပန္ေသးသည္။ သူတို႔ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားသာ ဗီဇာအပိတ္ခံထားရျခင္းျဖစ္ရာ သူတို႔အတြက္ ဆံုး႐ႈံးေနေသာ လူ႔အခြင့္အေရးကိုမူ အေလးအနက္ထား ေတာင္းဆိုတတ္ေလသည္ကို ေတြ႔ရသည္။

မိမိ တိုင္းသူျပည္သားမ်ားကို ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္ ႏွိပ္စက္၀ံ့ေသာ္လည္း ကိုယ့္အလွည့္က်ေတာ့မူ အနာမခံႏိုင္ပံု၊ အေရးယူပိတ္ဆို႔ထားမႈမ်ား သနားေသာအားျဖင့္ ျပန္လည္ ဖယ္ရွားေပးပါရန္ မ်က္ရည္ခံထိုးသည့္ စကား ေျပာခဲ့ျပန္ေသးသည္မွာ .. "ေျခႏွစ္ဖက္ကို ၾကိဳးမ်ားျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ထားၿပီး၊ ျမန္ျမန္ မေျပးခိုင္းပါႏွင့္ ၾကိဳးမ်ား ေျဖေပးပါ" ဟု ဆိုျပန္ေသးသည္။ သင္ေပးထားေသာ စကား အလြတ္အာဂံုေဆာင္ ျပန္ရြတ္ျပႏိုင္ေလေသာ ၾကက္တူေရြးပီသစြာ အဆိုပါစကားကို ဂမ္ဘာရီ မမွတ္မိမွာ စိုး၍ထင္၏၊ ႏွစ္ခါ ျပန္ေျပာခဲ့သည္။

က်ေနာ္ ကေလးဘ၀က ၾကက္တူေရြးတေကာင္ ေမြးဖူးသည္။ စကားသင္ေပးဖို႔ ၾကိဳးစားေသာအခါ အဖြားက "ၾကက္တူေရြးေတြက လွ်ာထူတယ္၊ စကားေျပာ ျမန္ျမန္တတ္ေစခ်င္ရင္ င႐ုတ္သီး ေကြ်း၊ ဒါမွ လွ်ာပါးလာၿပီး စကားေျပာ သြက္လာမွာ" ဟု ေျပာခဲ့ဖူးေသာ စကားကို အမွတ္ရမိသည္။

ျမန္မာျပည္က ၾကက္တူေရြး စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားသည္ ေနျပည္ေတာ္ေဒသထြက္ င႐ုတ္သီးမ်ဳိးစံုကို ေန႔စဥ္ စားေန ေလရာ ေဒသခံျပည္သူမ်ားအဖို႔ င႐ုတ္သီး ရွားပါး၊ ေစ်းတက္လာမည့္ ျပႆနာကို စိုးရြံ႕ေနၾကေလသည္ ဟူ၏။

REF: မဇၩိမ

ယံုၾကည္ခ်က္ကို ဖ်က္ဆီး၍မရစေကာင္း - ေအးခ်မ္းေျမ႕

Monday, 09 February 2009

ဇန္နဝါရီလအတြင္းက Christian Solidarity World Wide (CSW) ကထုတ္ျပန္သည့္ သတင္းတခ်ိဳ႕ ဖတ္ လိုက္ရသည္။ ရန္ကုန္ရွိ ခရစ္ယာန္မ်ားကို စုေပါင္းဝတ္ျပဳခြင့္ မရေအာင္ စစ္အစိုးရက ေႏွာင့္ယွက္သည္ ဟူ ေသာ သတင္းျဖစ္သည္။

၎အစီအရင္ခံစာအရ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚရွိ အသင္းေတာ္ေပါင္း ၁၀၀ ခန္႔ကို ဝတ္ျပဳစည္းေဝး ျပဳလုပ္ရာတြင္ ေႏွာင့္ယွက္သည္ ဟုသိရသည္။ ထို႔အတြက္ ရန္ကုန္ရွိ ခရစ္ယာန္ ၈၀ ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔မွာ စုေပါင္း ဝတ္ျပဳ ကိုးကြယ္ျခင္း ျပဳလုပ္ရန္ အခက္အခဲျဖစ္ရသည္ဟု ဆိုထား၏။

ထို႔ျပင္ ေတာင္ဒဂံုဘက္တြင္လည္း ဘုရားေက်ာင္းမဟုတ္သည့္ ေနအိမ္မ်ားတြင္ စုေပါင္းဝတ္ျပဳျခင္းမ်ား မျပဳလုပ္ရန္ ပိတ္ပင္သည္ဟု ပါရွိသည္။ သင္းအုပ္ဆရာမ်ားကိုလည္း ခံဝန္ လက္မွတ္ေရးထိုးခိုင္းေၾကာင္း ေရးသားထားသည္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ခရစ္ယာန္ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းတခု (ဓာတ္ပုံ - flickr.com)

က်မက်င္လည္ခဲ့ရာ အသိုင္းအဝန္းက ခရစ္ယာန္ အသိုင္းအဝန္းဆိုလွ်င္ မွားလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ က်မ အေမ ဘက္က ေဆြမ်ိဳးအသိုက္အဝန္းလည္း မ်ားျပား၊ မ်ားသေလာက္လည္း ခရစ္ယာန္ ဘာသာဝင္ေတြခ်ည္း ျဖစ္ သည္။ အေမ့ အေမ က်မအဘြားက အဂၤလီကန္ ခရစ္ယာန္တဦးျဖစ္ၿပီး အဘိုးကေတာ့ ႏွစ္ျခင္းခရစ္ယာန္ ျဖစ္သည္။ အေမ့ ေမာင္ႏွမမ်ားထဲတြင္ အေမတေယာက္သာ အဘိုး၏ႏွစ္ျခင္းအယူကို ယူခဲ့ၿပီး က်န္သူမ်ား အားလံုးက အဂၤလီကန္ ျဖစ္သည္။

ဒီေတာ့ က်မငယ္စဥ္က ေမာင္ႏွမဝမ္းကြဲမ်ား၊ အေဒၚမ်ားႏွင့္အတူလိုက္ကာ အဂၤလီကန္ဝန္းက်င္တြင္ ေပ်ာ္ရႊင္ ခဲ့သည္။ တနဂၤေႏြေက်ာင္း (Sunday School) ေတာင္ က်မက အဂၤလီကန္ဘုရားေက်ာင္းမွာပဲ တက္ခဲ့ရတာ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အရြယ္ေလး နည္းနည္းရလာေတာ့ ႏွစ္ျခင္းခရစ္ယာန္တေယာက္ ျဖစ္ခ်င္လာမိသည္။

အဲဒီလိုျဖစ္ရတာက အေၾကာင္းရွိပါသည္။ က်မတို႔ မိခင္အသင္းေတာ္ရဲ႕ သင္းအုပ္ဆရာ ဦးသာထြန္းေရႊ (က်မတို႔က ေဖေဖတူးတူးဟုေခၚသည္) ၏ “ႏွစ္ျခင္း သေဘာထား” ကို က်မ အလြန္ သေဘာက်မိေသာ ေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ စာအုပ္မ်ားကို ဝါးစားသလိုဖတ္ျဖစ္ခ်ိန္တြင္ ေဖေဖတူးတူး၏ တနဂၤေႏြ တရားေဟာခ်က္မ်ားက က်မရင္ကို လာထိသည္။ သူ႔ႏႈတ္က ေဟာၾကားခ်က္မ်ားသာမက သူ႔ အေနအထိုင္၊ သူ၏ ေမတၱာတရား၊ သူ၏ ခရစ္ယာန္အသက္တာက က်မကို ႏွစ္ျခင္း ျဖစ္ခ်င္စိတ္မ်ားဆီသို႔ ဆြဲေခၚခဲ့သည္။

လူငယ္ဘဝတြင္ တက္ျဖစ္ေသာ က်မတို႔၏ တနဂၤေႏြေက်ာင္းဆရာ ဦးပီတာ (က်မတို႔က ဦးပီဟုေခၚသည္၊ သူက ဦးသာထြန္းေရႊ၏ အငယ္ဆံုးသားျဖစ္၏) သြန္သင္မႈမ်ားကလည္း က်မ၏စိတ္ကို ပိုၿပီး တိတိက်က် ဆံုးျဖတ္ေစခဲ့သည္။ သူအၿမဲေျပာသည့္ စကားတခြန္းက “ခရစ္ေတာ္လမ္းစဥ္ တို႔လမ္းစဥ္” ဟူ၍ျဖစ္သည္။ သူ က ေနာက္သလို ေျပာင္သလိုႏွင့္ အတည္ေျပာခဲ့ေသာ္လည္း က်မ၏ ရင္ထဲတြင္ အဲဒီစကားက စြဲေနသည္။

အဂၤလီကန္ ဘုရားေက်ာင္းတြင္ တက္ခဲ့စဥ္က သမၼာက်မ္းစာကို က်မေသေသခ်ာခ်ာ မသိခဲ့၊ ဖတ္လည္း မဖတ္ဘူးခဲ့။ က်မ၏ အစ္မတဝမ္းကြဲမ်ားဆိုလွ်င္ ခုအသက္အရြယ္အထိ သမၼာက်မ္းစာကို ေသခ်ာ သိပံုမရပါ။ က်မက ဓမၼပညာရွင္မ်ားေလာက္မသိေသာ္လည္း ႏွစ္ျခင္းဘုရားေက်ာင္းတြင္ သင္ခဲ့ရသေလာက္၊ က်မ ကိုယ္တိုင္ ဖတ္ျဖစ္သေလာက္ေတာ့ နားလည္သည္ထင္မိသည္။

ႏွစ္ျခင္းခရစ္ယာန္၏ အစြန္းမေရာက္မႈ၊ ကိုယ့္ရင္ထဲမွ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းကို ကုိယ့္ဘာသာ လုိက္ေလွ်ာက္ရ မႈ .. ဒါေတြကို သေဘာက်လာသည္။ ဒီလိုႏွင့္ က်မ ႏွစ္ျခင္းခံျဖစ္သည္။ က်မကို ႏွစ္ျခင္းေပးေတာ့ ေဖေဖ တူးတူးက ဒီတိုင္းမေပးခဲ့။ ႏွစ္ျခင္းမခံခင္ က်မတို႔ကို ႏွစ္ျခင္းခရစ္ယာန္ႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ လုိက္ေလွ်ာက္ သင့္သည့္ အခ်က္မ်ားကို သင္တန္းေပးသည္။

ၿပီးေတာ့ က်မတို႔ကို တကယ္ေကာ ဒီဘာသာကို လက္ခံယံုၾကည္ခ်င္တာလားဆိုတာ ေသခ်ာေအာင္ ေမးခြန္း ထုတ္သည္။ ႏွစ္ျခင္းမခံခ်င္ေသးလည္းရသည္၊ ဒီဘာသာကို ေစာေက်ာေလ့လာခ်င္ ေလ့လာႏုိင္ေသးသည္ ဟု ဖြင့္ေပးသည္။ က်မက ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ႏွင့္ကိုယ္ ႏွစ္ျခင္းခံယူလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။

က်မက အတင္းအဓမၼ လူမ်ားၿပီးေရာဆိုေသာ သေဘာျဖင့္ ဘာသာ သြင္းေပးခ်င္သူမ်ား၊ နားမလည္သူမ်ား ကို အတင္းဆဲြကာ ႏွစ္ျခင္းေပးသူမ်ား၊ သာသနာျပဳသည္ဟုဆိုကာ ေက်းလက္ေဒသမ်ားရွိ အသိဥာဏ္ မရင့္က်က္သူမ်ားကို ခရစ္ယာန္ဘာသာ၏ အႏွစ္သာရထက္ လူႀကိဳက္မ်ားသည့္ အျပင္ဗန္း ဆြဲေဆာင္မႈမ်ား ျပဳလုပ္နားခ်ၾကသူမ်ားကို မုန္းသည္။

ေမွာ္ဘီ မရန္းတလင္းရွိ အနာႀကီးေရာဂါသည္စခန္းတြင္ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳေနသူ ခရစ္ယာန္တို႔က ေရာဂါ သည္ခ်င္းအတူတူ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္သူမ်ားကို ဦးစားေပးဆက္ဆံသည္ဟု စာေရးဆရာမ သန္းျမင့္ ေအာင္က ေျပာဖူးသည္။ သူကိုယ္တိုင္ ထိုေရာဂါသည္မ်ားၾကား သြားေရာက္လွဴဒါန္းခဲ့စဥ္ ျမင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္၏။

“မိသားစုဝင္ေတြ အားလံုး ခရစ္ယာန္ဘာသာ ဝင္လိုက္လို႔ အိမ္နဲ႔ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေနရတယ္။ အိမ္ ေထာင္ဦးစီး အဘက ခရစ္ယာန္ဘာသာေတာ့ မဝင္ႏိုင္ဘူးဆိုၿပီး သူ႔ဘာသာ တဲေလးထိုးေနတာ ေတြ႕ခဲ့ရ တယ္” ဟု ဆရာမ သန္းျမင့္ေအာင္က ေျပာျပသည္။ ထိုစကားအတြက္ က်မ အရွက္ရခဲ့ရသည္။

ဘာသာေရးႏွင့္ပတ္သက္လာလွ်င္ က်မက အေမကိုပါ ဆရာလုပ္သူ ျဖစ္သည္။ အေမပဲျဖစ္ျဖစ္ သမၼာ က်မ္း စာႏွင့္ လြဲေခ်ာ္ေနသည္ထင္လွ်င္ ေထာက္ျပေဝဖန္သည္။ ထို႔အတြက္ က်မႏွင့္ တျခားေသာ လူႀကီးမ်ား အၿမဲ ျပႆနာတက္ရသည္။

ေဖေဖတူးတူး၏ စကားလံုးမ်ား အေနအထိုင္အမူအက်င့္မ်ားႏွင့္ ႀကီးပ်င္းခဲ့ရေသာ က်မအတြက္ တျခားေသာ ႏွစ္ျခင္းခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္မ်ားႏွင့္ အေတာ္ေလးဆန္႔က်င္ဘက္ေတြျဖစ္ရသည္။

အေမက ဘုရားေက်ာင္းတက္မွ ခရစ္ယာန္ပီသသည္ဟူေသာ အစြဲရွိသည္။ က်မက အဲဒါကို တြန္းလွန္ ေခ်ဖ်က္ခ်င္သူ။ ဘုရားေက်ာင္းမတက္ဘဲ စိတ္ထဲမွာ ဘုရားႏွင့္ နီးကပ္ႏိုင္သည္ဟု ယူဆသူ။ ၿပီးေတာ့ သခင္ ေယရႈ၏ ေမတၱာႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ တရားေတာ္မ်ားကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ လိုက္ေလွ်ာက္လွ်င္ ဘုရား ေက်ာင္း အပတ္စဥ္တက္ၿပီး သူတပါးကို အမုန္းပြားသူ၊ ရန္လိုသူ၊ မနာလိုစိတ္ႀကီးသူတို႔ထက္ ခရစ္ယာန္ ပီသ သည္ဟု ယံုၾကည္သူျဖစ္သည္။

က်မတို႔ အသင္းေတာ္တြင္ ထိုအခ်ိန္က လက္ေထာက္သင္းအုပ္ဆရာမွာ ခရစ္ယာန္ေလာကတြင္ နာမည္ႀကီး စာေရးဆရာ သန္လ်င္ေဖသြင္ျဖစ္သည္။ ေဖေဖတူးတူး အေတာ္ေလး နာမက်န္းျဖစ္ခ်ိန္က က်မတို႔ အသင္း ေတာ္အတြက္ သင္းအုပ္ဆရာအျဖစ္ ဆရာသန္လ်င္ေဖသြင္ကို သူကုိယ္တုိင္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့သည္။

ဆရာဦးေဖသြင္ကို ထံုးစံအရ သိကၡာတင္ပြဲက်င္းပေတာ့ ႏွစ္ျခင္းခရစ္ယာန္ေလာကတြင္ တကယ့္ ထိတ္ထိတ္ က်ဲ သင္းအုပ္ဆရာႀကီးမ်ား လာၾကသည္။ ပလႅင္ေပၚတြင္ ဦးေဖသြင္ကို အလယ္၌ထားကာ ေဘးက သင္း အုပ္ဆရာႀကီးေတြက ဝိုင္းလွ်က္ ေကာင္းခ်ီးေပးေတာ့ ေဖေဖတူးတူးလည္း ပါသည္။ အဲဒီမွာ က်န္သည့္ ဆရာ ႀကီးေတြက ေခါင္းေပါင္းတလူလူ၊ ဝတ္႐ံုတကားကားႏွင့္ျဖစ္ေနသည္။ ေဖေဖတူးတူးကေတာ့ တိုက္ပံု အမည္း ေလးႏွင့္ ေခါင္းေပါင္းလည္းမပါ။

က်မတို႔ ျမန္မာႏွစ္ျခင္းတြင္ ဝတ္႐ံုမရွိ၊ အေခၚအေဝၚကိုက တျခားဂိုဏ္းဃဏမ်ားလို ဘုန္းေတာ္ႀကီးဟုပင္ မေခၚ .. သင္းအုပ္ဆရာဟုသာ ေခၚၾကသည္။ ဝတ္႐ံုႏွင့္ ေခါင္းေပါင္းႀကီးမ်ားႏွင့္ ဘယ္လိုမွ မလိုက္ဖက္။ တရားသူႀကီးလိုလို၊ ေရွ႕ေနမ်ားလိုလို အျမင္ဆန္းၿပီး ရယ္ခ်င္ေနမိသည္။

ေနာက္တခု ႏွစ္ျခင္းကို သေဘာက်သည့္ အခ်က္က သင္းအုပ္ဆရာတပါးက အသင္းေတာ္တခုတြင္ ေသ သည္အထိေနရင္း အသင္းေတာ္ကိုဘခင္တဦးအျဖစ္ ေစာင့္ေရွာက္ရျခင္းျဖစ္သည္။ တျခား ဂိုဏ္းဃဏမ်ား ကေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ အဆင့္ဆင့္ ဂိုဏ္းေထာက္၊ ဂိုဏ္းခ်ဳပ္ စသည္ျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား က တာဝန္က်ရာ အရပ္သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ၾကရသည္။

က်မတို႔ၿမိဳ႕တြင္ ဘုရားေက်ာင္းမ်ားက တေက်ာင္းႏွင့္တေက်ာင္း နီးကပ္စြာတည္ရွိၿပီး .. တဦးႏွင့္တဦးလည္း ရင္းႏွီးခင္မင္ၾကသည္။ ဘုရားေက်ာင္းတေက်ာင္း၏ သာေရး၊ နာေရးကိစၥမ်ားကို က်န္ဘုရားေက်ာင္းမ်ားက ပါဝင္ကူညီေလ့ရွိသည္။ ၿပီးေတာ့ ႏွစ္စဥ္ ႏိုဝင္ဘာလတိုင္း ဂိုဏ္းေပါင္းစံု ခရစ္ယာန္ ရက္သတၱပတ္ ဆိုသည့္ အစီအစဥ္ရွိသည္။ ထိုအစီအစဥ္က က်မတို႔ ကေလး၊ လူငယ္မ်ားအတြက္ အလြန္ေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္းသည္။

ထိုအစီအစဥ္ကို ျဖစ္ေျမာက္ဖို႔ ဘုရားေက်ာင္းတိုင္းက သင္းအုပ္ဆရာ၊ ဘုုန္းေတာ္ႀကီး၊ အသင္းေတာ္ လူႀကီး မ်ား စုေပါင္းစည္းေဝးကာ အစီအစဥ္တိုင္းတြင္ ဘုရားေက်ာင္းအားလံုး ဝိုင္းဝန္း အေကာင္အထည္ ေဖာ္ရ သည္။ က်မ အႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ ဓမၼသီခ်င္းဆိုၿပိဳင္ပြဲျဖစ္သည္။

သီခ်င္းဆိုၿပိဳင္ပြဲတြင္ တပင္တိုင္၊ ၂ ေယာက္သံစံု၊ ၄ ေယာက္ သံစံု ဟူ၍ ရွိေသာေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘုရားေက်ာင္း၊ သူ႔ဘုရားေက်ာင္းမခြဲဘဲ ၂ ေယာက္သံစံုအတြက္၊ ၄ ေယာက္သံစံုအတြက္ ကိုယ္ႏွင့္လုိက္ဖက္မည့္ ဆိုေဖာ္ ဆိုဖက္ကို ရွာရတာ သေဘာက်သည္။ ၿပီးေတာ့ ဟိုးေရွးေခတ္ကတည္းက ေရးထားသည့္ ဓမၼသီခ်င္းမ်ားကို ႏုတ္မလြဲေအာင္ ေလ့က်င့္သီဆိုရတာ ေပ်ာ္သည္။

သီခ်င္းအေၾကာင္းစမိေတာ့ ဓမၼသီခ်င္းေလးတပုဒ္ကို သတိရမိသည္။ အဲဒီသီခ်င္းကို အစကေတာ့ က်မ အမွတ္တမဲ့ပင္။ သို႔ေသာ္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က က်မကို “အဲဒါ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အရမ္းႀကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းေပါ့” ဟု လာေျပာကတည္းက က်မေသခ်ာ ဆိုၾကည့္၊ ဖတ္ၾကည့္မိသည္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီသီခ်င္းေလး ကို အလြတ္ရသြားသည္။ သီခ်င္းေလးက တိုတိုေလး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီသီခ်င္းေလးက အဓိပၸာယ္ ျပည့္ဝလွ သည္။ ႏွစ္ျခင္းခရစ္ယာန္တဦးျဖစ္သင့္ေသာ ေနထုိင္မႈကိုညႊန္ျပသည္ဟု ထင္သည္။

“ကၽြႏု္ပ္ကို ယံုေသာသူမ်ားေၾကာင့္ ေျဖာင့္မတ္မည္။ ဂ႐ုစိုက္ေသာသူမ်ားေၾကာင့္ သန္႔ရွင္းမည္။ ကိုယ္ အား နည္းေၾကာင္း ကိုယ္သိ၍ စိတ္ႏွိမ့္ခ်မည္။ ပင္ပန္းခံရန္မ်ားေသာေၾကာင့္ ရဲရင့္မည္။ မိတ္ေဆြမဲ့သူႏွင့္ ရန္သူကို မိတ္ဖြဲ႕မည္။ စြန္႔ႀကဲေၾကာင္းေမ့လွ်က္ စြန္႔ႀကဲေပးကမ္းမည္။ ေဆာင္ရြက္ရန္မ်ားေသာေၾကာင့္ ခြန္အားႏွင့္ျပည့္ မည္။ ရႊင္လန္းခ်စ္ခင္ ေမွ်ာ္ၾကည့္လွ်က္ထူပင္မည္” ဆိုသည့္ သီခ်င္းေလးကို က်မရင္ထဲမွာ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့။

ခရစ္ယာန္ အိမ္ေထာင္ ရက္သတၱပတ္အစီအစဥ္၏ ေနာက္ဆံုးမတိုင္မီတရက္ စေနေန႔ညေနပိုင္းတြင္ ခရစ္ ယာန္ အိမ္ေထာင္တုိင္းက ဟင္းတမ်ိဳးစီခ်က္ယူလာၿပီး စုေပါင္းစားေသာက္သည့္ မိတ္ဆံု ထမင္းစားပြဲရွိသည္။ ဂိုဏ္းေပါင္းစံုတည္ခင္းသည္ကေတာ့ သီးစံုပဲဟင္း တခြက္ျဖစ္၏။ အဲဒါၿပီးေတာ့ ညဘက္တြင္ ကေလး၊ လူႀကီး၊ လူငယ္အားလံုးပါဝင္ေသာ စင္ျမင့္ေဖ်ာ္ေျဖပြဲရွိသည္။

ကေလးဘဝတြင္ ျပဇာတ္မ်ားကို ထိုင္ၾကည့္ကာ သေဘာက်ႏွစ္ၿခိဳက္ခဲ့သမွ် လူငယ္ဘဝတြင္ က်မကုိယ္တိုင္ ျပဇာတ္ ဒါ႐ိုက္တာ ဝင္လုပ္သည္။ အဓိက ခရစ္ယာန္အိမ္ေထာင္မ်ားႏွင့္ သက္ဆိုင္သည့္ ဟာသျပဇာတ္မ်ား ကို တင္ဆက္ၾကၿပီး ထိုအစီအစဥ္ေၾကာင့္ ဘုရားေက်ာင္းေပါင္းစံု၊ ဂိုဏ္းေပါင္းစံုက သူငယ္ခ်င္းမ်ား တိုးပြား လာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း တျခား ဂိုဏ္းဃဏမ်ားကို ပိုေလ့လာခြင့္ရသည္။

မက္သဒစ္ ခရစ္ယာန္မ်ားက စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းကို အဓိကထားတာ ေတြ႕ရသည္။ သူတို႔၏ စည္းမ်ဥ္း စည္း ကမ္းက စာအုပ္ထဲတြင္ အခိုင္အမာရွိသည္။ ထုိစည္းကမ္းမ်ားအတိုင္း လိုက္နာျခင္း ရွိမရွိ ဆိုသည္ကိုေတာ့ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ပဲ သိလိမ့္မည္။

က်မက အဲလို စည္းကမ္းေတြ သိပ္တင္းက်ပ္တာမ်ိဳးကိုလည္း မႀကိဳက္လွ။ စည္းကမ္းတင္းက်ပ္လွ်င္ တင္း က်ပ္သည့္အတိုင္း တကယ္လိုက္နာသင့္သည္။ မလိုက္နာႏိုင္ဘဲႏွင့္ေတာ့ စည္းကမ္းတင္းက်ပ္တာမ်ိဳး သေဘာမက်။

က်မ၏ ခရစ္ယာန္လူငယ္ဘဝက စိတ္ခ်မ္းေျမ့စရာ၊ ေပ်ာ္စရာမ်ားႏွင့္ အတိၿပီးကာ သင္ယူစရာမ်ား အျပည့္ ရွိခဲ့သည္။ ခရစၥမတ္အခ်ိန္မွာ က်မတို႔ လူငယ္မ်ား သီခ်င္းဆိုထြက္ၾကသည္။ မွတ္မွတ္ရရ ၁၉၈၈ အေရး အခင္းၿပီးခါစ ခရစၥမတ္အခ်ိန္မွာေတာ့ က်မတို႔ကို လူႀကီးမ်ားက သီခ်င္းဆို မထြက္ေစခ်င္။ အဲဒီတုန္းက ည ဘက္မထြက္ရအမိန္႔ ခ်မွတ္ထားစဥ္ျဖစ္သည္။ က်မတို႔လူငယ္မ်ားကေတာ့ ႏွစ္စဥ္လုပ္ေနက်အတုိင္း ပံုမွန္ လုပ္ခ်င္သည္။ ဒီေတာ့ က်မတို႔ ေန႔ခင္းဘက္တြင္ သီခ်င္းဆိုထြက္ၾကသည္။ ညမထြက္ရအမိန္႔ သတ္မွတ္ခ်ိန္ မတိုင္မီ က်မတို႔အဖြဲ႕ သိ္မ္းၾကသည္။ ဘာျပႆနာမွေတာ့မျဖစ္။

ေနာက္ၿပီး ႏွစ္သစ္ကူးအႀကိဳညတြင္လည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္း။ လူႀကီးမ်ားက မလုပ္ေစခ်င္။ အဲဒီမွာ အသင္းေတာ္အားလံုး၏ လူႀကီးတုိင္းက မလုပ္ေစခ်င္ျခင္းျဖစ္သည္။ က်မတို႔ကေတာ့ လုပ္ခ်င္သည္။ အဲဒီမွာ ဂိုဏ္းေပါင္းစံုက သူငယ္ခ်င္းမ်ား ႏွစ္သစ္စုႀကိဳရန္စီစဥ္ၾကသည္။ မက္သဒစ္ဘုန္းေတာ္ႀကီးက သူ႔ဘုရား ေက်ာင္းကို ေပးသံုးသည္။ သူ႔ဘုရားေက်ာင္းက ဝင္းၿခံႀကီးထဲတြင္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အျပင္က ႐ုတ္တရက္ အသံမၾကားရ၊ မျမင္ရ။ ထိုႏွစ္တြင္ က်မတို႔ ခါတိုင္းႏွစ္မ်ားႏွင့္မတူစြာ ကိုယ့္ဘုရားေက်ာင္းခ်ည္း သီးသန္႔ မဟုတ္ဘဲ ဂိုဏ္းေပါင္းစံုစုေပါင္း၍ ႏွစ္သစ္ကိုႀကိဳဆိုျဖစ္ၾကသည္။

ထိုသို႔ စုေပါင္းလုပ္ျဖစ္ျခင္းက က်မတို႔လူငယ္မ်ား အခ်င္းခ်င္း ပိုမိုရင္းႏွီးကာ တဦးႏွင့္တဦး ပိုမုိခ်စ္ခင္လာၾက သည္။ က်မတို႔ၿမိဳ႕တြင္ ဘုရားေက်ာင္းစုစုေပါင္း ငါးေက်ာင္းရွိသည္။ အဂၤလီကန္၊ မက္သဒစ္၊ ႐ိုမန္ကက္ သလစ္၊ ျမန္မာႏွစ္ျခင္းႏွင့္ ကရင္ႏွစ္ျခင္းတို႔ျဖစ္သည္။ ထိုထဲတြင္ အဂၤလီကန္ႏွင့္ ႐ုိမန္ကက္သလစ္က သီးသန္႔ဆန္သည္။ တျခားအသင္းေတာ္မ်ားႏွင့္ သိပ္ေရာေရာေႏွာေႏွာမေန။ က်န္သံုးေက်ာင္းကေတာ့ ဘာ ကိစၥပဲရွိရွိ ရင္းႏွီးသည္။ အတူလုပ္ေဆာင္ၾကသည္။

၁၉၈၉ ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္ကစၿပီး ဘုရားေက်ာင္းသံုးေက်ာင္းက လူငယ္မ်ား တရင္းတႏွီးျဖစ္ကုန္ၾကသည္ကို သေဘာမေတြ႕သူမ်ားရွိသည္။ အဲဒါကေတာ့ ကရင္ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္မွ လူႀကီးတခ်ိဳ႕ျဖစ္၏။ သူတို႔ လူငယ္ မ်ားကို သီးသန္႔ခြဲထုတ္ခ်င္သည္။ အစပိုင္းတြင္ မသိမသာခြဲထုတ္ရာမွ ေနာက္ပိုင္း သိသိသာသာ ခြဲထုတ္လာ သည္။ က်မတို႔ႏွင့္ ေပါင္းသင္းသည္ကို သိသာစြာ မႀကိဳက္ေၾကာင္း ျပသလာသည္။

သူတို႔မွာလည္း သူတို႔အနာႏွင့္သူတို႔ ဆိုသည္ကို က်မတို႔နားလည္ပါသည္။ ဗမာလူမ်ိဳးမ်ားအေပၚ နာၾကည္း ခ်က္မ်ားစြာ သူတို႔တြင္ရွိေနသည္။ ဗမာမ်ားက သူတို႔ကုိႏွိပ္စက္ခဲ့သည္ဟူေသာ အစြဲေၾကာင့္ ဗမာအားလံုးကို သိမ္းက်ံဳးကာ မုန္းေနခဲ့သည္။ က်မတို႔ကေတာ့ အတိတ္ကိုထားခဲ့ကာ လက္ရွိအေနအထားတြင္ ခ်စ္ခင္ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူတို႔၏ လက္ဆင့္ကမ္းအမုန္းက ခဝါခ်၍ မရႏုိင္ခဲ့။ အေပၚယံတြင္ ခ်စ္ခင္ ရင္းႏွီးမႈမ်ားရွိသည္။ နာေရး၊ သာေရးမ်ားတြင္ ကူညီဝိုင္းဝန္းသည္။ သို႔ေသာ္ လူငယ္အခ်င္းခ်င္း တကယ့္ ေမတၱာစိတ္ရင္းျဖင့္ ေပါင္းစည္းခ်စ္ခင္ၾကသည္ကိုေတာ့ မလိုလားတာအမွန္ပင္။

က်မတို႔ၿမိဳ႕ေပၚမွာေတာ့ ခရစ္ယာန္ဟူ၍ ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းမ်ိဳး .. အစိုးရ၏ ေႏွာင့္ယွက္ဖိႏွိပ္မႈမ်ိဳး မေတြ႕ပါ။ သို႔ေသာ္လည္း ဘုရားေက်ာင္းနာမည္ျဖင့္ ၿခံဝင္းခ်ဲ႕ထြင္ခြင့္မရွိ၊ ေျမကြက္ဝယ္ခြင့္မရတာမ်ိဳးေလာက္ေတာ့ ရွိသည္။ တျခား ေတာေဒသမ်ား၊ အထူးသျဖင့္ တိုင္းရင္းသားမ်ားေနထိုင္သည့္ ခ်င္းေဒသ၊ ကခ်င္ေဒသ၊ ကရင္ေဒသႏွင့္ ဧရာဝတီတိိုင္းအတြင္းမွာရွိသည့္ ဘုရားေက်ာင္းမ်ားကို မီး႐ႈိ႕ဖ်က္ဆီးျခင္း၊ ခရစ္ယာန္ ဘာသာဝင္မ်ားကို ႏွိပ္စက္ျခင္းမ်ားရွိသည္ဟု ခရစ္ယာန္အသိုင္းအဝန္းတြင္ အခ်င္းခ်င္းေျပာေနၾကတာ ၾကား ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ၾကားဖူးခဲ့တာ အလြန္ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။

CSW ကထုတ္ျပန္သည့္ သတင္းႏွင့္ပတ္သက္၍လည္း က်မ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွစ္ျခင္းခရစ္ယာန္ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကို ေမးၾကည့္သည္။ သူတို႔ကေတာ့ မၾကားမိေသးပါဟု ဆိုသည္။

က်မက လူငယ္ဘဝတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံခရစ္ယာန္အသင္းေတာ္မ်ားေကာင္စီ လူငယ္ဌာန ဓမၼသဘင္အဖြဲ႕ႏွင့္ နယ္လွည့္ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲမ်ားတြင္ လိုက္ပါဖူးရာ နယ္စံုနီးပါးေရာက္ျဖစ္သည္။ က်မသြားခဲ့သည့္ ရြာမ်ားတြင္ေတာ့ အစိုးရ၏ ႏွိပ္စက္ညႇဥ္းပန္း ခြဲျခားဆက္ဆံခံရသည္ဟု မၾကားမိ။

သမၼာက်မ္းစာ ဓမၼသစ္တြင္ သခင္ေယ႐ႈ ရွင္ျပန္ထေျမာက္ၿပီးေနာက္ပိုင္း က်န္ရစ္သည့္ ခရစ္ယာန္မ်ားကို ေရာမဧကရာဇ္က အႀကီးအက်ယ္ ႏွိပ္စက္ညႇဥ္းပန္းခဲ့သည့္အေၾကာင္းမ်ား ေရးသားပါရွိသည္။ ခရစ္ယာန္မ်ား မွာ လႊျဖင့္ အပိုင္းပိုင္း တိုက္ျဖတ္ခံရသည္၊ မီး႐ႈိ႕အသတ္ခံခဲ့ရသည္။ ဘုရားေက်ာင္းမ်ား မီး႐ႈိ႕ဖ်က္ဆီးခံခဲ့ရ သည္။ ခရစ္ယာန္ဘာသာကို အျမစ္ကလွန္၍ ေျခမႈန္းဖ်က္ဆီးခဲ့သည္။ သို႔ရာတြင္ ခရစ္ယာန္ဘာသာက ယေန႔ထက္တိုင္ ရွိေနဆဲျဖစ္သည္။ ေပ်ာက္ပ်က္မသြားခဲ့။

လူကိုသတ္၍ရသည္၊ ဘုရားေက်ာင္းမ်ားကို ဖ်က္ဆီး၍ ရႏိုင္သည္။ ရင္ထဲတြင္ ကိန္းေအာင္းေနေသာ ယံုၾကည္ခ်က္ကိုေတာ့ ဖ်က္ဆီး၍ မရစေကာင္း။ က်မတို႔ ေရွးဘုိးေဘးမ်ား၏ ရင္ထဲတြင္ ကိန္းေအာင္းခဲ့ ေသာ ယံုၾကည္ခ်က္ကို လက္ဆင့္ကမ္းႏိုင္ေသာေၾကာင့္လည္း ယေန႔ က်မခရစ္ယာန္တေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့ရ သည္မဟုတ္လား။

က်မအေနႏွင့္ေတာ့ စစ္အစိုးရက ဝတ္ျပဳခြင့္မရေအာင္ ေႏွာင့္ယွက္ခ်င္လည္း ေႏွာင့္ယွက္ပါေစ .. လူအမ်ား ၏ စိတ္ထဲတြင္ ခိုင္မာစြဲထင္ေနေသာ ယံုၾကည္ခ်က္ကို ဖ်က္ဆီး၍ မရႏိုင္ပါ။ ဘုရားေက်ာင္းမတက္ရလည္း ကိုယ့္ဘာသာ တေယာက္တည္း ဘုရားဝတ္ျပဳႏုိင္သည္ မဟုတ္လား။ ကိုယ့္ဘာသာတေယာက္တည္း ဝတ္ျပဳသည္ကို ေႏွာင့္ယွက္လွ်င္ေကာ .. ။ စိတ္ထဲတြင္ ဘုရားသခင္ရွိေနလွ်င္ ခရစ္ယာန္တေယာက္အဖို႔ လုံေလာက္သည္ဟု ထင္ပါသည္။

ေအးခ်မ္းေျမ႕
REF: ဧရာဝတီ

နစက အခ်င္းခ်င္းပစ္ခတ္၍ ႏွစ္ဦးေသ

2/9/2009

ရခိုင္ျပည္နယ္ အေနာက္ဘက္ နယ္စပ္ ေမာင္ေတာျမိဳ႕နယ္တြင္ နစက တပ္သားမ်ားအၾကား အခ်င္းခ်င္း ပစ္ခတ္မူ ျဖစ္၍ (၂) ဦးေသဆံုးသြားေၾကာင္း သတင္းရရွိသည္။

အဆိုပါ ပစ္ခတ္မူမွာ ေမာင္ေတာျမိဳ႕နယ္ ေျမာက္ပိုင္း စံပယ္ကုန္း ကင္းစခန္းတြင္ ယမန္ေန႕ ညေန ၈ နာရီ ခန္႕တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္ဟု အမည္မေဖၚလိုသူ ရဲအရာရွိ တဦးက ေျပာသည္။

အဆိုပါ ကင္းစခန္းတြင္ တာ၀န္က်ေနသူ စခန္းမွဴး တပ္ၾကပ္ စိန္၀င္းအား တပ္သားလွျမိဳင္မွ ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္ခတ္သတ္ျဖတ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

“လွျမိဳင္က ၈ ခ်က္တိ္တိ ပစ္ခတ္ပါတယ္။ တပ္ၾကပ္စိန္၀င္းက ပစ္ခတ္ခံရတဲ့ ေနရာမွာဘဲ ပြဲခ်င္းၿပီး ေသပါ တယ္။ သိပ္မၾကာခင္ဘဲ လွျမိဳင္လည္း ကို္ယ္ကိုကိုယ္ သတ္ေသသြားခဲ့ပါတယ္။” ဟု ရဲအရာရွိက ေျပာသည္။

ပစ္ခတ္မူႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး အေသးစိတ္ မသိရွိရေသးေသာ္လည္း အခ်င္းအခ်င္း မေက်နပ္ရာမွ ပစ္ခတ္ျခင္း ျဖစ္ဟန္တူသည္ဟု ရဲအရာရွိက ေျပာသည္။

ယခုအခါ အဆိုပါ ပစ္ခတ္မူႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး နစက က်ီးကန္းျပင္ဌာနခ်ဳပ္မွ လာေရာက္စစ္ေဆးေနေၾကာင္း ႏွင့္ အေလာင္းမ်ားကို ေသမႈေသခင္းအရ စစ္ေဆးရန္ ေမာင္ေတာ ခရိုင္ေဆးရံုသို႕ ပို႕ေဆာင္လုိက္သည္ဟု သိရသည္။

အခင္းျဖစ္ပြားရာ စံပယ္ကုန္း ကင္းစခန္းမွာ နစက နယ္ေျမ အမွတ္ (၅) - ငါးခူရ လက္ေအာက္ခံ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

REF: နိရဥၥရာ

Monday, February 9, 2009

ဦးေက်ာ္သူ ႏုိင္ငံျခားေရး ဒု၀န္ၾကီးရာထူးက ဘာေၾကာင့့္ ျပဳတ္

ေထာက္လွမ္းေရး အရာရွိေဟာင္း ဗုိလ္ေအာင္ျမင္
၉ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၀၉

ႏိုင္ငံျခားေရး ဒု-၀န္ႀကီးေဟာင္း ဦးေက်ာ္သူဟာ ယခင္သမၼတေဟာင္း ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ရဲ႕ သားျဖစ္ကာ DSA အပတ္စဥ္ (၁၃) မွ ေက်ာင္းဆင္းခဲ့ၿပီး စစ္ဆင္ေရးမွာလည္း ထူးခြ်န္ခဲ့သူတဦး ျဖစ္ပါတယ္။ ေဒါက္တာ ေမာင္ေမာင္က သူ႔ရဲ႕သားကုိ ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ “သားေမာင္စစ္သည္” ဆုိတဲ့ စာအုပ္ ေရးသားထုတ္ေ၀ခဲ့လို႔ အဲဒီေခတ္ကာလက လူငယ္မ်ား စိတ္၀င္စားစရာ စာအုပ္တအုပ္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေခတ္ကလည္း စစ္တပ္ အေပၚ ျပည္သူလူထုက အခုခ်ိန္ေလာက္ နာၾကည္းမႈ မရွိေသးတဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီေနာက္ ဗုိလ္ေက်ာ္သူဟာ အဆင့္ဆင့္ ရာထူးတက္ကာ တပ္မ (၂၂) ရဲ႕ တပ္မမွဴး ရာထူးျဖင့္ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ ဦးေက်ာ္သူဟာ တပ္မမွဴးရာထူးနဲ႔ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ အပြင့္မတင္ရေသးဘဲ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဘ၀ ျဖင့္ ရွိေနစဥ္မွာပင္ ယခင္ ရတခ တုိင္းမွဴး ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ ျမင့္ေအာင္နဲ႔ စစ္ဆင္ေရးကိစၥတခုအေပၚ စပ္လ်ဥ္းၿပီး စကားမ်ားၾကကာ တဦးနဲ႔တဦး ထုိးႀကိတ္တဲ့အထိ ျပႆနာ အႀကီးအက်ယ္ တက္ခဲ့ပါတယ္။

သူ႔ရဲ႕တပ္မ (၂၂) ဟာ ေရွ႕တန္းမွာ အက်အဆံုး ဒဏ္ရာရသူမ်ားၿပီး အထိနာေနရာ ရတခ တုိင္းမွဴး ဗိုလ္မွဴး ခ်ဳပ္ ျမင့္ေအာင္ကလည္း မညႇာမတာ လက္ေအာက္ကို ဖိႏွိပ္ညစ္ပတ္ေနလို႔ မခံမရပ္ႏိုင္ ျဖစ္ကာ အမွန္ တရားကုိ ရဲတင္းစြာ ျပန္ေျပာရဲတဲ့ တပ္မမွဴး ဗိုလ္ေက်ာ္သူရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေၾကာင့္ တုိင္းမွဴးနဲ႔ တပ္မမွဴးတုိ႔ ထုိး ႀကိတ္ၾကတဲ့ျဖစ္စဥ္ ျဖစ္ပြားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဗုိလ္ေက်ာ္သူဟာ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ပင္ မျဖစ္ေတာ့ဘဲ ရာထူးျပဳတ္ကာ ေတာင္အာဖရိကဆုိင္ရာ ျမန္မာ သံအမတ္ႀကီးအျဖစ္ လြင့္သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ဦးလင္းၿမိဳင္ကုိ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံဆုိင္ရာ ျမန္မာ သံအမတ္ ႀကီးအျဖစ္မွ အေမရိကန္ႏုိင္ငံဆုိင္ရာ ျမန္မာသံအမတ္ႀကီး အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ဦးေက်ာ္သူကို ျပင္သစ္ႏုိင္ငံ ဆုိင္ရာ ျမန္မာသံအမတ္ႀကီးအျဖစ္လည္းေကာင္း ေျပာင္းေရႊ႕တာ၀န္ေပးဖို႔ နအဖက စီစဥ္ခဲ့ပါတယ္။ ျပင္သစ္ ႏိုင္ငံဆုိင္ရာ ျမန္မာသံအမတ္ႀကီးေဟာင္း ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဦးလင္းၿမိဳင္ဟာ သံတမန္ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းအရ သံ အမတ္သစ္ရဲ႕ ကုိယ္ေရးရာဇ၀င္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ကို ျပင္သစ္အစုိးရထံ တင္ျပလိုက္တဲ့အခါ ဦးေက်ာ္သူရဲ႕ မူရင္း ရာထူး ျဖစ္ၾကတဲ့ တပ္မမွဴး၊ နည္းဗ်ဴဟာမွဴး ဗိုလ္မွဴးႀကီး အဆင့္လို႔ အတိအက် ေရးလိုက္လို႔ ျပင္သစ္အစုိးရ က လက္မခံဘဲ ပယ္ခ်ခဲ့ပါတယ္။ ပံုမွန္အားျဖင့္ဆုိရင္ ကုိယ္ေရးရာဇ၀င္ကုိ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးဌာနမွာ လုပ္ တယ္လို႔ပဲ ေရးသားတင္ျပရမွာ ျဖစ္တယ္။

အဲဒီလုိ ပယ္ခ်ခံရၿပီးတဲ့ေနာက္ ဦးေက်ာ္သူဟာ အိႏၵိယႏိုင္ငံဆုိင္ရာ ျမန္မာသံအမတ္ႀကီး အျဖစ္သာ ေျပာင္ းေရႊ႕ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီးဌာနတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ၫြန္႔ရဲ႕ တပည့္မ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးမွ ဦး၀င္းေအာင္က ၀န္ႀကီး၊ ဦးခင္ေမာင္၀င္းက ဒု-၀န္ႀကီးအျဖစ္ ေနရာ ယူထားတာေၾကာင့္ အာဏာခ်ိန္ခြင္လွ်ာ ညိႇတဲ့အေနနဲ႔ ဗုိလ္သန္းေရႊက ဦးေက်ာ္သူကို ဒုတိယ ႏိုင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီးအျဖစ္ ခန္႔အပ္လိုက္ပါတယ္။

အဲဒီေနာက္ ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ဦး၀င္းေအာင္နဲ႔ ဒု-၀န္ႀကီး ဦးခင္ေမာင္၀င္းတုိ႔ ျပဳတ္သြားခ်ိန္မွာ ဦးေက်ာ္သူ ဟာ ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္မွန္းထားေပမယ့္လည္း မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္းထြက္ မကိုက္ကာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဥာဏ္၀င္းအား ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးအျဖစ္ အစားထုိး ခန္႔အပ္လုိက္တာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။

အမွန္တကယ္ေတာ့ ဗုိလ္ဥာဏ္၀င္းဟာ DSA အပတ္စဥ္ (၁၅) က ျဖစ္ၿပီး တပ္ခ်ဳပ္ ဗိုလ္သန္းေရႊရဲ႕ တပည့္ ေက်ာ္ အိတ္ဆြဲ ဗိုလ္ျမင့္ေဆြ (ယခု ကစထမွဴး ဒုတိယ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး) နဲ႔ တပတ္စဥ္တည္း ျဖစ္လုိ႔ ဗုိလ္ျမင့္ေဆြ ရဲ႕ေထာက္ခံခ်က္အရ စုိင္ေကာ္လုိ႔ ခ်ံဳေပၚ ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ လက္ညိႇဳးေထာင္ ေခါင္းညိတ္၊ စုိင္ ေကာင္ႀကီး ဗိုလ္ဥာဏ္၀င္းဟာ အဂၤလိပ္စာ မကြ်မ္းက်င္လို႔ အာဆီယံ အစည္းအေ၀းမွာ “ဟား” ခံရတာမို႔ အဂၤလိပ္စာ ကြ်မ္းက်င္လွၿပီး သံခင္း တမန္ခင္း အရည္က်ိဳ ေသာက္ထားတဲ့ စီနီယာ ျဖစ္သူ ဗိုလ္ေက်ာ္သူ အေနနဲ႔ အထက္ေအာက္ တြဲလုပ္ရာမွာ ကသိကေအာက္ေတြျဖစ္ကာ မၾကာခဏ ထိပ္တုိက္ ေတြ႔ေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ယခုအခါ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီး ဗိုလ္ေက်ာ္ဆန္းက နာဂစ္မုန္တုိင္းသင့္ေဒသရွိ ျပည္သူေတြ နဂုိအေျခအေန ျပန္ေရာက္ၿပီလို႔႔ ဂမ္ဘာရီကို ေျပာလိုက္ေပမယ့္ ဒီေန႔ပဲ နာဂစ္ဆုိင္ကလုန္း ေလေဘး ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္ငန္းလုပ္ေဆာင္ရန္ ဖြဲ႔စည္းထားေသာ သံုးပြင့္ဆုိင္ ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႔ အစည္းအေ၀းတက္ဖို႔ ဗုိလ္ ေက်ာ္သူဟာ ဘန္ေကာက္ကုိ (၆-၂-၂၀၀၉) ရက္ေန႔မွာ သြားေနေၾကာင္း သိရွိရပါတယ္။ အဲဒီအဖြဲ႔မွာ လူမႈ ၀န္ထမ္း ၀န္ႀကီးဌာနမွ ဒုတိယ ၫႊန္ၾကားေရးမွဴးခ်ဳပ္ ဗိုလ္မွဴးေအာင္ထြန္းခိုင္လည္း အဖြဲ႕၀င္တဦးအေနနဲ႔ ပါ ၀င္ပါတယ္။ ဗိုလ္မွဴးေအာင္ထြန္းခိုင္ဟာ ယခင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ခင္ၫြန္႔ လက္ထက္ ေထာက္လွမ္းေရး (၁၄) မွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၿပီး တပ္ခြဲမွဴး ဗုိလ္မွဴး (ဗုိလ္ႀကီး) တဆင့္ျမင့္ ရာထူးျဖင့္ ေရွ႕တန္း ေျခလ်င္တပ္သို႔ ဆင္းသြားရာမွ ေထာက္လွမ္းေရးသုိ႔ ျပန္မလာေတာ့ဘဲ လူမႈ၀န္ထမ္း၀န္ႀကီးဌာနကုိ ၫႊန္မွဴးရာထူးျဖင့္ ေျပာင္း ေရႊ ႕ခဲ့ျခင္းျဖစ္တယ္။

ဗုိလ္ေက်ာ္သူဟာ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တဲ့ သံုးပြင့္ဆုိင္ ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႔ရဲ႕ လုပ္ငန္းတာ၀န္ေတြကုိ လုပ္ခဲ့ရာ မွာ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြကို အခ်ိန္နဲ႔တေျပးညီ လုပ္ရတာရယ္၊ UN နဲ႔ အာဆီယံတုိ႔ရဲ႕ လုိလားခ်က္ေတြကိုလည္း လိုက္ေလ်ာညီေထြ လုပ္ေဆာင္ေပးရတာရယ္ေၾကာင့္ တခါတရံ အထက္ကို မတင္ျပမိဘဲ မိမိကုိယ္မိမိ ယံုၾကည္စိတ္နဲ႔ ရဲရဲတင္းတင္း Raise ယူၿပီး လုပ္ခဲ့တာမ်ိဳးလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဗုိလ္သန္းေရႊနဲ႔ ဗုိလ္ေမာင္ေအး တုိ႔က အာဏာရွင္ပီသစြာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ကုိ ခ်ဳပ္ကိုင္ၿပီး တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ သူတုိ႔ မသိလိုက္ရတာမို႔ အစာမေၾက တာရယ္၊ အခါေတာ္ေပး အပါးေတာ္ၿမဲ ဗုိလ္ျမင့္ေဆြနဲ႔ လက္ညိႇဳးေထာင္ ေခါင္းညိတ္ ဗိုလ္ဥာဏ္၀င္းတုိ႔ရဲ႕ စနက္ေတြရယ္ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံျခားေရး ဒု-၀န္ႀကီးမွ ေရႊ႕သြားရတယ္လို႔ ယူဆမိပါတယ္။ အခုအခါမွာေတာ့ သူ႔ကုိ သံုးပြင့္ဆုိင္ ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႔ရဲ႕ ဥကၠ႒ေနရာမွ မေရႊ႕ေသးဘဲ ဟန္ျပေတာ့ ေမွးထားေသးေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ရပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

REF: ေခတ္ၿပိဳင္

ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူလ္ ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္းႏွင့္ ငုရင္ ျပင္ စကားဝိုင္း

(၁) ၂၀၀၉ ခုႏွစ္အတြင္း ျဖစ္ေပၚလာမယ့္ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနေတြအေပၚ ဘယ္လို သံုးသပ္မိ ပါသလဲ။

ဒီႏွစ္ဟာ နအဖအဖို႔ ၂၀၁၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲအတြက္ ဖိလုပ္ရမယ့္ႏွစ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေ႐ြးေကာက္ပြဲဥပေဒကို ျပ႒ာန္းရမယ္။ ႏိုင္ငံေရးပါတီအသစ္ေတြကို လက္ခံရမယ္။ တပါတည္းမွာ တည္႐ွိဆဲ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြနဲ႔ အပစ္အခတ္ရပ္စဲထားတဲ့အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း ဘယ္လိုသေဘာထားတယ္ဆိုတာ ေျပာရပါမယ္။ တဖက္မွာက်ေတာ့လည္း (ၾကံ႕ဖြတ္အျဖစ္နဲ႔ျဖစ္ေစ၊ တျခားအဖြဲ႔အစည္းအျဖစ္နဲ႔ျဖစ္ေစ) သူတို႔အတြင္းက လူ ေတြထဲမွာ ဘယ္သူေတြ ၀င္အေ႐ြးခံရမယ္ဆိုတာအတြက္လည္း စီစဥ္ဆံုးျဖတ္ရ၊ စီမံရတာေတြရွိဦးမွာပါ။ ဒါဟာ ေသးတဲ့ျပႆနာမဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔တြင္း အခုအခံေတြ၊ မေက်နပ္မႈေတြ၊ ဂိုဏ္းဂဏေတြ ျဖစ္ေပၚေစ ႏိုင္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္မို႔ ဒီ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ထဲမွာ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ အံ့ၾသစရာေကာင္းတဲ့ ဥပေဒေၾကညာခ်က္ေတြ၊ သတင္း ေတြ ေပၚထြက္လာႏိုင္ပါတယ္။ (အခုကိုပဲ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကို ေ႐ႊ႕ဆိုင္းမယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေတြ ထြက္လာေနပါ ၿပီ) နအဖအဖို႔ကေတာ့ သူတို႔အတြင္းပိုင္း ေျပလည္တည္ၿငိမ္ေရးကို အဓိကထား ဦးစားေပးလုပ္မွာပါ။ အတြင္း ပိုင္း မတည္ၿငိမ္ရင္ အျပင္ကို ရင္ဆိုင္ရာမွာ ကေမာက္ကမ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ သူတုိ႔သိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ဒီႏွစ္ထဲမွာ နအဖရဲ႕ စစ္ဖက္ နယ္ဖက္ ထိပ္ပိုင္းအရာ႐ွိေတြလည္း အေျပာင္းအလဲ အမ်ားႀကီးျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ နအဖအတြင္းပိုင္းမွာ မတည္ၿငိမ္မႈ အမ်ားဆံုးျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ႏွစ္တႏွစ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

နအဖဟာ သူတို႔ရဲ႕ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို လက္မခံသူေတြအေပၚ ဘယ္လိုသေဘာထားမလဲဆိုတာ လည္း ဒီႏွစ္ထဲမွာပဲ လက္ေတြ႔နဲ႔ အေျဖေပးရမယ္ထင္ပါတယ္။ နအဖဟာ ၾကံ႕ဖြတ္ကို ေရရွည္မွာ ထိန္းခ်ဳပ္ ႏိုင္ပါ့မလား၊ နအဖနဲ႔ တစည ဘယ္လိုထိန္းညိႇၾကမလဲဆိုတာေတြလည္း စိတ္၀င္စားစရာ ေတြ႔ျမင္ၾကရပါမယ္။ ဗိုလ္ေန၀င္းဂိုဏ္း၊ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ဂိုဏ္းေတြ ဘယ္လိုအခန္းက ပါ၀င္ၾကမလဲဆိုတာလည္း ျမင္ရဦးမယ္ထင္ပါ တယ္။ ဒီႏွစ္ဟာ နအဖရဲ႕ ျပည္တြင္းႏိုင္ငံေရးေပၚလစီေတြ အစမ္းသပ္ခံရမယ့္ႏွစ္ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ ဘယ္ အထိ သည္းညည္းခံႏိုင္တယ္ဆိုတာကို ေစာင့္ၾကည့္ရမွာပါ။

ဒီလိုဆိုတဲ့အတြက္ သူတို႔ကို ေျဗာင္ဆန္႔က်င္တဲ့ ဒီမိုကေရစီေရးလႈပ္႐ွားမႈေတြကို သည္းခံမယ္လို႔ ဆိုလိုတာမ ဟုတ္ပါ။ ပိုေတာင္ ျပတ္ျပတ္သားသား လုပ္မယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ဆရာႀကီးဦး၀င္းတင္၊ ဦးခင္ေမာင္ေဆြတို႔လို ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ေထာင္ထဲျပန္ထည့္တာေတြ႔ရရင္ မဆန္းဘူးလို႔ပဲ ယူဆရမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီႏွစ္ဟာ နအဖအဖို႔ မလြယ္လွတဲ့ႏွစ္ပဲ ျဖစ္မွာပါ။ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ သူတို႔တြင္း စည္းလံုးညီၫြတ္ေရး၊ အဖက္ဖက္မွာ အက်ပ္အတည္းေတြ ရင္ဆိုင္ရမယ့္ႏွစ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ အခုကိုပဲ အပစ္အခတ္ရပ္စဲထားတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြ ဟာ နအဖ တြက္ထားသလိုမဟုတ္ဘဲ တင္းခံေနလို႔ နအဖဟာ အေျခအေနေတြကိုေတာင္ မထုတ္ျပန္ရဲဘဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေ႐ြးေကာက္ပြဲအတြက္ တျခားအဖြဲ႔အစည္းေတြကိုသာ တည္ေထာင္ခြင့္ေပးလိုက္ရင္ သူတို႔ရဲ႕ လက္ရွိ အက္စ္ဘီ၊ စရဖ စတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးယႏၱရားေတြနဲ႔ လံုေလာက္ပါ့မလား၊ ဘယ္လိုတိုးခ်ဲ႕မလဲ စဥ္းစားစရာျဖစ္ပါတယ္။

(၂) ၂၀၀၉ ခုႏွစ္အတြင္း လုပ္ေဆာင္မယ္လို႔ ပိုင္းျဖတ္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံေရးရည္မွန္းခ်က္ေတြက ဘာပါလဲ။

တျခားပံုမွန္လုပ္ငန္းေတြအျပင္ ျပည္သူ႔အင္အား(People Power) စည္း႐ံုးေရးကို အဓိကထားၿပီး ဦးတည္ ခ်က္ရွိရွိ လုပ္သြားပါမယ္။ လုပ္ရာမွာ အဓိကအားျဖင့္ ကာလတခုမွာ ေျမေအာက္သ႑ာန္နဲ႔ လုပ္မွာျဖစ္ပါ တယ္။

အထက္မွာေျပာခဲ့သလိုပဲ ဒီႏွစ္မွာ ထူးျခားတဲ့ကိစၥရပ္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္ပါတယ္။ နအဖဟာ သူတို႔ အသက္ ရွင္ တည္ရွိေရး လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာရွိတဲ့ ဆူးေညႇာင့္ခလုတ္အားလံုးကို ဖယ္ရွားတာလုပ္ရပါေတာ့မယ္။ ဒီလိုလုပ္ရာမွာ ျပည္သူလူထုရဲ႕အက်ိဳးစီးပြားနဲ႔ ပဋိပကၡေတြျဖစ္တာေတြ မုခ်ၾကံဳရမွာပါ။ ဒါဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ ဟာ ျပည္သူ လူထုအက်ိဳးစီးပြားကို ကာကြယ္ေရးအတြက္ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့သ႑ာန္နဲ႔ တိုက္ပြဲ၀င္ပါမယ္။ အလားတူ ပဲ နအဖက အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို ဖ်က္သိမ္းဖို႔ လုပ္လာေကာင္းလုပ္လာႏိုင္ပါတယ္။ သူ႔မွာ ႏိုင္ငံ ေရးအရ အင္အားေတာင့္တင္းၿပီလို႔ယူဆရင္ နအဖဟာ တနည္းနည္းနဲ႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီလိုလုပ္လာရင္ နအဖနဲ႔ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္တို႔အၾကားက တိုက္ပြဲဟာ ေနာက္ဆံုးအဆံုးအျဖတ္ တိုက္ပြဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုအခါမွာ က်ေနာ္တို႔ဟာ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီးရဲ႕ အသီး အပြင့္ျဖစ္တဲ့၊ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ ျပည္သူတရပ္လံုးက ေထာက္ခံခဲ့တဲ့ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို ကာကြယ္ဖို႔အတြက္ ျပည္သူေတြ၊ တျခားအင္အားစုေတြနဲ႔ လက္တြဲၿပီး ကန္႔ကြက္တိုက္ပြဲ၀င္သြား ပါမယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒါေတြကို က်ေနာ္တို႔ ဗကပ တဖြဲ႔တည္း လုပ္လို႔မရပါဘူး။ ျပည္တြင္းျပည္ပရွိ တျခားအဖြဲ႔အစည္း ေတြ၊ လူပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးညိႇႏိႈင္းတာေတြ လုပ္သြားပါမယ္။ (ဒါလည္း ေျမေအာက္ပံုသ႑ာန္နဲ႔ အဓိက ျဖစ္ပါမယ္)။ ဒီလိုလုပ္ရာမွာ မတူတာေတြကို ခဏေဘးဖယ္ထားၾကဖို႔ အေရးႀကီးတယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ ဒီလို လံုးပမ္းေနတဲ့ကာလအတြင္းမွာ နအဖအစိုးရကို ဆန္႔က်င္သူေတြအခ်င္းခ်င္း တိုက္ခိုက္တာမ်ိဳး က်ေနာ္တို႔က လံုး၀မ လုပ္ပါဘူး။

ဒါေတြက လက္ေတြ႔လုပ္ငန္းပိုင္းပါ။ အယူအဆပိုင္းကို ေျပာရရင္ေတာ့ ဒီကာလမွာ က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ နအဖ အစိုးရကို အလုပ္အေကြၽးျပဳလိုတဲ့၊ မူမဲ့အေလ်ာ့ေပးေစ့စပ္ခ်င္တဲ့ အ႐ံႈးေပးေရး၀ါဒကို ဖြင့္ခ်ဆန္႔က်င္တိုက္ခိုက္ သြားပါမယ္။

(၃) ၂၀၁၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘယ္လိုအကဲျဖတ္ပါသလဲ။

တကယ္ေတာ့ ဒီ ၂၀၁၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲဟာ သ႑ာန္သေဘာေလာက္ပဲ႐ွိပါတယ္။ တကယ့္အာဏာကို နအဖ က သူ႔ရဲ႕ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒနဲ႔ ရယူၿပီးပါၿပီ။ ဒီေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ ဘယ္သူေတြႏိုင္-ႏိုင္ အာဏာဟာ စစ္အုပ္စု လက္ထဲမွာပဲ စြဲစြဲျမဲျမဲတည္႐ွိေနမွာပါ။

ဒါေပမယ့္ ဒီေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ နအဖစစ္အုပ္စုနဲ႔ သေဘာထားမတူညီတဲ့ လူေတြ၊ အဖြဲ႔အစည္းေတြ ၀င္ေရာက္ အေ႐ြးခံတာ ႐ွိႏိုင္ပါတယ္။ ဘယ္သူေတြျဖစ္မယ္ဆိုတာေတာ့ မေျပာႏိုင္ေသးပါ။ တကယ္လို႔ အဲဒီလိုလူ၊ အဖြဲ႔ အစည္းေတြေပၚလာၿပီး ၾကံ႕ဖြတ္၊ တစည ... စတဲ့ စစ္အုပ္စုအင္အားစုေတြနဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္ရင္ သူတို႔ကို က်ေနာ္တို႔ က အားေပးေထာက္ခံပါမယ္။

ေနာက္တခ်က္က ဒီေ႐ြးေကာက္ပြဲကေန ရာထူးနဲ႔ အခြင့္အေရးျပႆနာေၾကာင့္ နအဖ အသိုင္းအ၀ိုင္းအတြင္း မွာ စိတ္၀မ္းကြဲျပားမႈေတြ ေပၚလာႏိုင္ပါတယ္။ အဆင့္အသီးသီး၊ ေဒသအသီးသီး၊ အလႊာအသီးသီးမွာ ေပၚ ေပါက္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါကို အတိုက္အခံေတြက ေကာင္းေကာင္းအသံုးခ်ရပါမယ္။

(၄) ကမၻာ့စီးပြားေရးက်ဆင္းမႈအေပၚအျမင္နဲ႔ ျမန္မာျပည္အေပၚ မည္သို႔သက္ေရာက္ႏိုင္ပါသလဲ။

ဒီျပႆနာႀကီး ဘာေၾကာင့္ေပၚေပါက္ခဲ့တယ္ဆိုတာကို က်ေနာ္ ေဆာင္းပါး ၃-၄ ပုဒ္ ေရးဖူးပါတယ္။ ဒီေနရာ မွာ ျပန္ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။ ဒီအႀကိမ္ ကမၻာ့စီးပြားေရးက်ဆင္းမႈႀကီးဟာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာ လို႔ တေန႔ကပဲ ဆြစ္ဇာလန္ႏိုင္ငံမွာ ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္တခ်ဳိ႕က ေျပာသြားပါတယ္။ ဒါကို အေမရိကန္ဖက္က လံုး၀ မျငင္းပါဘူး။ ဒိအရင္တႏွစ္ကပဲ ကြန္ဒိုလီဇာ႐ိြဳက္ကိုယ္တိုင္ “အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရးဟာ စိတ္ခ်ရ တယ္၊ ပံုမွန္ပဲ”လို႔ အလားတူ ထိပ္သီးအစည္းအေ၀းတခုမွာ အာမခံခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီတခါေလာက္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရးဂုဏ္သိကၡာ ထိခိုက္က်ဆင္းတာ သမိုင္းမွာ အင္မတန္႐ွားတယ္လို႔ ဆိုရပါမယ္။ ၁၉၂၉ စီးပြားေရးကပ္တုန္းကေတာ့ အေမရိကန္ဟာ ကမၻာ့နံပတ္တစ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဥေရာပရဲ႕ ေနာက္မွာပါ။ အခုေတာ့ ကမၻာ့နံပတ္တစ္ေနရာကေန မ်က္ႏွာျပလို႔မရေအာင္ျဖစ္ရတာဆိုေတာ့ ေတာ္႐ံုျပႆနာႀကီး မဟုတ္ပါဘူး။ ကမၻာ့နံပတ္တစ္ေနရာကေန အေမရိကန္ဖယ္ေပးရဖို႔အတြက္ အေရးပါတဲ့ သမိုင္းတေကြ႔ျဖစ္ မယ္လို႔ေတာင္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက တြက္ၾကပါတယ္။

ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ဒါဟာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံအုပ္စိုးသူလူတန္းစားထဲက နီယိုလစ္ဘရယ္သမားေတြရဲ႕ ေပၚလစီေတြမမွန္ေၾကာင္း ပြင့္က်သြားတာလို႔လည္း ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ သူတို႔ သံေကာင္းဟစ္ေလ့႐ွိတဲ့ "Laissez-faire"ေပၚလစီရဲ႕က်ဆံုးခန္းပါ။ စီးပြားေရးလည္ပတ္မႈေတြကို အစိုးရက၀င္ေရာက္မစြက္ဖက္ရဘူး လို႔ ေမာက္ေမာက္မာမာေျပာခဲ့ၾကတဲ့ ႏိုင္ငံအမ်ားအျပားက ဧရာမလူခ်မ္းသာလုပ္ငန္း႐ွင္ႀကီးေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ေဘာဂေဗဒ ပညာရွင္ေတြဟာ အခုေတာ့ သူတို႔လုပ္ငန္းႀကီးေတြကို ကယ္တင္ေပးပါဦးလို႔ အစိုးရေတြကို ေတာင္းပန္ေနၾကတာေတြ႔ရေတာ့ ျပံဳးမိရပါတယ္။

ဗမာျပည္ရဲ႕ စီးပြားေရးဟာ ဒီႏွစ္ထဲမွာ ဘယ္လိုမွ ပိုေကာင္းလာစရာမ႐ွိပါဘူး။ ကမၻာ့စီးပြားေရးစနစ္ရဲ႕ အစြန္ အဖ်ားေလာက္မွာသာ႐ွိတဲ့ ဗမာႏိုင္ငံကို ကမၻာ့စီးပြားေရးကပ္ရဲ႕ဒဏ္ဟာ ဒီႏွစ္ထဲမွာ ပိုၿပီး႐ိုက္ခတ္လာမယ္လို႔ ယူဆရပါမယ္။ အဲဒီလို႐ိုက္ခတ္လာရင္ ထံုးစံအတိုင္း လယ္သမား-အလုပ္သမားနဲ႔ လုပ္ငန္း႐ွင္ေလးေတြကို အထိခိုက္ဆံုးျဖစ္မွာပါ။ နအဖအေနနဲ႔ ဒီဒဏ္က ကာကြယ္ဖို႔၊ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကို ကယ္တင္ဖို႔ အစြမ္း လံုး၀မ႐ွိပါဘူး။ က်လာသမွ်ဒဏ္ကို ငုတ္တုတ္ေပခံရမွာပါ။

(၅) လတ္တေလာျဖစ္ေနတဲ့ အစၥေရး-ပါလက္စတိုင္းျပႆနာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ။

သမိုင္းဆိုင္ရာေလး နည္းနည္းျပန္ေျပာပါရေစ။ ခရစ္ေတာ္ေမြးဖြားတဲ့ႏွစ္မတိုင္မီ ဆယ္စုႏွစ္ အနည္းငယ္က တည္းက ဂ်ဴးေတြရဲ႕အစၥေရးဟာ ကမၻာ့ေျမပံုေပၚက ေပ်ာက္သြားခဲ့ၿပီး အဂၤလိပ္ကိုလိုနီသမားေတြက မူဆလင္ ဘာသာ၀င္ေတြလက္ထဲက လု၊ ကမၻာအႏွံ႔အျပားမွာ႐ွိတဲ့ ဂ်ဴးေတြကို ေျပာင္းလာခိုင္းၿပီး ၁၉၄၈ ခုႏွစ္က်မွ အခု လက္ရွိ အစၥေရးႏိုင္ငံကို တည္ေထာင္ေပးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ရည္႐ြယ္ခ်က္က အာရပ္ေတြ၊ မူဆ လင္ေတြရဲ႕ ႏွလံုးအိမ္ေဒသမွာ ခံတပ္ႀကီးတခု ေဆာက္ထားခဲ့ဖို႔ျဖစ္ပါတယ္။ ေရနံထြက္တဲ့ေဒသမွာ နယ္ခ်ဲ႕သ မားေတြရဲ႕ ေရနံတြင္းေတြနဲ႔ စစ္ေရးအရေရာ စီးပြားေရးအရပါ အေရးပါလွတဲ့ စူးအက္တူးေျမာင္းအတြက္ အ ေစာင့္သေဘာ ေမြးထားခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေဒသက အမ်ိဳးသားေတြဟာ သူတို႔ထင္တာထက္ေစာၿပီး ႏိုး ၾကား၊ စည္း႐ံုးမိလာၾကပါတယ္။ စူးအက္တူးေျမာင္းနဲ႔ေရနံတြင္းေတြကို သူတို႔က ႏိုင္ငံပိုင္သိမ္းတာေတြ ျဖစ္ လာေတာ့ အဂၤလိပ္ အေမရိကန္တို႔ဟာ မ်က္လံုးျပဴးမ်က္ဆံျပဴး ျဖစ္ကုန္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အေမရိကန္ဟာ အဲဒီေဒသကို အဂၤလိပ္လက္ထဲက လုယူလိုက္ပါတယ္။ စူးအက္တူးေျမာင္းအေရးအခင္းဟာ ဒီဖက္ေခတ္ ကမၻာ့သမိုင္းမွာ ကမၻာ့နံပါတ္တစ္ေနရာကို အဂၤလိပ္လက္ကေန အေမရိကန္က လႊဲယူတဲ့အခါပဲလို႔ ေျပာရင္ ရမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒိေနာက္မွာေတာ့ အေမရိကန္ဟာ အစၥေရးကို စီးပြားေရးအရ၊ စစ္ေရးအရ အားႀကီး ေအာင္ အတင္းလုပ္ၿပီး အာရပ္ေတြအၾကားမွာ ငပြႀကီးတဦးအျဖစ္ ဖန္တီးေပးခဲ့ပါတယ္။

အခု ဒီဖက္ပိုင္းမွာေတာ့ အားလံုးသိတဲ့အတိုင္း အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရးမွာ ဂ်ဴး သန္းႂကြယ္သူေဌးေတြ ရဲ႕ အခန္းက သိပ္အေရးပါလာၿပီး ဂ်ဴးေတြက အေမရိကန္ရဲ႕စကားကို နားေထာင္ေနရတာလား၊ အေမရိကန္ က ဂ်ဴးေတြရဲ႕စကားကို နားေထာင္ေနရတာလား၊ ေျပာရခက္ေလာက္ေအာင္ေတာင္ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အစၥေရးလ္ဟာ အဲဒီေဒသမွာ အေမရိကန္ရဲ႕ စီးပြားေရး၊ စစ္ေရး၊ သတင္းနည္းပညာေရး အကူအညီေတြနဲ႔ သူ မ်ားနယ္ေတြကို လုတာ၊ အႏိုင္က်င့္တာေတြ လုပ္ခ်င္တိုင္းလုပ္တာ ျဖစ္လာပါတယ္။ တေလာကမွ အေျပာင္း အလဲလို႔ ေႂကြးေၾကာ္ၿပီး တက္လာတဲ့ အိုဘားမားနဲ႔ သူ႔အစိုးရဟာ အစၥေရးက ဂါဇာက အရပ္သားေတြကို ဒါ ေလာက္ ရက္ရက္စက္စက္သတ္ျဖတ္ေနတာေတာင္ တခြန္းမဟန္႔တဲ့အျပင္ ပါလက္စတိုင္းေတြရဲ႕အျပစ္လို႔ ေျပာတာကိုၾကည့္ရင္ ထင္႐ွားပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ပါလက္စတိုင္းေတြ (မူဆလင္ေတြ) ဖက္ကၾကည့္ရင္ ဒါဟာ သူတို႔ေျမကို အလုခံရလို႔ ျပန္တိုက္ေန တာျဖစ္ပါတယ္။ ဟာမာ့ဇ္ေတြက ဂ်ဴးေတြကို ဒံုးပ်ံနဲ႔ လွမ္းပစ္တယ္ဆိုတာဟာ စစ္ေတာင္းျမစ္တဖက္ကမ္းက ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္တပ္ေတြကို ဗမာ့မ်ိဳးခ်စ္ေပ်ာက္ၾကားတပ္ေတြက ဒီဖက္ကမ္းကေန ေမာ္တာနဲ႔ လွမ္းထုတာနဲ႔ တူပါတယ္။ ျဖစ္ေနတာေတြအားလံုးဟာ ပါလက္စတိုင္းေတြရဲ႕ ေျမေပၚမွာပါ။

တကယ္က လူ႔ယဥ္ေက်းမႈသမိုင္း အင္မတန္႐ွည္ၾကာခဲ့တဲ့ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းေဒသမွာ အင္မတန္႐ႈပ္ေထြးတဲ့ သမိုင္းေနာက္ခံေတြ ရွိပါတယ္။ ဒါေတြကို ေျဖရွင္းဖို႔ဆိုရင္ အင္အားႀကီးႏိုင္ငံေတြရဲ႕ စြက္ဖက္မႈမပါဘဲ စားပြဲ ေပၚမွာ အခ်ိန္ယူၿပီး မ်က္ႏွာစံုညီ ေျဖရွင္းမွသာ ေျပလည္မွာျဖစ္ပါတယ္။

REF: ငုရင္ျပင္

အၿမဲရွိတဲ့ မၿမဲျခင္းတရား - ေက်ာ္စြာမိုး

Thursday, 05 February 2009 16:21

၂၀၀၉ ခုႏွစ္ အတြင္းမွာ ျမန္မာျပည္အေနႏွင့္ အေကာင္းဘက္ကို ဦးတည္ေသာ ေျပာင္းလဲမႈမ်ား ႀကံဳေတြ႕ႏိုင္ ပါ့မလား။ ထိုေမးခြန္းကို ေထာင္တန္သည့္ ေမးခြန္းဟု ဆိုရပါလိမ့္မည္။ သို႔ရာတြင္ ထိုေမးခြန္း၏ အေျဖကို မည္သူတဦး တေယာက္ကမွ ေသေသခ်ာခ်ာ အေျဖမေပးႏိုင္ခဲ့။ ရင္းႏွီးေသာ မိတ္ေဆြ ျမန္မာ ဂ်ာနယ္လစ္ တဦး ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ လာလည္စဥ္ “ျမန္မာျပည္ အေျခအေန ဘယ္လိုလဲ” ဟူ၍ ေမးၾကည့္မိရာ “အခုထိေတာ့ ဆိုးေနတုန္းပဲ” ဟု အေျဖေပးခဲ့သည္။

“အခုထိေတာ့ ဆိုးေနတုန္းပဲ” ဆိုသည့္စကားစုကို သူတို႔ သူငယ္ခ်င္းခ်င္းဆံုတိုင္း သံုးျဖစ္ၾကသည္ဟုဆို၏။ ထိုစကားကို ၾကားၾကားခ်င္းမွာေတာ့ ရယ္စရာ ေကာင္းေနသလိုပင္။ သို႔ေသာ္ လက္ရွိ ျမန္မာျပည္၏ အေျခ အေနမွန္ကို ထိုစကားစုက သ႐ုပ္ေဖာ္ျပေနသည္ဟု ခံစားမိလာသည္။ အမွန္တကယ္ စိတ္ထိခိုက္စရာလည္း ေကာင္းလွ၏။ ယေန႔ ျမန္မာျပည္တြင္ ျဖစ္ပ်က္ေနသမွ်ကို ဆန္းစစ္ၾကည့္လွ်င္ သူေျပာသည့္ စကားက မွန္ေန ဆဲပဲျဖစ္သည္။

ကာလရွည္ၾကာစြာ ဆိုးရြားလွသည့္ စစ္အစိုးရ၏ စနစ္ႏွင့္ ေဟာင္းႏြမ္းေဆြးေျမ့ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ ေကာင္းေသာ အတုိက္အခံတို႔၏ ေခါင္းေဆာင္မႈမ်ား၊ ထိေရာက္မႈမရွိေသာ မူဝါဒမ်ားက ျမန္မာ့ လူမႈဝန္းက်င္တြင္ ဆိုးဆိုး ရြားရြား အျမစ္တြယ္ေနသည္ မဟုတ္ပါလား။

လူသစ္၊ စိတ္သစ္ အေတြးအေခၚသစ္မ်ားႏွင့္အတူ ေမြးဖြားလာမည့္ အားေကာင္းလွေသာ ထိေရာက္မႈရွိသည့္ ဒီမိုကေရစီ လႈပ္ရွားမႈမ်ား ဘယ္ဆီေရာက္ေနပါသနည္း။ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ နီးပါး ဖိႏွိပ္မႈမ်ားေအာက္တြင္ အသား က်ခဲ့ရသည့္ ျမန္မာျပည္သူလူထုအတြက္ အေျပာင္းအလဲတခု ျဖစ္ရန္ဆိုပါလွ်င္ မည္သည့္အရာဟု အမည္ မတပ္ႏိုင္ေသာ အံ့ၾသဖြယ္ရာ ျဖစ္ရပ္ဆန္းတခု ႐ုတ္ခ်ည္း ထျဖစ္ဖို႔ေတာ့ လိုေပလိမ့္မည္။

မေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္ ျဖစ္ရပ္ဆန္းမ်ား ျဖစ္ခဲ့ဖူးေသာ သာဓကတို႔ အထင္အရွား ရွိခဲ့ပါသည္။ ဥပမာ - ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး၊ နာဂစ္ဆိုင္ကလုန္း။ ထိုအရာမ်ားျဖစ္လိမ့္မည္ဟု မည္သူကမွ် ႀကိဳမသိခဲ့။ ထို႔အတူ စစ္အစိုးရ ထိပ္ပိုင္း ေခါင္းေဆာင္မ်ားၾကားတြင္ေကာ မထင္မွတ္သည့္ ကိစၥရပ္မ်ား ျဖစ္မလာဟု မည္သူကမွ် အတပ္ေျပာႏိုင္မည္ မထင္။

၁၉၈၈ ခုႏွစ္မတိုင္မီက ဆိုလွ်င္ ဝါရင့္ ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီးမ်ားပင္ ျပည္လံုးကၽြတ္ လႈပ္ရွား ဆႏၵျပမႈႀကီး ျဖစ္ လာလိမ့္မည္ဟု မသိခဲ့ၾက။ ထိုအေရးေတာ္ပံုက ၂၆ ႏွစ္လံုးလံုး အုပ္စိုးခဲ့သည့္ ဦးေနဝင္းအစိုးရကို အျပဳတ္ ျဖဳတ္ ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ႀကီးမားခဲ့သည္။ ျမန္မာျပည္သူတို႔၏ ဆင္းရဲမႈ၊ ႏိုင္ငံေရးအရ ဖိႏွိပ္ခံရမႈတို႔ တျဖည္း ျဖည္း စုပံုလာခဲ့ရာက မခံႏိုင္သည့္အဆံုး ပြင့္ထြက္ေပါက္ကြဲၿပီး ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ အေရးေတာ္ပံုႀကီး ျဖစ္ပြားခဲ့ရ သည္ကို ျမန္မာျပည္သူတိုင္း အသိပဲျဖစ္သည္။

ယခုအေျခအေနက ထိုစဥ္အခါတုန္းကထက္ ပိုမုိဆိုးရြားသည့္ အေနအထားျဖစ္သည္ဟု မိတ္ေဆြ ဂ်ာနယ္ လစ္က ေျပာျပသည္။ ႏိုင္ငံေရးအရ ဆိုလွ်င္လည္း တိုင္းျပည္က စစ္ဖိနပ္ေအာက္တြင္ပင္ ရွိေနေသးသည္။ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ လြတ္လပ္မႈကို ျပည္သူလူထုက ငံ့လင့္ေစာင့္ဆိုင္းေနရဆဲ ျဖစ္သည့္အျပင္ တိုင္းရင္းသား အခ်င္းခ်င္းလည္း ညီညြတ္မႈမရွိ။ ပို၍ဆိုးရြားသည္က စီးပြားေရးအေျခအေန ဆိုးသည္ထက္ အဆိုးဆံုး အေျခအေနကို ရင္ဆိုင္ေနရျခင္းျဖစ္သည္။

အမွန္တကယ္ ဆိုရလွ်င္ ျမန္မာျပည္ႀကီးသည္ အခ်ိန္မေရြး ထေပါက္ကြဲႏိုင္ေသာ ယမ္းအိုးႀကီးပင္ ျဖစ္ပါ သည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ ၅၀ နီးပါးက်င့္သံုးခဲ့ေသာ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈမ်ား၊ ႀကီးမားသည့္ ႀကိဳးနီဗ်ဴ႐ုိကေရစီ ယႏၱရာမ်ားက မေကာင္းမႈ အစုအပံုႀကီး ျဖစ္ေနေပၿပီ။ ယင္း မေကာင္းမႈအစုအပံုႀကီးေအာက္တြင္ ျမန္မာ ျပည္သူလူထု၏ မေက်နပ္မႈမ်ား၊ ေဒါသမ်ားက တအံုေႏြးေႏြးေတာက္ေလာင္ေနၿပီး မည္သည့္အခ်ိန္တြင္ ထေပါက္ကြဲမည္ကို မည္သူ တဦးတေယာက္ကမွ် မေျပာႏိုင္သည့္ အေနအထား ျဖစ္ေနသည္။

စစ္အစိုးရ၏ လမ္းျပေျမပံုအတို္င္း က်င္းပမည္ဟု ေႂကြးေၾကာ္ထားေသာ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲ မတိုင္ မီ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ အတြင္းတြင္ပင္ မည္သူ တဦးတေယာက္မွ မထင္မွတ္ထားသည့္ ကိစၥရပ္မ်ား ျဖစ္လာႏိုင္ ေသးသည္။ ထို႔အတြက္ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႕အစည္း အသီးသီးႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာ အသိုင္းအဝန္းက ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး ျပင္ဆင္ထားသင့္သည္ဟု ျမင္ပါသည္။

လက္ရွိအေနအထားတြင္မူ ၂၀၀၉ ႏွစ္သစ္ႏွင့္အတူ လူသစ္၊ စိတ္သစ္၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ အသစ္မ်ားႏွင့္ ဆက္ လက္ ေလွ်ာက္လွမ္းေနသင့္သည္။ ၂၀၀၉ ႏွစ္သစ္သို႔ အဝင္ကာလက ျမန္မာျပည္မွ ထင္ရွားသူတခ်ိဳ႕ကို ႏွစ္ သစ္ သံႏၷိဌာန္ မည္သို႔ခ်မွတ္ေၾကာင္း ဧရာဝတီမဂၢဇင္းက ေမးခဲ့ပါသည္။

“အေျခအေနေတြဟာ က်ေနာ့္အျမင္အရ ဘာမွ ေျပာင္းလဲဖို႔ မရွိလွဘူး” ဟု ထင္ရွားသည့္ ဂ်ာနယ္လစ္တဦး ျဖစ္ခဲ့သူ ဦးဝင္တင္က ညည္းညဴသည္။ “အစိုးရကလည္း အေျပာင္းအလဲေတြ လုပ္ေပးမယ္လို႔ သိပ္မထင္ဘူး၊ အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္ရဲ႕ လာမယ့္ ႏွစ္သစ္အတြက္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကေတာ့ က်ေနာ္ဟာ ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ ဒီမို ကေရစီေရးအတြက္၊ တိုင္းျပည္ တခုလုံး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ရွိေရးအတြက္ ငါဟာ အမ်ားႀကီး အလုပ္ လုပ္ ရမွာပါလား၊ လူေတြနဲ႔ အမ်ားႀကီး လက္တြဲ သြားရဦးမွာပါလား၊ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုေတြဘက္က ရပ္တည္ သြားရမွာပါလား ဆိုၿပီးေတာ့ ဒီမိုကေရစီေရးအတြက္ ပုိၿပီး အလုပ္လုပ္ရမယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်ထားပါတယ္” ဟု သူ၏ ႏွစ္သစ္သံႏၷိဌာန္ကို ဆက္လက္ ေျပာျပသည္။

၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ျပည္လံုးကၽြတ္ ဆႏၵျပမႈႀကီး အၿပီးတြင္ အဖမ္းခံခဲ့ရ၍ ၁၉ ႏွွစ္တာ ေထာင္ထဲတြင္ ေနခဲ့ရေသာ ဦးဝင္းတင္ထံမွ အထက္ပါအတိုင္း ၾကားရသည့္အတြက္ အားတက္အံ့ၾသမိသည္။

ျမန္မာျပည္၏ ေရာ့ခ္ၾကယ္တပြင့္ျဖစ္ေသာ ေဇာ္ဝင္းထြဋ္ကေတာ့ “၂၀၀၉ မွာ တျပည္လံုး ပတ္ၿပီး သီခ်င္းဆို မယ္။ ၇ ပတ္ အတြင္းမွာ မူဆယ္၊ လားရႈိး၊ မံုရြာ၊ ေရႊဘို၊ ေရဦး၊ မႏၱေလး ၆ ၿမိဳ႕ ေလာက္ ဆိုၿပီးၿပီ။ ေရဦးဆိုရင္ ခရီးက ေတာ္ေတာ္ေလးလည္း သြားရတယ္။ အဲဒီက လူေတြကလည္း စတိတ္႐ႈိး တခါမွ မၾကည့္ဖူးဘူး။ တအား ေပ်ာ္ၾကတာေပါ့။ သူတုိ႔ ေပ်ာ္တာ ၾကည့္တာနဲ႔ကို သြားရတာ တန္ပါတယ္။ အနည္းဆံုး ၂၅ ၿမိဳ႕ ကို ပတ္ဆိုဖို႔ ရွိတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ တျပည္လံုးမွာရွိတဲ့ လူေတြကို စိတ္ခ်မ္း သာေအာင္၊ ေပ်ာ္ေအာင္ ေပါ့။ အဲဒီမွာမွ လူေတြကို ဘာအကူအညီ ေပးရမလဲေပါ့” ဟု ေျပာခဲ့သည္။

ေဇာ္ဝင္းထြဋ္ေျပာသြားသည့္ သံႏၷိဌာန္ထဲတြင္ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ကိစၥ မပါဝင္ေသာ္လည္း အလြန္ ႐ိုးစင္းၿပီး အေျခခံက်လွသည္။ သူက တျပည္လံုးက ျပည္သူမ်ားကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္၊ ေပ်ာ္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ေပးလိုသူျဖစ္သည္။ ျပည္သူမ်ားထံသို႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ား ေဆာင္က်ဥ္းေပးလိုသူ ျဖစ္သည္။

HIV/ AIDS ေဝဒနာရွင္မ်ားကို အကူအညီေပးေနေသာ မျဖဴျဖဴသင္းကလည္း သူ႔လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို တျပည္လံုး အတိုင္းအတာအထိ ပ်ံ႕ႏွံံ႔ခ်င္သည္ဟု ဆိုသည္။

“ျမန္မာျပည္မွာ HIV/AIDS ေရာဂါ ေဝဒနာ ခံစားေနရသူေတြ အားလံုးကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေအအာရ္ဗီ ေဆးဝါး ရရွိဖို႔နဲ႔ ဒီအခု လုပ္ေနတာထက္ ပိုၿပီးေတာ့ လုပ္ေဆာင္သြားမယ္” ဟု မျဖဴျဖဴသင္းက သူ႔ ႏွစ္သစ္ သံႏၷိဌာန္ကို ေျပာျပသည္။

သူ၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္က ျမန္မာျပည္တြင္းရွိ ၂၄၀၀၀၀ ေသာ HIV/AIDS ေဝဒနာသည္မ်ားအနက္ ေအအာရ္ဗီ ေဆးမရသည့္ ေဝဒနာသည္ ၇၆၀၀၀ အတြက္ေတာ့ အတိုင္းအတာတခုအထိ အက်ိဳးရွိမွာ ေသခ်ာပါသည္။

ထိုင္းႏိုင္ငံေရာက္ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ား၏ ျပႆနာမ်ားကို ေရွ႕တန္းမွ ကူညီေျဖရွင္းေပးေနသည့္ ကိုမိုးေဆြကမူ “အလုပ္သမားထုကုိ ကုိယ္စားျပဳတ့ဲ လူတေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ဆက္ၿပီး ႀကိဳးစားမယ္။ အလုပ္ သမား ေလာကမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ႏုိင္ငံေရးနယ္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အန္ဂ်ီအုိ အဖဲြ႔ေတြမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မတရား အျမတ္ ထုတ္ ေခါင္းပုံျဖတ္ေနတာေတြကုိ ဆက္ၿပီး ေဖာ္ထုတ္သြားမယ္” ဟု ေျပာသည္။

သူတို႔အားလံုး၏ ႏွစ္သစ္သံႏၷိဌာန္မ်ားကား စိတ္အားတက္ႂကြဖြယ္ ေကာင္းလွသည္။ ယခုေဖာ္ျပသည္က အနည္းစုသာ ရွိေသး၏။ ေျပာသြားသမွ်ေသာ သံႏၷိဌာန္မ်ားကို အားလံုးကသာ ေျပာသည့္အတုိင္း အေကာင္ အထည္ေဖာ္ႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္၊ လူတိုင္းလူတိုင္းကသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားအတုိင္း လုပ္ေဆာင္ၾကမည္ ဆုိပါလွ်င္ ျမန္မာ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းရွိ က႑အသီးသီးအတြက္ အလားအလာေကာင္းမ်ား ျမင္ေတြ႕ရလိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္ ပါသည္။

သို႔ရာတြင္ ျမန္မာျပည္၏ အဓိကျပႆနာက ႏိုင္ငံေရး ျပႆနာျဖစ္သည္။ အဖိႏွိပ္ခံ ျပည္သူမ်ားႏွင့္ ဖိႏွိပ္သူ တို႔၏ တိုက္ပြဲဟု ဆုိရလွ်င္လည္း မွားမည္မထင္။ ၿငိမ္းခ်မ္းသည့္ အမ်ိဳးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးသည္သာ လွ်င္ ေျပလည္ေရးအတြက္ အသင့္ေလွ်ာ္ဆံုး တခုတည္းေသာ နည္းလမ္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေခါင္းမာလွေသာ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ပိတ္ဆို႔ကာဆီးေနသျဖင့္ လိုရာလမ္းကို မေရာက္ႏိုင္ဘဲ ျဖစ္ေန သည္။

လတ္တေလာ စစ္အစိုးရ ျပဳတ္က်ရမည္၊ အျမစ္ကလွန္လိုက္သည့္ အေျပာင္းအလဲတရပ္ ႐ုတ္တရက္ ျဖစ္ ေပၚလာရမည္ ဆိုသည္ကေတာ့ အေျခခံက်က် လက္ေတြ႕က်သည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။

သို႔ေသာ္ အနည္းဆံုးေတာ့ ျမန္မာျပည္ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ ပတ္သက္ေနသူအားလံုး အေျခခံက်က် လက္ေတြ႕က် ေသာ သံႏၷိဌာန္တရပ္ ခ်မွတ္သင့္သည္။ ၎မွာ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္အတြင္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အပါအဝင္ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားအားလံုး လြတ္ေျမာက္ေစရမည္ဟူသည့္ သံႏၷိဌာန္ ျဖစ္သည္။ ထိုသံႏၷိဌာန္က လက္ရွိျဖစ္ေပၚ ေနေသာ ႏိုင္ငံေရး အၾကပ္အတည္းႀကီး ရပ္တံ့သြားေစဖို႔ မရွိမျဖစ္ ပထမဆံုး ခ်မွတ္သင့္သည့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ျဖစ္သည္။

၂၀၀၈ ကုန္ခါနီးက ကုလသမဂၢ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ မစၥတာ ဘန္ကီမြန္း ကမၻာ့ကုလသမဂၢ ဌာနခ်ဳပ္တြင္ ေျပာခဲ့ေသာ မိန္႔ခြန္းထဲ၌ “ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကို လႊတ္ဖို႔၊ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးဖို႔ ျမန္မာ အစိုးရက ဆႏၵမရွိတာကို စိတ္ပ်က္မိတယ္” ဟု ပါရွိသည္။

မစၥတာဘန္ကီမြန္းသည္ ျမန္မာျပည္သို႔ ၂၀၀၈ ဒီဇင္ဘာအတြင္း သြားေရာက္ရန္ စီစဥ္ထားသည့္ ခရီးစဥ္ကို ေရႊ႕ဆိုင္းခဲ့သည္။ သူက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အပါအဝင္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားကို လႊတ္ေပးမည္ဆို သည့္ ေသခ်ာေသာ အက်ိဳးရလဒ္ရမွသာ ျမန္မာျပည္သုိ႔ သြားလိုသည္ဟု ဆိုသည္။

ျမန္မာျပည္၏ အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို ၾကည့္လိုက္လွ်င္ စိတ္ပ်က္စရာ အတိျဖစ္ေနသည္မွာ တကယ္တမ္း ေတာ့ မဆန္းလွ။ သို႔ေသာ္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္အတြင္းတြင္ေတာ့ စိတ္ပ်က္ဖြယ္အေျခအေနမ်ားကို လက္ေျမႇာက္အ႐ႈံုးေပးလို႔ မျဖစ္။ ယူအန္ေခါင္းေဆာင္ တဦးျဖစ္သည့္ မစၥတာ ဘန္ကီမြန္း အေနႏွင့္လည္း ျမန္မာျပည္အတြက္ ပိုမိုထိေရာက္ ျပတ္သားေသာ နည္းလမ္းမ်ားကို ရွာေဖြလုပ္ေဆာင္ရေပလိမ့္မည္။

“အခုထိေတာ့ ဆိုးေနတုန္းပဲ” ဆိုသည့္စကားက ယခုခ်ိန္ထိ မွန္ေနဆဲျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ လူတိုင္း လူတိုင္းကသာ ခိုင္မာသည့္ သံႏၷိဌာန္မ်ားႏွင့္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကမည္ ဆိုပါလွ်င္ ျမန္မာႏုိင္ငံအေနႏွင့္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္အတြင္း အတိုင္းအတာတခုထိ အေျပာင္းအလဲ တစံုတရာ ျဖစ္ကာ ေအာင္ျမင္မႈမ်ား ရလာပါလိမ့္မည္။

“မတည္ၿမဲျခင္းသည္သာ တခုတည္းေသာ တည္ၿမဲျခင္းျဖစ္သည္” ဟူသည့္ ဗုဒၶ၏ အေျခခံက်ေသာ အဘိဓမၼာ တရပ္က ယခုအခ်ိန္ထိ စၾကာဝဠာႀကီးတခုလံုးကို လႊမ္းမိုးထားဆဲ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ “အခုထိေတာ့ ဆိုးေနတုန္းပဲ” ဆိုေသာ စကားစုသည္လည္း အစဥ္ တည္ၿမဲႏိုင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။

အၿမဲရွိတဲ့ မၿမဲျခင္းတရား - ေက်ာ္စြာမိုးေက်ာ္စြာမိုးေရးေသာ “So far, so bad” But nothing is Permanent ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုသည္။
Reh:

၈၈ ေက်ာင္းသားမ်ား

ယေန႔ဖတ္စရာမ်ား

Tuesday, February 10, 2009

ေရၾကည္ေရသန္႔ကို ရေအာင္ခပ္ပါ ဂမ္ဘာရီ - ဇြန္မႈိင္း

စုလြတ္ေျမာက္ေရး လူထုလႈပ္ရွားမႈ ရန္ကုန္မွာစၿပီ

၉၄ ႏွစ္ျပည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေမြးေန႔အႀကိဳ ဂုဏ္ျပဳေဆာင္းပါး

ျပည္ပတြင္ လူေျပာမ်ားသည္႔ ကေနဒါ အေျခစိုက္ U.D.P ပါတီ၏ ျပည္တြင္း ေျခလွမ္း

အေရးႀကီးကာလကို ေရာက္ေတာ့မယ္ - ဗၾသ

အလုပ္သမားနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး - ေမာင္စြမ္းရည္

ၾကက္တူေရြး ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ား (ေဆာင္းပါး) - မင္းေအာင္ႏုိင္

ယံုၾကည္ခ်က္ကို ဖ်က္ဆီး၍မရစေကာင္း - ေအးခ်မ္းေျမ႕

နစက အခ်င္းခ်င္းပစ္ခတ္၍ ႏွစ္ဦးေသ

Monday, February 9, 2009

ဦးေက်ာ္သူ ႏုိင္ငံျခားေရး ဒု၀န္ၾကီးရာထူးက ဘာေၾကာင့့္ ျပဳတ္

ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူလ္ ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္းႏွင့္ ငုရင္ ျပင္ စကားဝိုင္း

အၿမဲရွိတဲ့ မၿမဲျခင္းတရား - ေက်ာ္စြာမိုး

Monthly Chronology

က်မၼာေရး

အားကစား

မဲဆြယ္စည္းရံုးေရးမိန္႔ခြန္း

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ခရီးစဥ္မ်ား

Blog Archive

Subscribe via email

၈၈ ေက်ာင္းသားမ်ား

ယေန႔ဖတ္စရာမ်ား

Tuesday, February 10, 2009

Monday, February 9, 2009

Monthly Chronology

က်မၼာေရး

အားကစား

မဲဆြယ္စည္းရံုးေရးမိန္႔ခြန္း

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ခရီးစဥ္မ်ား

Blog Archive

Subscribe via email

Subscribe To